ΠΙΣΩ

Π. Ήφαιστος

Η διαδρομή κάθε ελεύθερου έθνους είναι γεμάτη με πράξεις αυτοθυσίας. Η αυτοθυσία και τα κοσμοθεωρητικά θέσφατα που φουντώνουν και πυροδοτούν πράξεις αυτοθυσίας με σκοπό την συλλογική ελευθερία αποτελούν καταστατικές αφετηρίες της κοινωνικής οντότητας.

Η αξίωση πολιτικής κυριαρχίας συμβολίζει την ύπαρξη βιώσιμης και συγκροτημένης κοινωνικής οντότητας. Οι αξιώσεις εθνικής ανεξαρτησίας δεν μετριούνται ποσοτικά, ούτε καν τις γνωρίζουμε. Κρύβονται μέσα στον συλλογικό υπαρξιακό πυρήνα. Για να εκδηλωθούν αξιώσεις πολιτικής κυριαρχίας σημαίνει ότι ο υπαρξιακός αυτός πυρήνας κρύβει πολύ δύναμη για να αναμετρηθεί με υπέρτερους αντιπάλους.


Όταν μια κοινωνία κατορθώσει να γίνει πολιτικά κυρίαρχη –και στην διαδρομή των ανθρώπων δεν υπάρχει ούτε μια περίπτωση που να μην υπήρξε μια τέτοια αφετηρία– τότε είναι εθνικά ανεξάρτητη. Διαθέτει πολιτική κυριαρχία, την δυνατότητα δηλαδή να αυτοθεσπίζεται και αυτοσυγκρτοτείται πολιτικά.
Με συγκαιρινούς εθνοκρατοκεντρικούς όρους αυτό σημαίνει ότι διαθέτει ένα ανεξάρτητο εθνοκράτος μέλος του διεθνούς συστήματος. Σε ένα ανελέητα ανταγωνιστικό κόσμο η διατήρηση και η διαιώνιση της εθνικής ανεξαρτησίας δεν είναι εύκολη ή αυτονόητα δεδομένη.
Ο αγώνας διατήρησης της εθνικής ανεξαρτησίας είναι μια Οδύσσεια. Οδύσσεια στο ταξίδι της οποίας τα μέλη της εθνικά ανεξάρτητης κοινωνίας πρέπει να έχουν στο νου της την Ιθάκη-Πατρίδα, δηλαδή την δική τους πολιτεία. Είναι σωστό να πούμε ότι ο αγώνας για να παραμείνει μια κοινωνία κυρίαρχη όταν έχει ήδη κατακτήσει την εθνική της ανεξαρτησία είναι ένας εξίσου δύσκολος αγώνας.
Το εθνοκράτος είναι ένα υπαρξιακό γεγονός που ενώνει τα νήματα του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος. Είναι ένα «κοσμοθεωρητικό συμβόλαιο» όχι με την έννοια της μοντερνιστικής «σύμβασης» αλλά με την έννοια ότι δημιουργεί τις πολιτικοανθρωπολογικές προϋποθέσεις ελεύθερης συνέχισης της ζωής μιας κοινωνικής οντότητας με παρελθόν, παρόν και μέλλον. Είναι ένα «κοσμοθεωρητικό “συμβόλαιο”» των προγόνων, των ζώντων και των απογόνων τους.
Φυλακισμένα ΜνήματαTο εθνικά ανεξάρτητο εθνοκράτος είναι, επιπλέον, ένα κοινωνικοοντολογικό γεγονός που συγκροτεί πολιτικό πολιτισμό. Με την έννοια ότι πολιτικός πολιτισμός είναι η πολιτική οργάνωση των κοινωνικών οντοτήτων οι οποίες αναπτύσσουν τις πολιτικοανθρωπολογικές τους προϋποθέσεις αντλώντας από τις πολιτικές τους παραδόσεις τις οποίες καλλιεργούν, αναπτύσσουν και καθιστούν τον πνευματικό αιματοδότη των κρατικών εποικοδομημάτων.
Πολιτικές παραδόσεις, εθνοκρατικά γεγονότα και πολιτικοανθρωπολογικά γεγονότα συγκροτούν την σύγχρονη πολιτεία. Για να επιβιώσει στον συγκαιρινό ανταγωνιστικό κρατοκεντρικό κόσμο απαιτείται αυτές οι τρεις συστατικές ουσίες να συγκροτούν ένα συνεκτικό ενιαίο πολιτικό ον.
Η συνοχή δεν διασφαλίζεται διατακτικά αλλά πολιτικά. Διεξάγοντας τον συλλογικό κατ’ αλήθειαν βίο ο οποίος διαρκώς σμιλεύει τις κοινές πολιτικές ηθικές του συλλογικού τρόπου ζωή, τις κανονιστικές δομές και την δημοκρατικά διαμορφωμένη διανεμητική δικαιοσύνη που νομιμοποιεί τις πολιτικοοικονομικές δομές και τις κοινωνικές ιεραρχίες.
Στο παρελθόν οι Ελληνικές Πολιτείες αιώνες μετά τους κλασικούς χρόνους εντάχθηκαν στην Βυζαντινή Οικουμένη διατηρώντας και διαιωνίζοντας την αυτοτέλειά τους, το αυτεξούσιό τους και τις πολιτικοανθρωπολογικές τους προϋποθέσεις. Η κοινωνική τους ετερότητα διατηρήθηκε και διαιωνίσθηκε.
Ο αγώνας εθνικής ανεξαρτησίας που συμβολίζεται με την Ελληνική Επανάσταση και όσα προηγήθηκαν δημιούργησαν ένα κράτος που εξ αντικειμένου αποτελούσε μικρογραφία του απέραντου κόσμου των Ελληνικών κοινοτήτων Ανατολικά και Δυτικά του Αιγαίου, της αστικής τάξης της διασποράς και των Ελλήνων μεγάλης πολιτικής και πνευματικής υπόστασης στην Δύση, στην Ανατολή, τον Βορρά και τον Νότο.
MakrygiannisΈκτοτε, μετά δηλαδή την δημιουργία του νεοελληνικού κράτους και τα γεγονότα των δεκαετιών του 1820 και 1830, οι Έλληνες εξ αντικειμένου δεν κατάφεραν να δημιουργήσουν ένα σύγχρονο εθνοκράτος το οποίο να ενώνει πολλά νήματα της μακραίωνης διαδρομής τους:

  • Τις πολιτικές τους παραδόσεις που θα πρέπει να είναι θεμέλιο και αιματοδότης του εθνοκρατικού εποικοδομήματος.
  • Την πνευματική συνοχή γύρω από το θέσφατο της εθνικής επιβίωσής τους
  • Την πολιτική συνοχή γύρω από την εθνική ανεξαρτησία.
  • Την πολιτειακή συνοχή που συνεχώς θα κτίζεται στην βάση μιας δομής διανεμητικής δικαιοσύνης που θα νομιμοποιεί τις πολιτικοοικονομικές ιεραρχίες και ταυτόχρονα θα διασφαλίζει την ανταγωνιστικότητα της οικονομίας και την ισχύ του κράτους.
  • Την εμπέδωση της Δημοκρατίας ως Ελευθερίας δηλαδή, φορά κίνησης προς Πολιτική Ελευθερία και με συλλογικό θέσφατο την εθνική ανεξαρτησία, δηλαδή την συλλογική ελευθερία και την επιβίωση του έθνους.

Αντί αυτών, μεταξύ άλλων, κυριάρχησαν οικτρές και φρικτές παθογένειες που αν δεν διορθωθούν οδηγούν στον εθνοκρατικό θάνατο. Μεταξύ άλλων εξόφθαλμα ορατών παθογενειών:

  • Κυριαρχία αριστεροδεξιοφασιστικομοντερνιστικών ιδεολογικών δογμάτων που εκτοπίζουν τις πάμπλουτες ελληνικές παραδόσεις της Φιλοπατρίας, της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας.Θερμοπύλες
    • Τα οικουμενικίστικα αυτά μοντερνιστικά δόγματα είναι ανθρωπολογικά εξομοιωτικά, πολιτικά εξουσιαστικά και πάντοτε μεταμφιέσεις ισχύος των εκάστοτε ηγεμονικών δυνάμεων που σκοπό έχουν να αποδυναμώνουν την εθνική ανεξαρτησία των λιγότερο ισχυρών κρατών καθιστώντας τα τρωτά και εύκολη λεία.
  • Κατεξουσιαστικές ολιγαρχίες εξαρτημένες από ξένα κρατικά συμφέροντα, κερδοσκόπους και τοκογλύφους
  • Απουσία γνήσιας πολιτικής παιδείας στα εκπαιδευτήρια που θα κολυμπούσε μέσα στον απέραντο ωκεανό της Ελληνικότητας και ταυτόχρονα απουσία πολιτικής παιδείας λόγω απουσίας πολιτικής παιδείας λόγω απουσίας δημοκρατίας.
    • Η δημοκρατία αντί να νοηματοδοτηθεί με όρους γνήσιους και Ελληνικούς που αντλούν από τις πολιτικές παραδόσεις της Ελληνικότητας και κυρίως τις προϋποθέσεις της για Πολιτική ελευθερία, πιθηκίζει τα ιδεολογικά δόγματα του μοντερνισμού για έμμεση αντιπροσώπευση (δήθεν «έμμεση δημοκρατία») που διαιρεί τη κοινωνία από την εξουσία και θρέφει την ξένη εξάρτηση και την ιδιωτεία.
  • Τέλος αλλά όχι το τελευταίο που θα μπορούσε να γραφτεί –παθογένεια για το οποίο έχουμε γράψει πολλά–, η κυριαρχία των ιδεολογικών δογμάτων και του ψευτό-οικουμενικισμού των ηγεμονικών δυνάμεων προκάλεσε ένα γιγαντιαίο έλλειμμα γνώσης για την σύγχρονη διεθνή πολιτική και τις ανελέητες προϋποθέσεις της.
    • Η φιλοπατρία εξυβρίζεται ως εθνικισμός (εθνικισμό είχαν και έχουν μόνο στην Δύση καθότι επί αιώνες εξόντωναν τους μετά-Μεσαιωνικούς δουλοπάροικους νομίζοντας πως έτσι θα τος καταστήσουν «πολίτες» και θα επιτύχουν την πολυπόθητη συνοχή που νοηματοδότησαν ως επί το πλείστο ρατσιστικά)
    • Η προσκόλληση στο εθνοκράτος και τα εθνικά του συμφέροντα εμπαίζεται με επίκληση διεθνισμών, κοσμοπολιτισμών, παγκοσμιοποιήσεων και ευρωπαϊσμών.
    • Όταν μέσα στα μυαλά ρέει οικουμενικίστικος σανός της μιας ή άλλης απόχρωσης η κρατική ισχύς, η κοινωνική συνοχή, η εθνική πολιτικοοικονομική ευρωστία και η πνευματική υπόσταση των πολιτών θεωρούνται περιττά. Μάλιστα καταπολεμούνται ως έννοιες και ως αντιλήψεις από ένα εγχώριο εχθρικό στρατό σε πολλές και καίριες θέσεις της εξουσίας, των επικοινωνιών και της καλά στημένης ιδιωτείας που ρουφάει τον κόπο και τον μόχθο της ελληνικής κοινωνίας. Όχι χθες και σήμερα με τα τρία ύστερα μνημόνια της ύστερης ξενοκρατίας. Είναι μια ιδιωτεία βαθιά ριζωμένη ενάντια στην οποία η ελληνική κοινωνία αγωνιζόταν να επιβιώσει ενώ κάποια λίγα μέλη της δελεάστηκαν και σύμπραξαν.

Η αυτοθυσία των προγόνων μας έδωσε ένα εθνοκράτος τυπικά, πλέον, εθνικά κυρίαρχο. Θα καταστεί κυρίαρχο εάν η κοινωνία:

Pallikarides

  • κατορθώσει να έχει δημοκρατία,
  • εάν οι πολίτες καταστούν εντολείς της εντολοδόχου εξουσίας και
  • εάν η κοινωνία γίνει κάτοχος του κράτους.

Ο πιθηκισμός ξένων ιδεολογικών προτύπων βλάπτει ενώ.
Σωτήριες είναι μόνο οι Ελληνικές πολιτικές παραδόσεις της Δημοκρατίας και της Ελευθερίας.
Η σωτήρια πολιτειακή αλλαγή δεν μπορεί να προβλεφθεί αλλά μπορεί να ειπωθεί πως πρέπει να είναι ειρηνική και μη εμφύλια.
Διαφορετικά κοντεύουμε το τέλος μακράς διαδρομής των Ελληνικών κοινοτήτων και του Ελληνικού έθνους (με πολιτικοανθρωπολογικούς όρους γιατί η Ελληνικότητα ως πολιτικός πολιτισμός είναι διαχρονική, άφθαρτη και οικουμενική)
Ακολουθεί το άρθρο για τη Θυσία στο Αρκάδι. Όπως είναι φυσικό στην Κρήτη γίνονται μια σειρά από εκδηλώσεις για να τιμήσουν τα 149 χρόνια μετά την θυσία στην Ιερά Μονή Αρκαδίου

Π. Ήφαιστος – P. Ifestos
www.ifestosedu.grinfo@ifestosedu.gr

 Αρκάδι – 149 χρόνια μετά την υπέρτατη προς την Ελευθερία θυσία

Αρκάδι

Αρκάδι. Η θυσία των έγκλειστων, μοναχών και λαϊκών, άνοιξε τις πόρτες της ευρωπαϊκής διπλωματίας στο Κρητικό ζήτημα. Το Αρκάδι, που τα προηγούμενα χρόνια λειτούργησε ως κέντρο διαφώτισης και παιδείας και καταφύγιο καταζητούμενων, πέρασε στην ιστορία ως σύμβολο ελευθερίας και αντίστασης. Σήμερα, το μοναστήρι «φυλάει Θερμοπύλες» μνήμης.
«Αυτή η φλόγα π’ άναψε μέσα εδώ στη κρύπτη κι απ’ άκρου σ’ άκρο φώτισε τη δοξασμένη Κρήτη, ήτανε φλόγα του Θεού μέσα εις την οποία Κρήτες ολοκαυτώθηκαν για την Ελευθερία».
Με αυτές τις ρίμες, αποτυπώνονται στη μνήμη των Κρητικών οι στιγμές κατά την ιστορική εθελοθυσία των Κρητικών στο Ολοκαύτωμα της Ιεράς Μονής Αρκαδίου που φέτος εορτάζονται στο Ρέθυμνο τα 149 χρόνια από την ιστορική εκείνη ημέρα.
Οι εκδηλώσεις ξεκίνησαν με λαμπρότητα στον νομό Ρεθύμνου για να τιμηθεί και φέτος, παρουσία του υπουργού Υγείας, Ανδρέα Ξανθού και της αντιπεριφερειάρχη Θεσσαλονίκης, ολυμπιονίκη, Βούλας Πατουλίδου η πράξη των «Ελεύθερων Πολιορκημένων» που εκείνες τις δύσκολες ώρες «… κάνουν το σημείο του Σταυρού και ετοιμάζονται για τον άνισο αγώνα με τους κατακτητές Τούρκους.
Ο ηγούμενος Γαβριήλ κάνει λειτουργία για τους αρχαγγέλους Μιχαήλ και Γαβριήλ και σαν θεματοφύλακας των ιερών και οσίων της φυλής μας, εμψυχώνει το εκκλησίασμα να αντισταθεί μέχρι θανάτου στους Οθωμανούς που περιφέρονται με βία γύρω από το Άγιο Μοναστήρι».
Το πρωί πραγματοποιήθηκε Επιμνημόσυνη Δέηση και κατάθεση στεφάνων στην προτομή του ηρωικού ηγουμένου Αρκαδίου, Γαβριήλ Μαρινάκη, στις Μαργαρίτες Ρεθύμνου όπου η μπάντα της 5ης Μεραρχίας Κρητών και η Διμοιρία Απόδοσης Τιμών από το 547 Α/Μ ΤΟ τίμησαν τη θυσία. Την ίδια ώρα, σε διάφορα σημεία του νομού, πλατείες και ιστορικές γωνιές, πραγματοποιήθηκαν εκδηλώσεις για την επέτειο, ενώ στην πόλη ακολούθησε παρέλαση τμημάτων πολιτιστικών φορέων, αντιπροσωπείας μαθητών του Δήμου Ρεθύμνου και της Διμοιρίας Απόδοσης Τιμών.
Ανάμεσα στους επισήμους και η χρυσή Ολυμπιονίκης της Βαρκελώνης -τιμώντας την πρόσκληση της αντιπεριφερειάρχη Ρεθύμνου Μαρίας Λιονή- η οποία είχε εκδηλώσει ως Μακεδόνισσα, αλλά κυρίως ως Πόντια την επιθυμία να παραβρεθεί επικυρώνοντας, όπως η ίδια ανέφερε, την ιστορική σχέση Μακεδονίας, Πόντου και Κρήτης.
Η ιστορική Μονή Αρκαδίου, το ιερότερο κατά πολλούς ιστορικούς μελετητές και Κρήτες, σύμβολο της κρητικής λευτεριάς βρίσκεται σε απόσταση 23 χιλιομέτρων από το Ρέθυμνο στα βορειοδυτικά του Ψηλορείτη, κτισμένη σε οροπέδιο, στην αιχμή των πρώην επαρχιών Ρεθύμνης, Αμαρίου και Μυλοποτάμου, θεμελιωμένη σύμφωνα με πηγές από τον Ηράκλειτο και στη συνέχεια με ανοικοδόμηση από τον Βυζαντινό αυτοκράτορα Αρκάδιο τον 5ο μΧ. Ο κεντρικός μεγαλόπρεπος δίκλυτος ναός είναι αφιερωμένος στη Μεταμόρφωση του Σωτήρα Χριστού και στον Άγιο Κωνσταντίνο και την Αγία Ελένη.
Το Αρκάδι το 1866 θα γίνει θρύλος, με πολλά μηνύματα προς όλη την οικουμένη για την αξία της ελευθερίας και τη μεγαλοσύνη των ανθρώπων όταν με πείσμα αγωνίζονται για την ελευθερία τους. Μετά από 250 χρόνια που οι Τούρκοι βρίσκονται ως κατακτητές στην Κρήτη, και μετά από αλλεπάλληλες επαναστάσεις, το 1770, 1811, 1821, 1822, 1828 την ιστορική μέρα της 1ης Μαΐου 1866, 1500 επαναστάτες συγκεντρώνονται στο μοναστήρι με αρχηγό τον Χατζή Μιχάλη Γιάνναρη, όπου αποφασίζουν μία νέα επανάσταση. Για την επαναστατική επιτροπή Ρεθύμνου πρόεδρος είναι ο ηγούμενος της Μονής Χατζή Γαβριήλ Μαρινάκης, από το χωριό Μαργαρίτες Μυλοποτάμου. Ο Ισμαήλ πασάς στέλνει μήνυμα να φύγει η επιτροπή αλλιώς θα καταστρέψει το μοναστήρι. Ο Γαβριήλ αρνείται.
Τον Σεπτέμβριο του ίδιου χρόνου ο πασάς ξαναστέλνει μήνυμα αλλά οι Κρήτες επαναστάτες, τραγουδώντας το ριζίτικο «Πότε θα κάμει ξαστεριά» λένε εκ νέου το «όχι» στον Πασά. Στο Μοναστήρι φτάνουν ενισχύσεις από τη Βυτίνα της Αρκαδίας, όπου στρατιώτες, αποβιβάζονται στο Μπαλί και φτάνουν στο Αρκάδι για να βοηθήσουν τον αγώνα. Στις 7 Νοεμβρίου 1866 μέσα στο Μοναστήρι βρίσκονται περίπου 1000 Κρήτες γυναικόπαιδα και ένοπλοι άνδρες.
Ο Μουσταφά πασάς, που έχει αντικαταστήσει τον Ισμαήλ, ξεκινά από το Ρέθυμνο με 15.000 τακτικό στρατό και 30 κανόνια. Το πρωί της 8ης Νοεμβρίου, οι Τούρκοι φτάνουν στο Αρκάδι την ώρα της λειτουργίας για τους Ταξιάρχες. Οι Τούρκοι καλούν τους χριστιανούς να παραδοθούν αλλά η απάντηση έρχεται από τα όπλα. Οι Τούρκοι βάλλουν με τα κανόνια και τότε άρχισε το αιματοκύλισμα. Οι γυναίκες και οι ηλικιωμένοι μάχονται μαζί με τους άνδρες προκειμένου να μην παραδοθεί το Μοναστήρι. Η νύχτα έφτασε με τους πολιορκημένους να αντέχουν.
Την ώρα που οι Τούρκοι φέρνουν ενισχύσεις δύο μεγάλα κανόνια από το Ρέθυμνο την ίδια ώρα οι καμπάνες του Μοναστηριού καλούν τους αγωνιστές να μεταλάβουν από τον ηγούμενο των Αχράντων Μυστηρίων. Το ξημέρωμα της 9ης Νοεμβρίου αρχίζει και πάλι η άνιση μάχη. Τα κανόνια επιτυγχάνουν το στόχο τους και γκρεμίζουν την πόρτα με αποτέλεσμα οι Τούρκοι να περάσουν εντός του Μοναστηριού.
Η μάχη αρχίζει με πολλή λύσσα. Τα κανόνια σφυροκοπούν τη δυτική πόρτα, ασταμάτητα και τραντάζει συθέμελα το Μοναστήρι μέχρι που η πόρτα υποχωρεί. Ο Γαβριήλ, καλεί τους χριστιανούς, να πολεμήσουν μέχρι θανάτου, για την πίστη, για την ελευθερία της πατρίδας. Όσοι επιζήσουν καλούνται να μπουν στην μπαρουταποθήκη. Στόχος τους, να δώσουν φωτιά στο μπαρούτι, να καούν ζωντανοί, για να μην πιαστούν αιχμάλωτοι. Σκηνές δέους έχει καταγράψει η ιστορία. Βράδυ πια και τα περισσότερα γυναικόπαιδα είναι συγκεντρωμένα στη μπαρουταποθήκη. Ο Κωνσταντίνος Δημητρίου Γιαμπουδάκης, από το Άδελε Ρεθύμνης με το όπλο στο χέρι αναμένει να ευλογήσει ο ηγούμενος, αλλά και να μαζευτούν, πολλοί Τούρκοι έξω από την μπαρουταποθήκη ώστε η θυσία των χριστιανών να πλήξει τα τούρκικα στρατεύματα. Ο ηγούμενος ευλογεί και τότε ο μάρτυρας της λευτεριάς κάνει τον σταυρό του και ανάφτει τη “λαμπάδα” που θα συμβολίζει αιώνια τη δόξα του Αρκαδίου.
Το μοναστήρι πια είναι γεμάτο από σκοτωμένους χριστιανούς και Τούρκους, παραδίδοντας έτσι το Αρκάδι στις επόμενες γενιές το μήνυμα της θυσίας και της λευτεριάς που είναι αποτυπωμένο και στην επιγραφή που βρίσκεται έξω από τη μονή.

Μ. Λαμπαθάκης, Αθηναϊκό Πρακτορείο, Ρέθυμνο
Πηγή

ifestos.edu.gr