πίσω

ΥΠΑΡΧΕΙ ΚΑΙ ΑΥΤΗ Η ΑΠΟΨΗ ΠΟΥ ΙΣΩΣ ΔΕΝ ΑΠΕΧΕΙ ΠΟΛΥ ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ

 ΕΛΛΗΝΙΣΜΟΣ-ΧΡΙΣΤΙΑΝΙΣΜΟΣ

1)      Η Παλαιά Διαθήκη δεν είναι εθνικιστικό εβραϊκό βιβλίο. Βρίθει εκατοντάδων αντιεβραϊκών στίχων, εν αντιθέσει με λίγους ανθελληνικούς, οι οποίοι δεν διαβάζονται στις εκκλησίες. Η Εκκλησία στην Παλαιά Διαθήκη είδε τα γεγονότα που οδηγούν στο Χριστό – ουδέποτε ερμήνευσε την Π.Δ. (Παλαιά Διαθήκη) εθνικιστικά, όπως κάνουν οι Εβραίοι. Θεωρεί μάλιστα, ότι οι Εβραίοι πηγαίνουν ενάντια τόσο στους προφήτες όσο και στην ίδια την Π.Δ. ερμηνεύοντάς την ή δίνοντας βάρος στην ιστορία των Εβραίων αντί στις θεοφάνειες της Π.Δ.

2)      «Αρχαίο Ελληνικό πνεύμα» ενιαίο και αδιαίρετο υπάρχει μόνο στη φαντασία των ελληνοκεντρικών. Εάν αυτοί διάβαζαν καλά τους αρχαίους φιλοσόφους και ιστοριογράφους, θα διαπίστωναν τις άπειρες διαφορές μεταξύ των φιλοσόφων, την ανυπαρξία δημοκρατίας, ισηγορίας και διαλόγου σε όλες της αρχαίες πόλεις. Θα διαπίστωναν ακόμη και το μίσος των φιλοσόφων, θα έβλεπαν τις αναμεταξύ τους ύβρεις, και θα εκπλήσσονταν από τις αντιφάσεις των ίδιων φιλοσόφων (π.χ. Πλάτων). 

3)      Ο Χριστιανισμός εξ αρχής χρησιμοποίησε την ελληνική όχι μόνο διότι αυτή ήταν διεθνής, αλλά και διότι ήταν η καλύτερη γλώσσα στην οποία μπορούσαν να εκφραστούν τα δόγματά του. Δεν την εγκατέλειψε, ούτε όταν ξαναέγινε εθνική αποκλειστικά, για χάρη της τουρκικής ή της αραβικής.

4)      Δεν νοείται ιστορικώς Χριστιανισμός εκτός του εκκλησιαστικού Ελληνισμού. Είναι σα να λέμε ότι υπάρχει Δημοκρατία δίχως την αρχαία Αθήνα. Ο εκκλησιαστικός ελληνισμός δεν είναι εθνικιστικό παραμύθι για χάρη των ελληνοκεντρικών φυλετιστών ή ουφολόγων˙ είναι προϊόν της βιβλικής σκέψης και της ελληνικής φιλοσοφίας, άρχισε να δημιουργείται από τον 2ο αιώνα μ.Χ. και αφορά όλους τους λαούς που εκχριστιανίστηκαν.

5)      Δεν τίθεται θέμα κανενός εξελληνισμένου Χριστιανισμού και κανενός εκχριστιανισμένου Ελληνισμού. Και τα δύο, Χριστιανισμός και Ελληνισμός, συνυπάρχουν ταυτόχρονα, έχοντας δημιουργήσει τον εκκλησιαστικό ελληνισμό. Αν από τον τελευταίο αφαιρέσουμε τη σκέψη των Ελλήνων Πατέρων,  την ελληνική γλώσσα και φιλοσοφικές κατηγορίες σκέψεις, ή πάλι, αν αφαιρέσουμε το περιεχόμενο της ενανθρώπισης του Χριστού και της εκπλήρωσης των προφητειών περί Μεσσία, τότε δεν έχουμε ούτε ελληνισμό ούτε εκκλησιαστικό. Έχουμε κάτι άλλο, το οποίο δεν υπήρξε ποτέ ιστορικώς και δεν μας αφορά ούτε ως Χριστιανούς ούτε ως Έλληνες.

6)      Ο Χριστιανισμός, πέρα από λίγα έθιμα που συνδέονταν πολύ στενά με προχριστιανικές δοξασίες, ούτε κατάργησε τα ελληνικά έθιμα ούτε έφερε εβραϊκά έθιμα. Αυτό που συνέβη στις περισσότερες περιπτώσεις, ήταν η επανανοηματοδότηση των υπαρχόντων ελληνικών προχριστιανικών εθίμων. Αντί π.χ. τα έθιμα να αφορούν αρχαίους θεούς, πλέον αφορούσαν χριστιανικούς αγίους. Έτσι, και τα έθιμα εξακολουθούν να υπάρχουν και η νέα θρησκεία πέρασε.

7)      Τα περισσότερα έθιμα, τα οποία κατηγορείται ο Χριστιανισμός ότι τα απαγόρευσε, υπήρχαν και διατηρούνταν ζωντανά ως και το πρώτο μισό του 20ου αιώνα. Η αστυφιλία και η εξωτερική μετανάστευση καθώς και η πολιτιστική ομοιομορφία δια της τηλεόρασης οδήγησαν στη λήθη έθιμα, τα οποία διατηρούντο επί Χριστιανισμού 16 αιώνες, ακόμη κι αν – στη χειρότερη περίπτωση – ο Χριστιανισμός τα απαγόρευε. Εν τέλει, ακόμη και οι απαγορεύσεις είχαν θεωρητικό χαρακτήρα. Τα Ανάστενάρια είναι τυπικό παράδειγμα, για να μην αναφέρουμε άλλα, πολύ λιγότερο διακριτά από την επίσημη Εκκλησία έθιμα (οιωνοσκοπία κλπ). Τα απαγόρευσε μεν, αλλά δεν έσφαξε κανέναν Αναστενάρη.

8)      Η αλλαγή θρησκείας δεν συνεπάγεται αλλαγή εθνικότητας. Οι Έλληνες της ρωμαϊκής και ελληνιστικής εποχής λάτρευαν ασιατικούς κατά πλειοψηφία – ακόμη και στην σημερινή Ελλάδα – θεούς, αλλά είναι άτοπο να τους αρνηθεί την ελληνικότητα κανείς. 

9)      Η επικράτηση του Χριστιανισμού έγινε συνολικά και γενικά, χωρίς βία. Ειδικότερα, στην σημερινή Ελλάδα υπάρχουν ελάχιστες περιπτώσεις βίας, ενώ τα προχριστιανικά μνημεία είναι τα πιο καλοδιατηρημένα, σύμφωνα με δεκάδες αρχαιολογικές ανακαλύψεις και ιστορικές μαρτυρίες. Σποραδικές περιπτώσεις βίας υπήρξαν στην Αίγυπτο και τη Μ. Ανατολή – αλλά αυτές οι περιοχές είχαν κατά πλειοψηφία εκχριστιανιστεί δεκαετίες πριν τα γεγονότα στο Σαράπειο ή στην Απάμεια ή στη Γάζα.

10)Τα περισσότερα γεγονότα που θεωρούνται από τους προσφάτως προκύψαντες «Νεοπαγανιστές» ως απόδειξη ότι ο Χριστιανισμός επικράτησε δια της βίας, είναι διαστρεβλωμένα ή αναληθή. Μέγιστο παράδειγμα αναίσχυντης ψευτιάς, η Σκυθόπολη. Επίσης, η βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας, η Υπατία, ο όσιος Νίκων (που ψευδέστατα αποκαλείται Αρμένιος) και η Ακαδημία. Άλλοτε τα ψέμματα αυτά οφείλονται σε άγνοια και αντιγραφή ξένων εξίσου παραληρηματικών συγγραφέων και άλλοτε οφείλονται απλώς σε αντιχριστιανική προκατάληψη. Η ύπαρξη λίγων μεμονωμένων γεγονότων και λίγων φανατικών μοναχών εξ Ασίας δεν συνεπάγεται ούτε χρεωκοπία των δογμάτων του Χριστιανισμού ούτε απόδειξη ότι οι σημερινοί Έλληνες δεν είναι ειλικρινώς πιστοί Χριστιανοί ούτε ακύρωση των 11 αιώνων ελληνικής Ρωμανίας.

11)Μέγα ψέμμα είναι επίσης η καταστροφή ελληνικών χειρογράφων. Τα μόνα χειρόγραφα που έκαψαν ποτέ Βυζαντινοί Αυτοκράτορες ήταν αυτά των αιρετικών (Εικονομάχων, Βογόμιλων) κι όχι τα κείμενα των κλασσικών Ελλήνων συγγραφέων. Όταν από το έργο του Πορφύριου έχουν διασωθεί 50-60 βιβλία, όταν όλες οι επιστολές και όλα τα βιβλία του Ιουλιανού έχουν διασωθεί από τους θανάσιμους εχθρούς του, αποτελεί αστείο να μιλάμε για καταστροφή ελληνικών χειρογράφων. Εάν οι Βυζαντινοί είχαν τέτοιο σκοπό, θα το κατόρθωναν μέσα στους 11 αιώνες. Ουδείς Πατέρας της Εκκλησίας συνιστά το κάψιμο κλασσικών Ελλήνων συγγραφέων˙ αντίθετα, ο Μέγας Βασίλειος συνιστά να διαβάζουν οι Χριστιανοί ακόμη και όσα είναι αντίθετα προς το Χριστιανισμό, ενώ – σε αντίθεση με τον Πλάτωνα που απέρριπτε τον Όμηρο – αποκαλεί «αρετής έπαινο» τα ομηρικά έπη.

12) Η ηρωποίηση ανθρώπων όπως ο Ιουλιανός είναι προϊόν αντιχριστιανικής αμάθειας. Ο Ιουλιανός χαιρόταν σε επιστολές του για την εξαφάνιση των συγγραμμάτων εκείνων των Ελλήνων φιλοσόφων με τους οποίους διαφωνούσε αυτός και η Περσο-χαλδαϊκή θρησκεία του, ενώ σε άλλες επιστολές προς ειδωλολάτρες αρχιερείς αποκαλούσε το θεό των Ραββίνων «Μέγα» και «παντοδύναμο». Ήταν αμείλικτος εχθρός του θεάτρου και η θρησκεία του ήταν κάθε άλλο παρά αρχαιοελληνική. Όσο για τον Γ. Γεμιστό - Πλήθωνα, αυτός, όπως γράφει στους Νόμους του, θεωρεί καλύτερη ανθρώπινη δοξασία εκείνη του Ιρανού Ζωροάστρη, ενώ πριν ανασυστήσει την προσωπική παγανιστική του θρησκεία, είχε επηρεαστεί από το Ισλάμ, από έναν Εβραίο της Αδριανούπολης, κι από τον περσικό Ζωροαστρισμό. Δεν αντιλαμβανόμαστε, λοιπόν, την αιτία για την οποία ορισμένοι τον θεωρούν μεγάλο Έλληνα, απλώς επειδή επανέφερε το όνομα "Έλλην" ως εθνικό ή επειδή ονόμασε τους θεούς του με ελληνικά ονόματα. Το όνομα "Έλλην", ως δηλωτικό εθνικής καταγωγής το είχαν επαναφέρει πριν από αυτόν δεκάδες άλλοι Χριστιανοί Ορθόδοξοι της Ρωμανίας, έναν και δύο αιώνες πριν.

13) Τον 4ο αι. η θρησκείες των Ελλήνων ήταν ο Χριστιανισμός και ο Μιθραϊσμός-θεουργία. Αντίθετα απ’ ό,τι πιστεύεται, ο Χριστιανισμός ήταν πολύ ορθολογικότερος και ελληνικότερος, διότι ο Μιθραϊσμός ήταν Περσικός (προϊόν λαού κατεξοχήν αντιπάλου των Ελλήνων) ενώ η θεουργία των Νεοπλατωνικών ήταν σκέτη μαγεία, αστρολογία και αντιεπιστημονικό παραλήρημα. Πρέπει να χαιρόμαστε που επικράτησε ο Χριστιανισμός της ελληνικής γλώσσας και κατηγοριών σκέψης κι όχι ο Νεοπλατωνισμός της βαβυλωνιακής θεουργίας/αστρολογίας/ περσικού Μιθραϊσμού.

14)Με το όνομα «Έλληνας» εννοούνταν οι πολυθεϊστές γενικά κι όχι ειδικά οι Έλληνες πολυθεϊστές. Τυχόν εξαιρέσεις αποδεικνύουν τον κανόνα. Η σύγκρουση του 4ου αιώνα ήταν σύγκρουση μεταξύ Χριστιανισμού και Πολυθεϊσμού γενικά κι όχι μεταξύ α’) Χριστιανισμού και Ελληνικού Έθνους/Ελληνισμού ή β’) Ρωμαίων Χριστιανών και Ελλήνων ή γ’) Ρωμαίων γενικά και Ελλήνων γενικά, καθότι όλοι ήταν Ρωμαίοι πολίτες. Η επικράτηση του «Ρωμαίος» οφείλεται αποκλειστικά στο ότι η Αυτοκρατορία δημιουργήθηκε από Ρωμαίους Έλληνες κι όχι από Ελλαδικούς Έλληνες. Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι η παγανιστική Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία θα εξελληνιζόταν ή θα αποκαλούνταν «Ελλάδα», όπως το βασίλειο της Νίκαιας ή το «Βυζάντιο».

15)Οι αιτιάσεις ότι ο Χριστιανισμός κατάστρεψε τον Ελληνισμό είναι αστήριχτες. Ο πολυθεϊστικός Ελληνισμός είναι ο υπεύθυνος για το απίστευτο χάλι, της εθελούσιας παράδοσης στα χέρια των Ρωμαίων – πράγμα που οδήγησε και σε αλλαγή της εθνικής ονομασίας – δίχως να επαναστατήσει εναντίον τους ούτε μια φορά σε 400 χρόνια (80 π.Χ. – 330 μ.Χ.), σε αντίθεση με τον ορθόδοξο Ελληνισμό, ο οποίος επαναστάτησε πάνω από 70 φορές στα 400 χρόνια Τουρκοκρατίας. Η κατρακύλα των πολυθεϊστών Ελλήνων φανερώνεται από τις θεοποιήσεις Αυτοκρατόρων, θεοποιήσεις Ρωμαίων στρατηγών, θεοποίηση της ίδιας της πόλεως της Ρώμης, από την δωρεά ελληνικών κρατών – μέσω διαθήκης του ηγεμόνα τους – στο δήμο των Ρωμαίων καθώς και από χαρακτηρισμούς όπως «Ελευθερωτής της Ελλάδας» για εκείνους ακριβώς τους Λατίνους που την καθυπέταξαν. Αυτές οι θεοποιήσεις πολλές φορές συνέβησαν ΠΡΙΝ την υποταγή της Ελλάδας στη Ρώμη, κι αυτό είναι ένδειξη της απόλυτης ξεφτίλας του πολυθεϊσμού. Εν τέλει, οι ρωμαϊκοί και οι ελληνικοί θεοί θεωρήθηκαν το ένα και το αυτό, με αποτέλεσμα να μην υπάρχει περίπτωση, οι ελληνικοί θεοί να δώσουν το έναυσμα για μια επανάσταση κατά των Λατίνων, ενώ αντίθετα, σε καμμία περίπτωση οι Χριστιανοί Έλληνες δεν θεώρησαν πως ο Θεός τους ήταν ο θεός των κατακτητών Τούρκων με άλλο όνομα.

16) Ο Χριστιανισμός, ο εκκλησιαστικός ελληνισμός, διέσωσε τον Ελληνισμό α’) με την περιφρόνησή του για τα λατινικά προς όφελος της ελληνικής, β’) με την αδιάλειπτη χρήση των Ελλήνων κλασσικών στην χριστιανική Παιδεία, αντί Λατίνων ή Περσών. Εάν δεν υπήρχε η Ρωμανία, εάν ο Μέγας, ο Μέγιστος Κωνσταντίνος (τον οποίο η λατινο-γερμανική Δύση μισεί εξάπαντος, διότι έδωσε την υπεροχή στους Έλληνες) είχε χτίσει αλλού την πρωτεύουσά του, ο ελλαδικός χώρος θα κατακλυζόταν από Γότθους, Σλάβους, Πέρσες, Άραβες, δίχως να υπάρχει καμία ισχυρή κρατική οντότητα να προστατέψει Μ. Ασία και Ελλάδα από τους εισβολείς. Όσο υπήρχε Κωνσταντινούπολη, οι επιδρομές των λαών αυτών παρέμεναν απλώς επιδρομές. Διαφορετικά, οι Γότθοι θα είχαν φτιάξει γερμανικά βασίλεια, όπως στη Δυτική Αυτοκρατορία. Έπειτα οι Σλάβοι θα κατέστρεφαν τα πάντα εκσλαβίζοντάς τα – αφού δεν θα υπήρχαν Αυτοκράτορες να τους εξελληνίσουν και να τους υποτάξουν - μετά οι στρατιές του Πέρση Χοσρόη θα υπέτασσαν την Μ. Ασία, γιατί όχι και την Ελλάδα, ενώ οι Άραβες θα εξαράβιζαν τα Βαλκάνια όπως δοκίμασαν να εξαραβίσουν την Κρήτη. Δε θα υπήρχε ρουθούνι ελληνικό.

 Κ.Π. Καβάφη, "ΟΥΚ ΕΓΝΩΣ"

Για τες θρησκευτικές μας δοξασίες –

ο κούφος Ιουλιανός είπεν «Ανέγνων, έγνων,

κατέγνων». Τάχατες μας εκμηδένισε

με το «κατέγνων» του, ο γελοιωδέστατος.

 

Τέτοιες ξυπνάδες όμως πέρασι δεν έχουνε σ’ εμάς

τους Χριστιανούς. «Ανέγνως, αλλ’ ουκ έγνως’ ει γαρ έγνως ,

ουκ αν κατέγνως» απαντήσαμεν αμέσως. 

Πηγές, βιβλιογραφία και σύνδεσμοι:

1)Κώστα Χατζηαντωνίου, «Εθνικισμός και ελληνικότητα» εκδ. Πελασγός  

2)Ίωνα Δραγούμη, "Ελληνικός Πολιτισμός", εκδ. Φιλόμυθος

3)Πάτρικ Λη Φέρμορ, «Ρούμελη-Ταξίδι στη βόρεια Ελλάδα" εκδ. Ωκεανίδα

4)Εφημερίδα Ελευθεροτυπία, «Ιός», διάφορα άρθρα

5)Μεγάλου Βασιλείου «Προς τους νέους, όπως αν εξ ελληνικών ωφέλοιντο  λόγων»

6)Ελένης Αρβελέρ "Η πολιτική ιδεολογία της Βυζαντινής αυτοκρατορίας" εκδ. Ψυχογιός

7)Θάνου Μαρκόπουλου «Στο σχολειό με χαρτί και καλαμάρι» εκδ. Καλειδοσκόπιο

8)Εγκυκλοπαίδεια Ελευθερουδάκη

9)Φαίδωνος Κουκουλέ «Βυζαντινών βίος και πολιτισμός», εκδ. Παπαζήση

10)Gerard Walter «Η καθημερινή ζωή στο Βυζάντιο» εκδ. Δημ. Ν. Παπαδήμα

11)Sir Steven Runciman «The Fall of Constantinople» Cambridge, Canto

12)Sir Steven Runciman «The Great Church under captivity»

13)Στήβεν Ράνσιμαν «Η Βυζαντινή θεοκρατία»

14)Έλλης Σκοπετέα, «Το πρότυπο βασίλειο και η Μεγάλη Ιδέα»

15)Κώστα Κύρρη, «Τουρκία και Βαλκάνια» εκδ.Εστία

16)Ζάρεβαντ «Παντουρανισμός» εκδ.Ρήσος

17)Περιοδικό Ελλοπία, διάφορα τεύχη

18)π. Ι. Ρωμανίδη «Ρωμηοσύνη Ρωμανία  Ρούμελη»

19)Ορέστη Ηλιανού "Απόψεις για το παρελθόν και το μέλλον των Ελλήνων" εκδ. Ιωλκός

20)Περικλή Ροδάκη, «Οι Θράκες μουσουλμάνοι» εκδ. Ρήσος 

21)Γεώργιου Κ. Σκαλιέρη "Λαοί και Φυλαί της Μικράς Ασίας"

22)Ιστορία του Ελληνικού έθνους, εκδ. Αθηνών 

23)Στρατηγού Γιάννη Μακρυγιάννη, "Απομνημονεύματα" εκδ. Πέλλα

24)Νίκου Ματσούκα, "Ιστορία της Βυζαντινής Φιλοσοφίας" εκδ. Βάνιας 

25)Κωνσταντίνου Παπαρηγόπουλου "Ιστορία του ελληνικού έθνους" 

26)Άγιου Νεκτάριου "Περί μεσαίωνος και Βυζαντιακού Ελληνισμού"  

27)Ιστοσελίδα της εν Ελλάδι Εκκλησίας,  αφιέρωμα στο 1821

28)π. Γ. Μεταλληνού "το '21 και οι συντελεστές του" 

29)Ιστοσελίδα όπου αναπαρίστανται τα κοσμικά κτίρια της Πόλης το έτος 1200 

30)Αναστάσιου Φιλιππίδη "Οι εθνικές μας ονομασίες"   

31)π. Ι. Ρωμανίδη "Οι διεκδικήσεις των γειτόνων μας", "Κωστής Παλαμάς και Ρωμηοσύνη"  

32)Tamara Talbot Rice, βυζαντινολόγου, "Η καθημερινή ζωή στο Βυζάντιο", εκδ Παπαδήμας

33) Θεόδωρου Κολοκοτρώνη, Απομνημονεύματα, εκδ. Αφών Τολίδη

 

33)Ι. Κακριδή "Οι Αρχαίοι Έλληνες στην νεοελληνική λαϊκή παράδοση"

34)Νεοκλή Σαρρή, "Οσμανική Πραγματικότητα"

35)Φώτη Δημητρακόπουλου, "Βυζάντιο και νεοελληνική διανόηση" εκδ. Καστανιώτη

36)Νίκου Τσάγγα, "Μάτζικερτ, η αρχή του τέλους του Μεσαιωνικού Ελληνισμού" εκδ. Γκοβοστή

37)Περιοδικό "Σύναξη", διάφορα τεύχη

38)Θεόδωρου Ζιάκα, "Γιατί έγιναν οι Έλληνες χριστιανοί"

39)Πανεπιστημίου του Καίμπριτζ, "Ιστορία της Βυζαντινής αυτοκρατορίας"

40)Hans-Georg Beck, βυζαντινολόγου, "Η Βυζαντινή Χιλιετία"

41)Η Άλωση της Κωνσταντινούπολης από την Δυτική Ευρώπη το 1204

42) περιοδικό "Βυζαντινός Δόμος"

43)Αργύρη Εφταλιώτη "Ιστορία της Ρωμιοσύνης"

44)Στήβεν Ράνσιμαν, "Η τελευταία βυζαντινή αναγέννηση"

45)Οι Θετικοί Επιστήμονες της Βυζαντινής εποχής

46) Προκόπιου, "Περί Κτισμάτων"

47) Ιωάννη Χολέβα "Οι Έλληνες Σλαβόφωνοι της Μακεδονίας" εκδ. Ρήσος

48) Λιουτπράνδου της Κρεμώνας "Πρεσβεία στην Κωνσταντινούπολη" εκδ. Στοχαστής

49) Μουσταφά Ελ Αμπαντί, ιστορικού "Η Αρχαία Βιβλιοθήκη της Αλεξάνδρειας" εκδ. Σμίλη

ΠΗΓΗ -porta_aurea

 

ΚΡΑΤΗΣΑΜΕ ΑΥΤΟΥΣΙΟ ΤΟ ΚΕΙΜΕΝΟ ΧΩΡΙΣ ΝΑ ΣΥΜΦΩΝΟΥΜΕ ΜΕ ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΡΟ ΑΝΑΦΕΡΟΜΕΝΕΣ ΑΠΟΨΕΙΣ ΑΥΤΟ ΜΟΝΟ Ο ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΤΟ ΚΡΙΝΕΙ

 ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΙΚΤΥΟ………………………………2009 μ.Χ

 

Για να δείτε κάποιες σελίδες πρέπει να έχετε τον flash player που μπορείτε να βρείτε πατώντας στο εικονίδιο δίπλα.

Πνευματικά δικαιώματα © 2009

 Συντελεστές  και επικοινωνία μαζί μας

       SiteLock