πίσω

Η ΓΛΥΠΤΙΚΗ ΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΣΤΙΚΗ ΕΠΟΧΗ 

 

Το πλαίσιο για την ανάπτυξη της ελληνιστικής τέχνης από τον  θάνατο του Αλεξάνδρου το 323 π.Χ. έως και την κατάκτηση από τους Ρωμαίους από την Αίγυπτο το 30 π.Χ..και την συνέχεια όπου ο ελληνική γλυπτική   συνεχίστηκε διαχρονικά και μέσα από  την ρωμαϊκότητα και την ρωμιοσύνη.
Ως ελληνιστική εποχή ορίζεται το διάστημα από την ανάρρηση του Μεγάλου Αλεξάνδρου στο θρόνο του Μακεδόνικου βασιλείου (336 π.Χ.) έως τη ναυμαχία του Ακτίου (31 π.Χ.).

Ως εκλεγμένος «στρατηγός αυτοκράτωρ» των Ελλήνων, ο Μέγας Αλέξανδρος εκστρατεύει το 334 π.Χ. προς Ανατολάς. Με την κατάλυση του περσικού βασιλείου και την κατάκτηση της Περσικής αυτοκρατορίας , της Αιγύπτου και της Ινδικής (334-323 π.Χ.) δημιουργείται μία νέα αυτοκρατορία, όπου μεταλαμπαδεύεται η ελληνική γλώσσα και ο πολιτισμός αποκτά πάλι οικουμενικό χαρακτήρα. Οι ελληνικές πόλεις-κράτη χάνουν την αυτονομία τους και οδηγούνται σε πολιτική παρακμή. Τα πολιτικά και πολιτιστικά κέντρα μετατοπίζονται γεωγραφικώς και η ακτινοβολία των πόλεων της κυρίως Ελλάδας περιορίζεται.

Από τα τέλη του 4ου αι. π.Χ. γίνεται αισθητή η αλλαγή στην τέχνη, καθώς κατακτάται η τρίτη διάσταση στο πλάσιμο των μορφών και αυτές ανοίγονται με άνεση στο χώρο. Το έργο δύο μεγάλων γλυπτών, του Πραξιτέλη και του Λυσίππου, θέτει τις βάσεις για τις κατοπινές εξελίξεις.

Το κύριο χαρακτηριστικό της γλυπτικής των ελληνιστικών χρόνων είναι ο ρεαλισμός, είτε πρόκειται για έργα που παριστάνουν το στιγμιαίο και τις καθημερινές ασχολίες των απλών ανθρώπων είτε -στην υπερβολή του- σε απεικονίσεις μυθολογικών σκηνών και ηρώων γεμάτων πάθος, έντονη κίνηση και θεατρικότητα. Η πιο σαφής, όμως, έκφανση του ρεαλισμού βρίσκεται στην τέχνη του πορτραίτου που ξεκινά στα χρόνια του Μεγάλου Αλεξάνδρου και συνεχίζεται στην εποχή των διαδόχων του, ως έκφραση της πολιτικής ιδεολογίας και των επιδιώξεων τους. Στις απεικονίσεις των φιλοσόφων επιχειρείται να αποτυπωθούν οι αρχές της διδασκαλίας τους και επιτυγχάνεται η απόδοση θαυμαστής ψυχογραφικής εκφραστικότητας.

Στα ελληνιστικά χρόνια, εκτός από την Αθήνα, αναδεικνύονται σε ακμαία κέντρα καλλιτεχνικής παραγωγής η Ρόδος, η Αλεξάνδρεια, η Πέργαμος και άλλες πόλεις της Μικρός Ασίας. Χαρακτηριστικό της εποχής είναι η κινητικότητα των καλλιτεχνών, στοιχείο που οδήγησε σε δημιουργικές ανταλλαγές τόσο στο θεματολόγιο όσο και στην τεχνοτροπία. Τα ονόματα πλήθους καλλιτεχνών, αλλά και έργα τους, είναι γνωστά: ο Σκόπας, ο Βρύαξις, ο Δοιδάλσας, ο Πολύευκτος, ο Χαιρέστρατος, ο Δαμοφών, ο Ευκλείδης, ο Χάρης και ο Πασιτέλης είναι λίγοι μόνο γλύπτες από εκείνους που, μετακινούμενοι στις αυλές των ηγεμόνων ή αναλαμβάνοντας παραγγελίες πλούσιων ιδιωτών, φιλοτέχνησαν περίφημα έργα και έθεσαν τις βάσεις ποικίλων εκφραστικών τρόπων που επηρέασαν βαθύτατα τη γλυπτική του Δυτικού κόσμου 

Εξέχοντες γλύπτες αυτής της περιόδου π.Χ.:

Λεωχάρης - Αθηνών 350-300

Κηφισόδοτος ο νεώτερος 325-275

Ευτυχίδης της Σικυώνας 300-250 Πελοποννήσου
Αρχέλαος της Πριήνης 300 - Ιωνία
Χάρης της Λίνδου 300 - Ρόδος
Δημοφώντας της Μεσσηνίας. 200-150 Πελοποννήσου

Δοιδάλσης 250 - Βηθυνίας 
Βόηθος της Χαλκηδόνας  220-160 Βηθυνία
Αγήσανδρος 150 - Ρόδος
Απολλώνιος από τις Τράλλεις 120-80 Αθήνα
Ταυρίσκος από τις Τράλλεις 100 -; Μικρά Ασία - 2ος αιώνας π.Χ.).
Αγασίας της Εφέσου, της Μικράς Ασίας 100-50
Απολλώνιος της Αθήνας 100-50

Την συνέχεια δείτε την και διαβάστε την στο βιβλίο

 

Για να δείτε κάποιες σελίδες πρέπει να έχετε τον flash player που μπορείτε να βρείτε πατώντας στο εικονίδιο δίπλα.

Πνευματικά δικαιώματα © 2009

 Συντελεστές  και επικοινωνία μαζί μας

       SiteLock