πίσω

Εργαλεία  κατεργασίας του  ξύλου από τους ελληνες στην αρχαιότητα

Εφευρέτης της  κόλλας ο  Δαίδαλος .Το   τρύπανον  ή   τέρετρον εφευρέτης  και   αυτού   θεωρείται   ο   Δαίδαλος, ο εφευρέτης του  τόρνου ήταν ο  Θεόδωρος ο  Σάμιος.

 

Τα εργαλεία  κατεργασίας του  ξύλου  ονομάζονταν τεκτονικά  σιδήρια , τεκτονικά  όργανα,  εργαλεία ,   σκεύη και    άρμενα  και   των   οποίων   η  εφεύρεση ,  άτοπα ,αποδιδόταν  κατά   την  αρχαιότητα  στον   Δαίδαλο ,  και   κατά   τα   οποία   δε   διαφέρουν  ουσιωδώς  από   τα   σημερινά,  πολλά   από  αυτά   άλλωστε  ήταν   κοινά  προς  τα  λιθουργικά σιδήρια   δηλαδή , προς τα  εργαλεία  του  λιθουργού  και   του  οικο δόμου . Κατά   τον   Πολυδεύκη   (Ι  146) τα  καθαυτά  ξυλουργικά  εργαλεία  ήταν   ο   πέλεκυς ,  το  σκέπαρνον , ο  πρίων , η  σφύρα , το  τέρετρον , το  τρύπανον  ή  τρυπανούχος άρις  και  η ρίνη(ξυλοφάς).  Ο πέλεκυς  ήταν γνωστός στην Ελλάδα  από  τα  πανάρχαια, προϊστορικά  χρόνια και από  αναφορές  στον  Όμηρο. Άλλοτε ήταν  ο  απλός, ο  λεγόμενος και   ημιπέλεκκον , η  πέλεκυς   ετερόστομος ,  άλλοτε   δε   διπλούς,   δίστομος  ή    αμφίστομος  ή   και αξίνη .

 

                            

      Εικ. 2.10.2                                                                             

      Διπλός  πέλεκυς  σε ανάγλυφο  στα Σφακιά  του Μουσείου  των Χανίων (1οςμ.Χ . αιώνα)με  παράσταση εργαλείων  ξυλουργού 

Εικ. 2.10.3

Τεφροδόχος  κάλπη ρωμ. χρόνων  με  παράσταση εργαλείων  ξυλουργού 

 

Ο πέλεκυς  κατασκευαζόταν  είτε από  χαλκό  και  ακόμα  συχνότερα  από  ορείχαλκο , δηλαδή   κράματος  χαλκού   και   κασσίτερου   σε  αναλογία 10% για  μεγαλύτερη  σκληρότητα, είτε από  σίδηρο  και  μάλιστα  από  χάλυβα. Τον  διαπερνούσε στην οπή, μακρής, λεπτός  και  κυλινδρικός  σκελέος   (στειλιάρι ), συνήθως από  ξύλο  ελιάς.  Πέλεκεις και  των  δύο  ειδών  εικονίζονται κάποες  φορές σε ανάγλυφα  (Εικ.2.10.1 &  εικ. 2.10.2) και   άλλες   σε  μελανόμορφα   και   ερυθρόμορφα   αγγεία (Εικ.2.10.3),  καθώς  και   σε αγάλματα  όπως το  χάλκινο  αγαλμάτιο του  Μουσείο υ του  Λούβρου  (Εικ.2.10.4). Το  σκέπαρνον , όπως και  το  σημερινό σκεπάρνι, είναι  και  αυτό διαφορετικό  είδος πέλεκη .  Χρησιμοποιήθηκε  πολύ   νωρίς  για  την   κατεργασία  του   ξύλου,  διέφερε   όμως ουσιωδώς από  αυτό  διότι  η πελέκηση  με πέλεκη  ήταν  χονδρότερη   (βαρύτερη ) εργασία, ενώ   μετά   τη   εργασία  αυτή ,  με  το   σκεπάρνι  ακολουθούσε  η    λεπτότερη    εργασία   της  ξέσεως   ή  λειάνσεώς της επιφάνειας του  ξύλου. Συνήθως είχε σχήμα καμπύλο , διότι αυτό   διευκόλυνε  την  ξέση   του  ξύλου   που   ήταν  τοποθετημένο  σε  κατακόρυφη   ή κεκλιμένη  θέση (Εικ. 2.10.5 & εικ. 2.10.6). Μεγάλη  ήταν  και η  χρήση  του  στη  ναυπηγική.

 

Εικ . 2.10.1

Παραστάσεις  πελέκων  σε μελανόμορφα  και ερυθρόμορφα  αγγεία

 

 

Κατεργασία ξύλου  με το αμφίξοου ,  καμπύλου  σκεπάρνου , σε ερυθρόμορφο αγγείο  του  5 ου αι . μ.Χ. του  Βρετ . Μουσείου 

                                       

Εικ . 2.10.4                                                                                

Χάλκινο αγαλμάτιο  του  Μουσείου  του  Λούβρου                

 

Εικ . 2.10.6                      

Ανάγλυφη  παράσταση ξυλουργού  που  κατεργάζεται  ξύλο 

με  σκεπάρνον, σε επιτύμβια στήλη από  τη Λάρισα 

(Ρωμ. χρόνων )

 

Γ .   Ο πρίων  (πριόνι) ήταν και  παλαιότερα  γνωστός. Εφευρέτης φέρεται  ο  Αθηναίος Δαίδαλος, κατά  πολλούς ανιψιός του  Τάλως για τον  οποίο  ο  Διοδωρος ο  Σικελιώτης αναφέρει :  διόπερ  κατασκευασμένος εκ  σιδήρου  πρίονα , και  δια  τού τ ου  πρίζων  την  εν

τοις  εργοις  ξύλινην  ύλην ,  έδοξεν   εύχρηστον   ευρήκεναι   μέγα  προς  την   τεκτονικήν  τεχνην . Τέλος, κατά  άλλους ο  εφευρέτης του πριόνος θεωρούνταν ο  Πέρδιξ . Ο πρίων  μνημονεύεται   συχνά   από   τους  αρχαίους  συγγραφείς  και   τις  επιγραφές,  οι  οποίοι 

αναφέρουν την  πρίση  ή   την   πρισμήν   ή  την   διαπρίωσιν   των  ξύλων, άλλοτε δε   στους  πρίστας  ή  τους  πρίσαντας . 

Το  αρχαίο  πριόνι  αποτελούνταν  από   οδοντω τό  έλασμα  από  σίδηρο , σε αντίθεση  προς τον    λιθόπρίστη    πρίονα  του  οποίου   το   έλασμα   ήταν   μαχαιρωτό   δηλαδή   χωρίς  οδόντωση, ως μακρά  μάχαιρα . Η μορφή   του  διέφερε  αν χειρίζονταν  από  ένα  ή  δύο 

άτομα . Το  απλό  πριόνι χειριζόμενο  από  ένα  μόνο άτομο ήταν  εφοδιασμένο  με ξύλινη, τοξοειδή   λαβή   στο   άκρο   του  σιδερένιου   οδοντωτού  ελάσματος  και  πριόνιζε  ευθύγραμμα . Εικόνες απλών  πριονών  υπάρχουν  σε ανάγλυφα  και  ζωγραφισμένες σε αρχαία αγγεία, όπως στον  κύλικα  του  Βερολίνου  του  πρώτου  μέσου  του  5ου π.Χ. αιώνα . Στην εικόνα  Εικ. 2.10.7 , διακρίνουμε κρεμασμένο  τον πρίονα κατακόρυφα  και  το  οδοντωτό έλασμα , έχοντας οπή  στο  κάθε άκρο , φανερό  ότι  ανήκει  σε  σύνθετο  πριόνι   (καταρράκτη  ή  κουραστάρι ), γνωστό στην  αρχαιότητα το  οποίο  έφερε  δύο  βραχίονες (μπρατσόλια ), το  οποίο χειρίζονταν  ένας ή  δύο  εργάτες. 

 

 

 

               

Εικ . 2.10.7                                                                 Εικ. 2.10.8

Αναθηματικός  βωμός  του   Μουσείου                    Τοιχογραφία  της  Πομπηϊας , που  εικονίζει  τον     

του  Καπιτωλιου , με  παράσταση εργα-                Έρωτα που  πριονίζει  με  σύνθετο πριόνι .

λείων  ξυλουργού .                                                    (κουρασταρίου )

 

 Το  κουραστάρι  το  διακρίνουμε σε λίθινο αναθηματικό βωμό  στο  μου σ είο  Καπι τωλίου

στη  Ρώμη  (Εικ.2.10.7), χρονολογούμενο  προς το  τέλος του  1π.Χ./1 μ.Χ. αιώνα, καθώς και 

σε τοιχογραφία της Πομπηίας (Εικ. 2.10.8) και άλλης στην  Ηράκλεια 

(Herculanum)(Εικ.2.10.9). Σημειώνουμε ότι   το κουραστάρι  χρησιμοποιείται  διαχρονικά

έως τις μέρες μας.

                             

Εικ . 2.10.9                                                      Εικ . 2.10.10                                     Εικ. 2.10.11

Τοιχογραφία  που  εικονίζει                 Παράσταση του  Αισώπου            Σφυριά μεταγενέστερων  

πρίση της  σανίδας  με  καταρράκτη.      με  σφυρί  σε ερυθρόμορφο            χρόνων .

                                                                    κύλικα  στο Βατικανό.

 

Δ .  Η σφύρα  (σφυρί  ή  μεταλλική  σφύρα) είναι  παλαιότατη , γνωστή από  τα  προϊστορικά χρόνια (Εικ. 2.10.10 & εικ. 2.10.11) χρησιμοποιούμενη  από   τους  χαλκείς   και  τους ξυλουργούς. Αναφέρεται  από  τον Όμηρο  και  αργότερα  από  Έλληνες  και  επιγραφές Η  αρχαία σφύρα  έφερε  ξυλολαβή , άλλοτε δε  ήταν  εξ ολοκλήρου  από  σίδηρο , όπως αναφέρονται  στις  επιγραφές  της  Δήλου .  Η  σιδηρά   σφύρα   ήταν  στα   άκρα  επίπεδη , υπήρχαν  όμως  και  με το  ένα  άκρο  σε οξεία  αιχμή , ίσως εργαλεία  των  χαλκέων  η  οποία ονομαζόταν   ραϊστήρ  και   ήταν   εξ   ολοκλήρου   σιδερένια .  Οι   χειρολαβές  (στειλιάρια ) ήταν  κατασκευασμένες από  ξύλο  αγριελιάς, πιξάρι , φτελιάς, μελιά ς και  των  μεγάλων  από  πεύκη . Οι   ξυλουργοί  χρησιμοποιούσαν  το   χονδρό   ξυλόσφυρο  όπως  παρουσιάζεται  στην εικόνα 2.10.15. Απεικονίζονται στα αγγεία και στα  ανάγλυφα , και όπως προκύπτει  από  αυτά  (Εικ. 2.10.11 & Εικ. 2.10.12), το   μεν   ένα   άκρο  τους  είναι  συνήθως  επίπεδο , τετράγωνο ή   κυκλικό , το   δε   άλλο   κατέληγε σε  οξεία  ακμή   και   τις   ονόμαζαν  σφύρες  αμφίπληγες . Οι  σφύρες  καθώς και τα  σκέπαρνα είχαν  πολλές  φορές το  καμπύλο  άκρο σχισμένο στα  δύο  (δίχειλον) προς ευκολία  αφαίρεσης μεταλλικών  καρφιών . 

 

Ε .  Το   τρύπανον  ή   τέρετρον  (τρυπάνι)  ήταν   από   τα  σπουδαιότερα   εργαλεία   του  ξυλουργού και  του  ναυπηγού, χρησιμοποιούμενο για τη  διάτρηση  του  ξύλου και  άλλων σκληρών   υλών .  Εφευρέτης  και   αυτού   θεωρείται   ο   Δαίδαλος.  Το   τρυπάνι   το  περιελισσόμενο  και  με ιμάντα  περιστρεφόμενο  ήταν γνωστό  στα  Ομηρικά  χρόνια , όπως προκύπτει   από   το  εξής  χωρίο   της  Οδύσσειας (L 384-386), όπου αναφέρει  χαρακτηριστικά  πως, όπως με τρυπάνι τρυπά  το  καραβόξυλο  τεχνίτης και  από  κάτω  το στρέφουν  άλλοι  με λουρί  στο  ένα  και  στ’άλλο  μέρος γυρίζει  αδιάκοπα  και  αυτό. Τα τρυπάνια  διακρίνονταν σε δύο  είδη : το  απλό , χειριζόμενο  κατευθείαν στρεφόμενο από  τον  εργάτη , και  το  άλλο  με  ιμάντες ή  με τόξο περιστρεφόμενο . Το  απλό  τρυπάνι  αποτελείτε από  δύο  μέρη  συνήθως :

α ) την σιδερένια  αιχμή , δηλαδή  το  καθαυτό τρυπάνι ,

 β ) από  έναν ξύλινο κυλινδρικό  άξονα  με ελικοειδείς ραβδώσεις, ο  οποίος στο  κάτω  άκρο

έφερε   την   υποδοχή   της   σιδερένιας  αιχμής,

 γ )από  την   ξύλινη  λαβή . 

Το  σύνολο  δε ονομαζόταν  αρίς  (αρίδα ). Ειδικότερα ,  αρίς  ονομαζόταν το  περιελισσόμενο  σχοινί γύρω  από τον  τρύπτορα , του  οποίου  τα   άκρα   ήταν  προσαρμοζόμενα   στα  άκρα   τοξοειδούς  ξύλου ,  ως  χορδή .  Το  τρυπάνι  άνοιγε  οπές  στο  ξύλο , περιστρεφόμενα  παλινδρομικά  με τη βοήθεια σχοινιού ή  ιμάντος  που   περιελίσσεται   δύο  ή  τρεις  φορές  γύρω   από   αυτό .  Το   τρυπάνι  για  την διάνοιξη οπών στους λίθους διέφερε  μόνο στη  διαμόρφωση  της σιδερένιας αιχμής. Στις  Εικ. 2.10.12 & Εικ. 2.10.13 απεικονίζονται τρυπάνια περιστρεφόμενα  δια  τόξου. Το  είδος αυτό  χρησιμοποιείται και  σήμερα  (σπάνια),το δε  τόξο σήμερα  ονομάζεται  δοξάρι .

 

 

                                 

                                                        

Εικ . 2.10.12                                  Εικ. 2.10.13                                                            Εικ . 2.10.14

Παράσταση τρυπάνου              Παράσταση τρυπάνου  (αρίδα ς )                         Επιτύμβια στήλη ρωμ.χρόνων  με  

 στρεφόμενο  με  τόξο.               Στρεφόμενου  με  τόξο σε σφραγιδόλιθο          ρυκάνης  και άλλων  ξυλουργικών       

Μύθος  της Δανάης .                  στο Βρεττανικό Μουσείο .                                    εργαλείων .

(Μουσείο  Βοστώνης )      

 

 

 

 

Στ .  Η  ρυκάνη (ροκάνη,  πλάνη ),ήταν   έλασμα   σιδερένιο ,πλατύ   με  οξύ   άκρο ,  εντός ξύλινης  κατασκευής  που   έφερε   στο   άνω   μέρος  λαβή ,  κινούμενο  οριζόντια   και παλινδρομικά ,  προς  ομαλοποίηση   ή   ξέση   του   ξύλου .  Συχνά  απεικονίζεται   επί  επιτύμβιων  στήλων  (Εικ . 2.10.14).

 

Ζ .  Η ρίνη (αρνάρι , ξυλόλιμα , ξυλοφάς) κυρίως σιδερένιο  αλλά   και  από  χαλκό , μακρύ  με  μικρό   πλάτος  και   με  χαραγές  στις  επιφάνειές   του .  Χρησίμευε  για  λείανση, ισοπέδωση  των  ανωμαλιών  του  ξύλου ή  και  σιδήρου  μερικές φορές (ιδίως πυρομένου ). Αναφέρεται  και  αυτό  από  συγγραφείς και  απεικονίζεται  σε αγγεία

 

Η .  Ο ξυστήρ ή  ξόϊς (σκαρπέλο ), χρησιμοποιούνταν  ειδικότερα  από τους λειτουργούς αλλά  και  από  τους μαρμαρογλύπτες . Ήταν  κοντό  και  σχετικά  στενό  σιδερένιο  εργαλείο , με οξεία  ευ θεία  ακμή , με προσαρμοσμένη ξύλινη λαβή , υποβοηθούμενη  κατά  χρήση  της από  ξυλόσφυρο (ματσόλα ).   Η  επιγραφή   του   Ερεχθείου,  στο  στίχο  68 αναφέρει   τέκτονα  ¨αναξέσαντα¨  και   στο στίχο  263 ξυλουργούς  αποξέσαντες  βεβαίως μέσω  ξυστήρα  ή  ξοϊδος. Το  ίδιο  και  σε επιγραφή  της  Δήλου παραγγέλλεται :  τάς θύρας ξυσαι . Απεικονίζεται  σε αγγεία, όπως για  παράδειγμα   στην   ερυθρόμορφη   κύλικα   στο  Μουσείο   της   Κοπεγχάγης.  Στο  ανάγλυφο (Εικ. 2.10.15) του  Βρετανικού  Μουσείου, ο  άνδρας κρ ατά με το  αριστερό  χέρι  την   ξοϊδα  ή   σμίλη  (σκαρπέλο)και  με  το   υψ ωμ ένο  δεξί  χέρι   που   κρατά   ξυλόσφυρο

(ματσόλα ), ετοιμάζεται να επιφέρει  χτύπημα  με την  ξοϊδα ,, η  αιχμή  της οποίας βρίσκεται πάνω στο  κατ εργαζόμενο  ξύλο .

 

Εικ . 2.10.15

Παράσταση ξοϊδος  και επικρουστήρος  σε πήλινα ανάγλυφα  ρωμ. χρόνων  του  Βρετανικού  Μουσείου .

 

Θ.  Ο γλύφανος (γλυφίς, γλυφείον , γλυπτήρ και  σμίλη) είναι  παραλλαγή της ξοϊδος, με διαφορά  στην τομή  του  σιδερένιου  άκρου της. Ονομάζονται  και  αυτά   σκαρπέλα ,  μόνο  που  το σχήμα  διαφέρει   εδώ  είναι καμπύλο , χρησιμοποιείται  δε  κυρίως από  ξυλογλύπτες  και  διακοσμητές για το  σκάλισμα των  ξύλων.

 

 Ι .  Ο τόρνος  κατατάσσεται  και  αυτός στα  ξυλουργικά  εργαλεία . Ήταν  γνωστός από  την  Ομηρική   εποχή   καθώς  ο   Όμηρος  αναφέρειτορνώσεται   ανήρ ,  φαίνεται  δε   ότι  (τορνευτό  θρονί) ονομαζόταν  και   δίνος , όπως δηλώνεται από  τον  Όμηρο  δινωτήν  κλισίη και    δινωτά  λέχη  (τορν ευτά   κλινάρια),  δηλαδή   τα   έπιπλα   αυτά   είχαν

τορνευτά  πόδια .Κατά  τον  Πλίνιο, εφευρέτης του  τόρνου ήταν ο  Θεόδωρος ο  Σάμιος. Η λέξη   τόρνος   είχε  την   έννοια  του   σημερινού  διαβήτη (κοινώς  κομπάσο)(Εικ. 2.10.14), ασφαλώς όμως  κυκλικά   περιστρεφόμενο   τορνευτικό  τροχό ,  όπως  μαρτυρεί   ο Θεόφραστος αναφέρον τας  συχνά λέξεις όπως  τορνευτήριον  ,  τορνεύω  ,  εύτορνος κ.α .  Μέσω  του   τόρνου κατασκεύαζαν   στερεά   εκ   περιστροφής  σώματα  αλλά   και  επίπεδα  με  τον  διαβήτη. Ο τορνευτικός τροχός ή  και  το  χάραγμα  από  αυτό  ονομάζεται αργότερα   τόρμα  . Κατά  την εκτέλεση  των  έργων  ο ξυλουργός χρησιμοποιούσε, τον  καν ό να , τον  πήχυ ,το  διαβήτη ,  την   στάθμην  (αλφάδι ),  την   λινέην (το   ράμα ) , την   κάθετον  (το   ζύγι )  και τον  γνώμονα ή  προσαγωγείον.

 

Τρόποι συνδέσεως των ξύλων

    Ο συνήθης τρόπος κάθετης σύνδεσης των ξύλων  ήταν  η  καθήλωσις ,  εφήλωσις , ενήλωσις ,  η   οποία   γινόταν  άλλοτε  με  ξύλινους   ήλους , τύλους  ,ή    γόμφους ,  και 

άλλοτε  με  μεταλλικά ,σιδερένια   ή   ορειχάλκινα ,  και   τα  οποία   σε  πόρτες   και   έπιπλα  πολυτελείας  είχαν  αργυρά  ή  χρυσά  κεφάλαια   (εφηλίδες). Η  επιγρα φή  της Σκευοθήκης, του  Φίλωνα  αναφέρει  ότι  τα  κορυφαία ξύλα  της στέγης  να συνδεθούν  προς ¨τας μεσομνάς δια  κερκίδων ¨, δηλαδή  με περόνες (Εικ. 2.11.1β ). με χάλκινες   περόνες ήταν   και   η   σύνδεση   των   ξύλων   των   φατνωμάτων  του ναού   του Απόλλωνα στη  Δήλο .

  Εικ. 2.11.1

Διάφορα είδη  συνδέσεως  και πήξεως  των ξύλων

   Η οριζόντια  ή η  κατακόρυφη  σύνδεση  των ξύλων  γίνονταν με διαφόρους τρόπους. Ο   πρώτος  είναι    δια   της  παραθετικής  δεσμεύσεως,  δηλαδή   με  τη   βοήθεια   ξύλινων  ή μεταλλικών    δεμάτων   ή    δεσμών  ,  ή   βλήτρων   (σιδερένιων  καρφιών )  διαφόρων  σχημάτων και  διαστάσεων. Η σύζευξη  των  ξύλων  και  συν αρμογή  γινόταν  συνήθως  δια γομφώσεως, πήξεως, ή  και εντορμίας  (πατούρα , γκινισιά ), δηλαδή  με τη  διείσδυση  του τμήματος  ή  γλώσσας  του   ενός  ξύλου   εντός

της  αντίστοιχης   εσοχής (Εικ. 2.12.1),ή  ακόμη  με πελεκόμορφη αντίστοιχη τομή  ( πελεκίνου  ) σε κάθε ένα  από  τα  συνδεόμενα  ξύλα . Τα ξύλα  που  συνδέονταν με  αυτόν  τον τρόπο  ονομάζονταν ενήλατα  , πηκτά  ή   σύμπηκτα .

 Ο  Παυσανίας  αναφέρει   ότι   το   πανάρχαιο   ιερό   του   Ιππίου  Ποσειδώνα   στην  Μαντίνεια,  κατασκεύασε ο  Αγαμήδης και  ο  Τροφώνιο ς  δρυών  ξύλα  εργασάμενοι  και  αρμόσαντες προς άλληλα   αναμφίβολα  με εντορμία . Τον  τρόπο  σύνδεσης των  ξύλων μιμούνται  προφανώς και  οι λίθινοι  τάφοι  της  Λυκίας. Από  τις επιγραφές διδασκόμαστε  ότι  η  συχνή χρήση  της  εναρμογής  ή  διαρμογής στις οροφές  ναών και  τους  ενδέσμους των  τοίχων , και  αυτή  θα  υπονοεί   ο  Όμηρος

 λέγοντας τέτρηνεν   δ’άρα   πάντα   ήρμοσεν  αλλήλοις .  Με  ανάλογη   εντορμία   συνδέονταν  οι βαθμίδες  των κλιμάκων  προς τους  κλιμακτήρας , δηλαδή  τα  κεκλιμένα πλάγια ξύλα (σκαλομέρι α ), όπως προκύπτει  από  δύο  χωρία  του Ευριπίδη , όπου γίνεται λόγος περί  ενήλατων  βάθρων  και   βάθρων  κλιμάκων  . 

 Τελευταίος  τρόπος   συνδέσεως  των   ξύλων   ήταν  η    κόλλησις   αυτών .  Ο  όρος  προϋποθέτει  απαραίτητα τη χρήση κόλλας καθώς και  μερικές φορές απλά  εφάπτονταν. Ο Όμηρος αναφέρει   κολλητάς σανίδας  και  άλλο  ξύλα  κολλητά  βλήτροισι  , δηλαδή  με συνδέσμους. Κατά  την  επιγραφή  της Σκευοθήκης του  Φίλωνος, ο  κατασκευαστής επιθήσει  επιστύλια  επί  τους κίονας κολλήσας .

Από  τους αρχαίους συγγραφείς και  τους παπύρους,  κόλλα  ονομάζεται , είτε  κόλλα  τεκτονική   είτε απλώς  κόλλα   όπως στις επιγραφές  της Επιδαύρου, της  Δήλου, της Ελευσίνας. Κατά  τον Πλίνιο , εφευρέτης της  κόλλας ο  Δαίδαλος.  Στους κλασσικούς χρόνους η  χρήση  της κόλλας ( ξυλόκολλας) παρασκευάζονταν  από  τα  αυτιά  ή  τις

οπλές   ή   τα   γεννητικά  όργανα  βοών   ή   ταύρων ,  η   οποία  ήταν   ισχυρότατη  ( ταυρόκολλα ).  Η  χρήση   αυτή ς  της  κόλλας   γίνεται   ακόμη  και   σήμερα.  Η  ιχθυόκολλα  (ψαρόκολλα )  δεν  ήταν  άγνωστη  στους   αρχαίους  καθώς  την  παρασκεύαζαν  από  το γλοιώδες  δέρμα  ή  τις κοιλιές μεγάλων  ψαριών, με εφευρέτη  και  εδώ  τον  Δαίδαλο .   

 

 

ΤΕΛΟΣ

Εργασία της κυρίας ΛΑΔΑ ΘΕΩΝΗΣ-ΝΙΚΟΛΕΤΑΣ    ΣΧΕΔΙΑΣΜΟΥ ΚΑΙ ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ

Επίβλεψη του  Δρ. ΚΑΚΑΡΑ ΙΩΑΝΝΗ

ΕΛΛΗΝΩΝ ΔΙΚΤΥΟ

Διαβάστε εδώ για Μυκηναϊκά εργαλεία ξυλουργικής με εφαρμογή στη ναυπηγική

 

Για να δείτε κάποιες σελίδες πρέπει να έχετε τον flash player που μπορείτε να βρείτε πατώντας στο εικονίδιο δίπλα.

Πνευματικά δικαιώματα © 2009

 Συντελεστές  και επικοινωνία μαζί μας

       SiteLock