πίσω

O ΤΙΜΟΛΕΩΝ ΔΙΑΣΩΖΕΙ ΤΟΝ ΕΛΛΗΝΙΣΜΟ ΤΗΣ ΣΙΚΕΛΙΑΣ

Γραφει ο Στεφανος Σκαρμίντζος
http://www.korinthos.gr/Portals/0/b2103.jpg

Κορινθιακό Νόμισμα, που απεικονίζει τον Τιμολέοντα.

Ο ΕΛΛΗΝΟ-ΚΑΡΧΗΔΟΝΙΑΚΟΣ ΑΝΤΑΓΩΝΙΣΜΟΣ 

Κατά την αρχαιότητα, η Σικελία αποτέλεσε πεδίο σφοδρής αντιπαράθεσης μεταξύ Καρχηδονίων και Σικελιωτών Ελλήνων. Η μεγάλη νήσος, πλούσια και κοντά στις βορειοαφρικανικές ακτές, αποτελούσε στόχο των Καρχηδονίων, αλλά οι επιδιώξεις τους προσέκρουαν στην έντονη και πολυπληθή Ελληνική παρουσία. Από τον 8ο αιώνα η Ελληνική εγκατάσταση είχε γίνει  ιδιαίτερα ισχυρή. Η τότε εύφορη γη της νήσου ευνόησε την ανάπτυξη ισχυρών πόλεων που όμως ανταγωνίζονται αμείλικτα η μία την άλλη. Το 509 π. Χ η Καρχηδονιακή διπλωματία κατάφερε όπως αναφέρθηκε να θέσει στο περιθώριο του Έλληνες της Δύσης και να ασκήσει ισχυρή διπλωματική και στρατιωτική πίεση κατά των αποίκων. Κύριο αντικείμενο εκμετάλλευσης υπήρχαν οι εσωτερικές πολιτικό κοινωνικές έριδες των αποικιών.

Ο  Γέλων και ο αδελφός του Θήρων κυρίαρχοι της Γέλας και του Ακράγαντα εκτίμησαν ορθά την καρχηδονιακή απειλή και εξουδετέρωσαν όλα τα φιλο-καρχηδονιακά στοιχεία που ζούσαν ανάμεσα στους Έλληνες αποίκους ανατρέποντας τις κυβερνήσεις των αποικιών που είχαν δεσμούς με την Καρχηδόνα. Το 480 π. Χ. συνέτριψαν τις καρχηδονιακές φιλοδοξίες στη μάχη της Ιμέρας. Οι ηγετικές  τάξεις πίστευαν ότι η ασφάλεια των Ελλήνων αποίκων θα εξασφαλίζονταν με την δημιουργία ενός «κοινού των Σικελιωτών». Οι μέθοδοι όμως που επέλεξαν να το προωθήσουν ήταν στην καλύτερη περίπτωση ατυχείς. Το μόνο θετικό υπήρξε η ενίσχυση των Συρακουσών που έμελλαν να γίνου το προπύργιο των Ελλήνων κατά των Καρχηδονίων. Μόνο η αδίστακτη ενεργητικότητα του Διονυσίου Α, των Συρακουσών έσωσε την κατάσταση κατά την διάρκεια της δεύτερης καρχηδονιακής επιθέσεως που δοκίμασε σοβαρά τη ελληνική ισχύ στη Σικελία. Όσο οι ’Ελληνες εκυβερνώντο από ισχυρές προσωπικότητες, όπως ο Γέλων και ο Διονύσιος  ο Πρεσβύτερος, οι Καρχηδόνιοι περιορίζονταν στο βορειοδυτικό άκρο της Σικελίας, όπου ήταν συγκεντρωμένες οι φοινικικές αποικίες.

Στα μέσα όμως του 4ου αιώνα π. Χ., οι νίκες της Ιμέρας και οι επιτυχίες του Διονυσίου ήταν κάτι πια μακρινό. Οι τυραννίδες αντιμετώπιζαν του οπαδούς της Ελληνικής ενότητας με καχυποψία και εχθρότητα. Οι οπαδοί της Πανελληνίου ιδέας στη Σικελία θεωρούνταν από τους συγχρόνους τους τουλάχιστον γραφικοί αν όχι τίποτα χειρότερο. Οι υπερφίαλοι δημαγωγοί που εμφανίστηκαν μετά την αποτυχία της σικελικής εκστρατείας των Αθηναίων έφεραν την πολιτική αστάθεια και τους εμφυλίους πολέμους. Αυτό οδήγησε ξανά στην εμφάνιση τυράννων, με αποτέλεσμα συνεχείς συγκρούσεις να μαίνονται είτε μεταξύ των πόλεων είτε μεταξύ αντιθέτων πολιτικών παρατάξεων στο εσωτερικό των πόλεων. Ληστεία και πειρατεία ερήμωναν τη ύπαιθρο και τις ακτές καθώς ομάδες μισθοφόρων που είχαν έρθει αρχικά κατόπιν πρόσκλησης κάποιου τυράννου ή δημαγωγού, εκμεταλλευόμενοι την αστάθεια της περιοχής, δρούσαν ανεξάρτητα προς ίδιον όφελος.

Οι Καρχηδόνιοι, εκμεταλλευόμενοι τις συνθήκες αυτές, προσπάθησαν ακόμα μια φορά να επιβληθούν στο κεντρικό και ανατολικό τμήμα της νήσου, συνάπτοντας ευκαιριακές συμμαχίες με τοπικούς τυράννους  Κατάφεραν να ρημάξουν τον Σελινούντα, τον Ακράγαντα και την Ιμέρα, υποχρεώνοντας τις μικρότερε πολίχνες να υποταχθούν. Μετά από αυτά η υποταγή όλης της Σικελίας έδειχνε εφικτή. Ο στόλος τους ρήμαζε τις ακτές και ο τύραννος των Λεοντίνων Ικέτης θα εξάλειφε για λογαριασμό τους το αγκάθι των Συρακουσών προφασιζόμενος ότι θα τις απελευθέρωνε από τον Διονύσιο Β΄.

Μπορείτε να το δείτε και σε πλήρη οθόνη.

 

Για να δείτε κάποιες σελίδες πρέπει να έχετε τον flash player που μπορείτε να βρείτε πατώντας στο εικονίδιο δίπλα.

Πνευματικά δικαιώματα © 2009

 Συντελεστές  και επικοινωνία μαζί μας

       SiteLock