πίσω

 

ΒΥΖΑΝΤΙΝΗ ΑΥΤΟΚΡΑΤΟΡΙΑ

(Σύνοψις)*

   Επιμέλεια   Γιάννη Δημήτρουλα 

Οταν ο Μέγας Κωνσταντίνος ανήλθε στον θρόνο της Ρωμαїκής Αυτοκρατορίας το 324 μ.χ.     κάνει μια αναθεώρηση αυτής και βλέπει πως ο Χριστιανισμός, η ανατολική Θρησκεία, έμελε να γίνει η Θρησκεία η οποία θα αποτελέση τον δεσμό της πολυφυλετικής Αυτοκρατορίας του. Επιπλέον είδε πως η Ρώμη βρισκόταν μακρυά από τις κυριότερες επαρχίες της ανατολής απομονωμένη  σε μία χερσόνησο η οποία μετά την εισβολή του Αννίβα αδυνατούσε να ανακά-μψη. Οι πολυπληθέστερες, πλουσιότερες και οι πλέον πολιτισμένες περιοχές της Αυτοκρατο-        ρίας του ήσαν όλες στην Ανατολή, στον Ελληνικό και Ελληνιστικό κόσμο. Εκεί ήσαν όλες οι μεγάλες πόλεις, πλην της Ρώμης, όλα τα μεγάλα κέντρα του πολιτισμού,  Αλεξάνδρεια, Αντιό-  χεια, Δαμασκός, Πέργαμος, Εφεσος, Σμύρνη, Θεσσαλονίκη, Αθήναι, Κόρινθος, όλες Ελληνίδες πόλεις. Εκεί ήσαν τα Πανεπιστήμια, τα επιστημονικά εργαστήρια οι Φιλοσοφικές και καλλιτε-χνικές σχολές, τα έργα τέχνης και υπεράνω όλων, ο πλούτος της γνώσεως, οι μεγαλύτερες βιβλιοθήκες του γνωστού τότε κόσμου. Η καρδιά της Αυτοκρατορίας του χτυπούσε στην ανατολή.   

Ο Αυτοκράτορας Κωνσταντίνος λαμβάνει σοβαρά υπ’ όψιν του όλους αυτούς τους παράγοντες   και με οξεία διορατικότητα διαλέγει να μεταφέρει την πρωτεύουσα της Αυτοκρατορίας του εις την Ανατολή. Αλλά και με σπάνια επιδεξιότητα επισημαίνει την άγνωστη έως τότε μικρή Ελληνική αποικία, γνωστή ως  Βυζάντιον να γίνει η πρωτεύουσα  αλλά και ταυτοχρόνως σε μια πολύ στρατηγική τοποθεσία επάνω στο σταυροδρόμι δύο ηπείρων, Ευρώπης και Ασίας, και δύο θαλασσών, της Μαύρης Θαλάσσης της οποίας, σημειωτέον, οι ακτές της ήσαν διάσπαρτες από δεκάδες Ελληνικές πόλεις - αποικίες ήδη από χιλιετία, καθώς και της Μεσογείου, επίσης, από χιλιετίες. Ο Αυτοκράτορας πλήρης αυτοπεποίθησης και περίφανος πλέον διά την νέαν του πρωτεύουσα, αφιαιρωμένη στο όνομά του και στην κατάλληλη τοποθεσία ήτο αισιόδοξος ότι θα διαρκούσε χίλια χρόνια. Δεν έκανε λάθος.

Οι Λατίνοι Αυτοκράτορες και η διοίκησις ακολούθησαν. Η περίοδος των  δύο  πρώτων αιώνων  400 έως 600 μ.χ. ήτο μεταβατική περίοδος. H βάσις του Ελληνικού τμήματος της Αυτοκρατο-ρίας, ελληνική ήδη από πλευράς παιδείας, τέχνης, πολιτισμού, και επιστήμης αποτελούσε τον συμπαγή, σταθερό και σκληρό πυρίνα της. Από το  650 μ.χ. εξελληνίσθη καθολικώς,  «...έχασε τον χαρακτήρα της παγκόσμιας Αυτοκρατορίας και πήρε την μορφή Ελληνικού κράτους, η λατινική γλώσσα παραμερίζεται οριστικώς και παντού από την Ελληνική» (Μ. Λεφτσένκο, «Ιστορία της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας» εκδ. Πολιτικός 1955 σ. 165).

Εκτοτε και διά τα προσεχή 800 χρόνια το τμήμα αυτό στην ουσία του είναι Ελληνικό μετά την απώλεια των μη Ελληνικών επαρχιών, όπως η Συρία, Παλαιστίνη και Αίγυπτος τον Ζ΄ αιώνα  εις τους Αραβες συνετέλεσε στον περιορισμό της Αυτοκρατορίας  εις των κυρίως Ελληνικών κατοικιμένων επαρχιών, όπως η Μικρά Ασία, η Κριμέα, η Νότιος Ιταλία και Σικελία, Νότια Βαλκάνια, η Ελλάδα, τα νησιά, συμπεριλαμβανομένης της Κρήτης και Κύπρου. Τώρα μπορούμε να  πούμε  ότι  ήτο  πραγματικά  μία  Ελληνική  Αυτοκρατορία.

Τη θέσι της Ρωμαїκής Αυτοκρατορίας παίρνει η Ελληνική Αυτοκρατορία των Μέσων χρόνων.   

Παρ’ όλα ταύτα οι Αυτοκράτορες, έξυπνα και σκόπιμα συνέχιζαν να αυτοαποκαλούνται  «Ανατολική Ρωμαїκή Αυτοκρατορία» ή κοινώς  «Ρωμανία» καθώς με τον τίτλο δικαίως διεκδικούσαν την κληρονομιάν της Ρωμαїκής Αυτοκρατορίας.εις την Δύσην. Παρ’ όλο που σ’ αυτήν εδώ την «Ρωμαїκήν Αυτοκρατορίαν» δεν υπήρχαν Ρωμαίοι και τίποτε το Ρωμαїκόν.  Η Ανατολική Αυτοκρατορία δεν ήτο συνέχεια του Ρωμαїκού κράτους, αλλά των Ελληνιστικών κρατών, κληρονομιά του Μεγάλου Αλεξάνδρου. “ Αυτό το κράτος ήτο Ελληνικό και όχι Λατινικό. Οι Ρωμαίοι είχαν έλθει και έχουν φύγε.     H. G. Wells, (The Outline of History, Garden City Books, New York, 1961).

 Οσο περισσότερο μελετάς περί Βυζαντίου, τόσο διαυγέστερη εικόνα παίρνεις ως μία Ελληνική Αυτοκρατορία, η οποία για πολλούς αιώνες ήτο το πλουσιότερο, ισχυρότερο, και σημαντικότερο πολιτισμένο κράτος στο κόσμο.

Λαμβάνοντας υπ’ όψιν τα ανωτέρω διαπιστώνουμε ότι η Βυζαντινή Αυτοκρατορία υπήρξε Αυτο-κρατορία Ελλήνων που βεβαίως δεν ήσαν ακριβώς οι ίδιοι με εκείνους της Ελληνιστικής  Περιό-δου, όπως εκείνοι διέφεραν από τους Ελληνες των Κλασσικών χρόνων και αυτοί, από τους των Ηρωικών και εμείς από όλους αυτούς χωρίς να είμεθα «άλλοι». Οι μορφές και οι εξωτερικεύσεις  αλλάζουν. Η ουσία παραμένει, γι’ αυτό ήτανε και ελληνικό.                                                      Ελληνες ήσαν οι Αυτοκράτορες με ολίγες εξαιρέσεις, αλλά και αυτοί έντονα εξελληνισμένοι.

Ελληνες ήσαν οι Πατριάρχες και το πλείστον του κλήρου.

Ελληνες ήσαν οι νομοθέται.

Ελληνες ήσαν οι πλήστοι των στρατηγών, ναυάρχων  και  αυτοκρατορικών  συμβούλων.

Ελληνες ήσαν οι Ιεραπόστολοι προς εξάπλωσην της Χριστιανοσύνης και εκμάθησην της γραφής στους Σλάυους (Μεθόδιος και Κύρριλος).

Ελληνική ήτο η γλώσσα και Θρησκεία (όρθοδοξία), η  Ελληνική τάσης του Χριστιανισμού.

Ελληνες αποτελούσαν το κυβερνητικόν οικοδόμημα, στην παιδεία, στη δικαιοσύνη, στο στρατό, ναυτικό κλπ.

Ελληνες ήσαν οι διανοούμενοι, λόγιοι, ιστορικοί, χρονικογράφοι, θεολόγοι, μουσικοσυνθέτες, τεχνίτες ψηφιδωτών, καλλιτέχνες και γλύπτες.

Οι Ελληνες συνέχισαν όμως να θεωρούν τον εαυτόν τους ως πολίτες της Ρωμαїκής Αυτοκρατορίας, εν τούτοις ποτέ δεν ομίλησαν Λατινικά, γλώσσαν την οποίαν περιφρονούσαν ως  Σκυθική (βαρβαρική). Πολίτες της Ρωμαїκής Αυτοκρατορίας ναι,  αλλά ποτέ δεν εμελέτησαν Βιργίλιο, Τάκιτο, Σουετόνιο και αργότερα ...Αυγουστίνο ή  τους Λατίνους  Πατέρες  της  εκκλησίας.

Οι άλλοι λαοί της, (Αρμένιοι, Γεωργιανοί, Σύριοι, Βούλγαροι, Ιταλοί, Αλβανοί, Ρώσοι κλπ.) ανήκαν σ’ αυτήν μερικώς και ασταθώς. Δεν εταυτίζοντο με το Κράτος  το οποίον δεν θεωρούσαν δικό τους. Γι’ αυτό πότε ήσαν υπέρ και πότε εναντίον του και αρκετές φορές συνεργάζονταν με  τους εχθρούς του. Η Αυτοκρατορία δεν ήταν  δική τους. Ηταν των Ελλήνων που της έδιναν γλώσσα, παιδεία, πολιτισμό, θρησκεία.

Η γλώσσα που ομιλούσαν και η παιδεία που διαμόρφωνε το ήθος των, οι σπουδαιότεροι παράγοντες που διαπλάθουν την εθνική συνείδηση ήτο η Ελληνική. Το Βυζαντινόν κράτος ουδέποτε διέκοψε τους δεσμούς του με τον Ελληνιστικόν και Αρχαίον Ελληνικόν κόσμον Οι Ιστορικοί είδαν την Ιστορία τους ως μίαν αδιάσπαστη αλυσίδα. Μερικοί νεώτεροι ιστορικοί επιχείρησαν νέες ονομασίες όπως: «Ανατολική Αυτοκρατορία», «Ρωμαїκή Αυτοκρατορία των τελευταίων χρόνων», Νέα Ρωμαїκή Αυτοκρατορία», «Νέα Αυτοκρατορία», «Κράτος της Κωνσταντινουπόλεως» κλπ.. Τελικά επεκράτησε το όνομα «Βυζαντινή Αυτοκρατορία» ή απλώς «Βυζάντιον».  H. G. Wells, την  ονομάζει: «Ανατολικόν νέον Ελληνικόν κράτος» και συνεχίζει: «....Ομιλούν περί του ανατολικού κράτους   ως να ήτο συνέχεια της Ρωμαїκής παραδόσεως, ενώ στην πραγματικότητα είναι μία ανανέωσις Αλεξανδρινής παραδόσεως, ομιλόν Ελληνικά και συνεχίζει την Ελληνική κληρονομιά. ….Η Λατινική γλώσσα δεν έκρυβε την πνευματική δύναμη, δεν είχε την λογοτεχνία και την επιστήμη  να την κάνει απαραίτητη στους ευφυείς ανθρώπους και έτσι  να διατηρήσει μια υπεροχή στους Ελληνες. Γιατί καμιά γλώσσα, όποιοι και να είναι οι λειτουργοί, δεν μπορεί να επιβληθεί σε ανταγωνισμό με μιαν άλλη που μπορεί να προσφέρει τα πλεονεκτήματα μιας μεγάλης λογοτε-χνίας και εγκυκλοπεδικού καταρτισμού. Οι δυναμικές γλώσσες πρέπει να φέρνουν δώρα, και   τα δώρα της Ελληνικής ήταν ασύγκριτα μεγαλύτερα από τα δώρα της Λατινικής. Η Ανατολική Αυτοκρατορία από την  αρχή του διαχωρισμού μιλούσε την Ελληνική και υπήρξε συνέχεια   και ήταν μια συνέχεια της Ελληνικής παράδοσης”.

Geronymo Wolf (1516 – 1580) Ητο ο πρώτος ο οποίος χρησιμοποίησε τον όρο «Βυζάντιον» να βεβαιώσει ότι το Βυζάντιον ήτο Ελληνική Αυτοκρατορία.

Montagne (1533 – 1592) ονομάζει το Βυζάντιον «Ελληνική Αυτοκρατορία» (Empire  Grec).  Τελικά το όνομα «Βυζαντινή Αυτοκρατορία» καθιερώθη με το έργο του, Du Cange,Historia Byzantίna” (1648). Μετά την καθιέρωση της Κωνσταντινούπολις ο Al. Vasilief  γράφει: όλοι οι Ιστορικοί ήσαν Ελληνες. Οι Πατέρες της εκκλησίας οι οποίοι έλαμψαν κατά τη διάρκεια του 4ου και 5ου αιώνος όλοι έγραψαν στην Ελληνική.  Αθανάσιος ο Μέγας, Γρηγόριος ο Θεολόγος, Βασίλειος ο Μέγας, Γρηγόριος Νύσσης,  είχαν βαθειά γνώση της Ελληνικής  Φιλοσοφίας, σπουδάσαντες εις Αθήνας και Αλεξάνδρεια. Ιωάννης ο Χρυσόστομος  μαθητής του Φιλοσόφου Λιβάνιου είχε κλασσική μόρφωση και τα έργα του όλα εις την Ελληνικήν είναι από τους μεγαλύτερους θησαυρούς φιλοσοφίας στον κόσμο.

Bob Russell  γράφει:  «Η Ανατολική Αυτοκρατορία ήτο Ελληνική και όχι Λατινική στον πολιτισμόν της». («Ιστορία της Δυτικής Φιλοσοφίας» Ι, Κεφ. « Η Ρωμαїκή Αυτοκρατορία  και ο πνευματικός πολιτισμός»).

 «Το Βυζάντιο είναι λαμπρός συνδετικός κρίκος μεταξύ Αρχαίας και νεωτέρας Ιστορίας μας».

                                        Κ. Δημαράς («Ιστορία της Νεοελληνικής Λογοτεχνίας 1948»).                                                                                       

«Η αλήθεια είναι ότι ο Μεσαιωνικός Ελληνισμός δικαιούται να φέρη το τρισένδοξον τούτο όνομα τουλάχιστον  και ο νεώτερος Ελληνισμός».                                    Κ. Παπαρρηγόπουλος

                                                                     («Ιστορία  τού  Ελληνικού  Εθνους»  Γ’ 2γ)

_______________________________________

(*) Πηγές μου: «Βυζάντιον και Ελληνισμός», και  «Ελληνικότης Βυζαντίου»                                                                                   Γεωργίου Κ. Γεωργαλά, Ερώδιος Θεσσαλονίκη 2006.

                          THE BYZANTINE EMPIRE

 

When Constantine became Emperor of the Roman Empire in 324 B.C.  takes a good           look at  his Empire and realized that Christianity, the Eastern Religion, was destined to be      the religion which will constitute the bond of his multiracial Empire. Besides he realized        that Rome  unable to recover from the invasion of Hannibal and isolated to a peninsula   that was far away from   the most populated, richest and civilised territories of his Empire   all in the East in the Hellenic and Hellenistic World. There were, all the big centres of civilisation, such as Alexandria, Antioch, Damascus, Bergamo, Ephesus, Smyrna, Salonika, Athens, Corinth.    There were the Universities, the philosophical schools, technical, and art schools, and above all, the wealth of knowledge, the biggest libraries   in the known World. The heart of his Empire was beating in the East.

Emperor Constantine takes all these factors into consideration and with rare vision chooses         to relocate the capital of his Empire to the East. There again with unusual dexterity pinpoint   the unknown till then small Greek township named as Byzantion to be his Capital but at the same time in a very important and strategic location, as it was positioned right on the cross roads of the two continents, Asia and Europe, and two Seas, the Black, of which the shores were dotted by hundreds of Greek colonies already for a thousand years there and the Mediterranean, also, in a bigger scale and much – much longer period of time.

And in 324 BC he was confident that his Empire, with the new look and its Capital renamed     to his name and in the right place, it would last a 1000 years. Well, he was not wrong.

The Latin Emperors and Administration followed the move. The period though of the         next  two centuries 400 AD to 600 AD was a transient period, as the core of the eastern           part of the Empire was solid and stable in Greek skills and dexterity, in education level, in civilisation, in science and scientists and by 650 AD was Hellenised completely.

165).   H.G Wells, calls it: “Eastern new-Hellenic state”, and continues: “….they talk about       this Eastern State as it is continuation of the Roman tradition, while in reality is a renewal         of Alexander’s tradition, speaking Greek, and continues the Greek legacy.The Latin language  had not the intellectual vigour behind it, it had not the literature and the science, to make                it  a  necessity  to intelligent men and so to maintain an ascendancy over the Greek. For              no language, whatever officialdom may do, can impose itself in competition with another        that  can offer the advantages of a great literature or encyclopaedic information. Aggressive languages must bring gifts, and the gifts of Greek were incomparably greater   than the          gifts of Latin. The Eastern Empire was from the beginnings of its separation Greek-speaking, and a continuation, of the Hellenic tradition.Nevertheless, it was Hellenic  and    not Latin.       The Romans had come and gone” .    H.G. Wells, “The Outline of History”, Garden City Books, New

York, 1961.

 Since then and for the next 800 years is almost in Greek hands, since the non Greeks of the Empire were all highly Hellenised. The loss of the non Hellenic territories, such as Syria, Palestine and Egypt in the Z’ century to the Arabs contributed to the restriction down to the mainly Hellenic populated territories, such as: Minor Asia, Crimea, part of southern Italy and Sicily, Southern Balkans, Greece, the Islands, including Crete and Cyprus. Now we can say this was a Hellenic Empire. «…….lost the character of an Empire and took the look of a Greek state. ”The Greek language put aside the Latin…..” (M.Leftchenko, "History of the Byzantine Empire" issue Politikos 1955 page 165). Yet the   Emperors intelligently and intentionally continued to call them selves “Eastern Roman Empire” {or commonly “Romania”} as with this title appeared to be the rightful heiress of Rome and subsequently claim domination of the West. Although  in this “Roman Empire” there  was  no  Romans  and  nothing  the  Roman. The Eastern Empire was not a continuation of the Roman State but of the Hellenistic states, legacy of Alexander the Great.

Geronymo Wolf (1516-1580) was the first who used the term “Byzantium” to assert that Byzantium was a Greek Empire.

 Montaigne (1533-1592) calls Byzantium “Greek Empire” (Empire Grec).

 Finally the name “Byzantine Empire” was established with the woks of Du Cange, “Historia Byzantina” (1648).

Al. Vasilief  writes: After the establishment of Constantinoupolis All the Historians were Greeks. The church Fathers who shone during the 4th and 5th centuries all write in Greek. Athanasius the great, Gregory the theologian, Basil the Great, Gregory of Nyssa, had a deep knowledge of Greek philosophy since they studied in Athens and Alexandria. John the Chrysostom  student of the Greek philosopher Livanios had a classic education and his works (all  in  Greek)  are  some  of  the  largest  philosophical  treasures  of  the  World.

 Bob Russell writes:“The Eastern Empire was Greek and not Latin in its civilisation”, (“History of Western Philosophy” I,Chap:. “The Roman Empire and the spiritual civilisation”).                                                                                                 Haizemberg: “The Eastern Empire is the Christianized Roman state of the Greek nation”.                           

The more you study Byzantium the clearer the picture you get as a Hellenic Empire which:

For many centuries was the greatest, most powerful, richest, civilised and progressive state on Earth. Byzantium produced some great figures.

- Greeks  were  the  Emperors  with  a  few  exemptions, but  highly  Hellenised.                                                                              - Greeks were the Patriarchs and most of the clergyman.

- Greeks were the legislators.

- Greeks were most of the generals, admirals, emperor’s councillors.

- Greeks were the missionaries’ spreding the Christianity and teaching the writing (Methodios and Kyrilos) to the Slavs.

- Greek was the language and religion (Orthodoxy), the Greek tendency of Christianity.

- Greeks constituted the Government structure, in the education, the justice, the army, e.t.c.

- Greeks were the intellectuals, scholars, historians, chronicle writers, theologians, music  composers, mosaic workers, artists, sculptors, 

The Emperors were Greek with some exceptions, but even them strongly Hellenized.  

The Greeks continued though to regard themselves as citizens of the Roman Empire, yet they never spoke Latin, language they disdain as Scythian (barbaric). Citizens of Roman Empire, yes, but they never studied Virgilio, Takito, Suetonio and later Augustine or Latin church fathers.

It's other people (Armenians, Georgians, Syrians , Bulgarians, Italians, Albanians, Russians,        e c t.) belonged to it partly and unstably. They were not identified by the state that they didn't considered theirs. That's why sometimes they were in favour and sometimes against it and many times they cooperated with his enemies. The Empire wasn't theirs. It belonged to Greeks who were giving it language, education, civilization, religion

The Language they spoke and the education level the most important factors that forms the national conscience was the Greek. The Byzantine State never broke the link with the Hellenistic and the ancient Greek World. Its Historians saw their history as an unbroken chain.

 Several new historians attempted to bring in new names such as: “Eastern Empire”, “Later Roman State”, “New Roman Empire”, “New Empire”, “State of Constantinoupolis” e.t.r..  Finally dominated the name of Byzantine Empire” or simply: “Byzantium”.

Having in mind the above, we realize that the Byzantine Empire has been an Empire of Greeks who of course weren't the same Greeks with those of the Hellenistic Period, like those were different from the Greeks of the Classic Αges and these from the ones of the Ages of Heroes and we are different from all those without beeing "others". The figures and the expressions change τhe substance stays and Byzantium had all these  that makes it Greek.

                         Τα θεμέλεια του Εθνους  των Ελλήνων

   Τα θεμέλεια επί των οποίων στηρίζεται η ύπαρξις  και διαπλάθεται η συνείδησις ενός έθνους είναι:

Το όμαιμον, το κοινόν αίμα, η κοινή καταγωγή, το φυλετικώς ενιαίον.

Το ομόγλωσσον=το οποίον διαθέτουν οι έχοντες την ίδια μητρική γλώσσα.

Το ομόθρησκον=κοινή θρησκεία.

Το ομότροπον=κοινός τρόπος ζωής απορρέων από κοινές αξίες, παραδόσεις, μνήμες, κοινά     ήθη και έθιμα. Τα στοιχεία αυτά δεν μένουν  αμετάβλητα διά μέσου των αιώνων. Εξελίσσονται    και αναπλάθονται. Ετσι:

Το «όμαιμόν μας» δεν παρέμεινε αναλλοίωτον. Υπήρξαν προσμείξεις οι οποίες κατά  καιρούς υπήρξαν εκτεταμένες. Το σημαντικόν όμως είναι ότι το Ελληνικό στοιχείο δεν χάθηκε, δεν αφομειώθηκε – αφομείωσε. Σλάυοι, Αλβανοί έγιναν Ελληνες.

 Η γλώσσα μας δεν είναι ακριβώς η ίδια με κάποιας συγκεκριμένης χρονικής φάσεως  της μακροτάτης ιστορίας μας. Δεν ομιλούμε ούτε γράφουμε όπως οι πρόγονοί μας της Τουρκο-κρατίας, του Βυζαντίου, της Ελληνιστικής, της κλασσικής ή της ομηρικής εποχής. Το σημαν-    τικό όμως είναι ότι η γλώσσα μας είναι στην ουσία η ίδια . Απλώς εξελίχθηκε. 

Το ομότροπόν μας υπέστη και αυτό μεταβολές. Κάποια ήθη και έθημα χάθηκαν,   άλλα μεταμορφώθηκαν, άλλα παρέμειναν. Το σημαντικό όμως είναι ότι η βασική κοσμοβιο-αντί-     ληψίς μας παραμένει. Ο Ελλην είναι όπως ήταν: φιλότιμος, ευφυής, υπερήφανος, ατομιστής, ανύσηχος, φιλόξενος, δραστήριος, δημιουργηκός, αντιοργανοτικός, απείθαρ-χος, κριτικός, ελευθερόφιλος, ερευνητικός, φιλόπατρις, δύσκολος σε συνεργασία, μη-συλλογικός.

Το ομόθρησκο στοιχείο ασφαλώς δεν μπορούσε αυτό και μόνον να μείνη αναλλοίωτο. Η     αρχαία θρησκεία που και αυτή είχε υποστεί πολλές εξελίξεις και μεταμορφώσεις και είχε        πολλές μορφές, αντικαταστάθηκε από τον Χριστιανισμό, ο οποίος δεν είναι παραφυάς του        Ιουδαїσμού αλλά δημιούργημα της Ελληνιστικής Εποχής, θρησκεία Ελληνιστική. Το σημαν-      τικό είναι ότι ο Ελληνισ-μός έδωσε σ’ αυτήν τη θρησκεία την γλώσσα, την ορολογία, τις βασι-         κές έννοιες μιάς θρησκείας, καθώς και την θεολογία, την ηθική και την μεταφυσική του.              Ετσι την διεμόρφωσε τελικώς στα μέτρα του ως Ορθοδοξία. Αυτή είναι εδώ και πολλούς           αιώνες πλέον το  «ομόθρησκο» στοιχείο του.

                               The foundations of the Greek Nation

 The foundations on which the existence of the Greek nation are supported and its conscience is formed, are:

The consanguineous, the common blood, the common  origin, the racially unique.
The omoglosson,(collingual) which have the people who speak the same  maternal language
The omothriskon, common religion

To omotropon, common way of living comming from common values, tradition, memories, common habits and customs. These elements don't stay unchangeable

Through the centuries. They are getting evolved and reshaped. Thus:

Our consanguineous, didn't stay unchangeable. There were union which at times they were extensive. The important thing is however that the Greek element wasn't lost, it

Wasn’t assimilated, it assimilated, Slavs, Albanians, became…Greeks.

Our language,is not exactly the same of some certain time phase of our long History.We don't talk neither write like our ancestors of the Ottoman domination, of Byzantine, Hellenistic,Classic or Homeric era. The important thing is however that our

language  is actually the same. It simply was evolved.

.Our omotropon(same manners) also went through changes. Some habits and customs were lost, others were transformed, others remained.The important thing is however that our basic cosmo-biotic perception remains. The Greek is like he used to be: honest,clever, proud, individualist, uneasy, hospitable, active, creative, disorganized, undisciplined, critic, freedom-loving, inquiring. filopatris(loving his country) uneasy in

cooperation, not collective.

The omothriskon (same religion) element, surely couldn't also this remain unchanged. The ancient religion which also went through a lot of evolution and transformation and had many phases, was replaced by Christianity, which isn't a shoot of Joudaism bur creation of the Hellenistic Era, Hellenistic religion. The important think is that Hellenism gave to this religion the language, the terminology,the basic conceptions of a religion, as the theology, the ethics  and its metaphysics. Thus they formed it  finaly to their mesures as Orthodoxy. This for many centruries henceforth their  “omothrisko” element.

Having in mind the above, we realize that the Byzantine Empire has been an Empire of Greeks who of course weren't the same Greeks with those of the Hellenistic Period,like those were different from the Greeks of the Classic Αges and these from the ones of the Ages of Heroes and we are different from all those without beeing "others" The figures and the expressions change. The substance stays and Byzantium had all these foundations and that makes it Greek. The Emperors were Greek with some exceptions, but even them strongly Hellenized.
 

 

Για να δείτε κάποιες σελίδες πρέπει να έχετε τον flash player που μπορείτε να βρείτε πατώντας στο εικονίδιο δίπλα.

Πνευματικά δικαιώματα © 2009

 Συντελεστές  και επικοινωνία μαζί μας

       SiteLock