πίσω 

ΜΙΝΩΙΚΟΙ ΟΙΚΙΣΜΟΙ ΣΤΗΝ ΚΡΗΤΗ

 

ΤΟΠΟΘΕΣΙΑ  ΝΕΡΟΚΟΥΡΟΥ

 

 

 

Αναξιοποίητος αλλά και άγνωστος στους πολλούς είναι ο αρχαιολογικός πλούτος που βρέθηκε πριν χρόνια στον κάμπο των Χανίων, στην περιοχή Νεροκούρου του δήμου Ελευθερίου Βενιζέλου αφού τίποτε δε φανερώνει την ύπαρξή τους και οι αυθαίρετες παρεμβάσεις των κατοίκων υποβαθμίζουν και θέτουν σε κίνδυνο τη μεγάλη αξία τους ως στοιχείων που αποδεικνύουν την αδιάλειπτη ανθρώπινη παρουσία στην περιοχή από τα νεολιθικά κιόλας χρόνια έως και τα χριστιανικά.

Το σημαντικότερο εύρημα στα Νεροκούρου είναι τα απομεινάρια ενός κτίσματος που χαρακτηρίζεται ως ‘μινωική έπαυλη’. Ήλθε στο φως μετά από χωματουργικές εργασίες σε αγροτεμάχιο του Ινστιτούτου Υποτροπικών Φυτών και Ελιάς Χανίων, βόρεια του ερειπωμένου ναού του Άι –Γιώργη του Μεθυστή, το καλοκαίρι του 1976. Από τους πρώτους που αντίκρισαν τα ευρήματα ήταν ο κ. Γρηγόρης Πανιεράκης που δούλευε τότε στο Ινστιτούτο και στη συνέχεια υπηρέτησε στην αρχαιολογική υπηρεσία ως φύλακας ως και τη συνταξιοδότησή του πριν 10 χρόνια περίπου: «Δουλεύαμε σ’ αυτό το χωράφι και σηκώσαμε κάτι πέτρες μεγάλες. Άκουσα τους εργάτες ότι τούτα είναι αρχαία και πρέπει να το πούμε. Γρήγορα μαθεύτηκε και σε δυο-τρεις μέρες ήρθανε οι αρχαιολόγοι εδώ, σα δέκα άτομα. Μας ρωτήσανε πώς τα βρήκαμε. Περιφράξανε το μέρος, βρήκανε πιθαράκια, φλιτζανάκια και χάλκινα αντικείμενα, και σε ένα άλλο μέρος μικρότερο πιο πέρα που βρήκανε κάτι πιθάρια. Είπανε ότι ήτανε μινωικά. Ό,τι βρίσκανε το πηγαίνανε στο μουσείο και το συγκολλούσανε. Στην αρχή ήταν Έλληνες αρχαιολόγοι με το Τζεδάκη και μετά, γύρω στο 1980 ήλθαν και Ιταλοί. Παλιά υπήρχε μια πινακίδα στην πόρτα αλλά τη σπάσανε».

Όπως εξηγεί η κα Μαρία Ανδρεαδάκη- Βλαζάκη προϊσταμένη ΚΕ΄ Εφορείας Προϊστορικών και Κλασικών Αρχαιοτήτων, πρόκειται για ευρήματα που χρονολογούνται από την περίοδο 1700 π.Χ-1450 π.Χ, των λεγόμενων νεοανακτορικών χρόνων. Μάλιστα το συγκεκριμένο είναι το καλύτερα σωζόμενο σπίτι και παρουσιάζει πολύ προσεγμένη αρχιτεκτονική που ακολουθεί τα ανακτορικά πρότυπα με πλακόστρωτα δάπεδα, πολύθυρο και όροφο και εντάσσεται στις λεγόμενες ‘μινωικές επαύλεις’. Κατά τις ανασκαφές βρέθηκαν σε αυτό αρκετά χάλκινα αντικείμενα που δηλώνουν κάποια πιθανή δραστηριότητα επεξεργασίας χαλκού (εργαστήρια) στην περιοχή. Βρέθηκε επίσης πολλή κεραμική.

Η αρχιτεκτονική αυτή πρακτική συνηθίζεται και στην επόμενη περίοδο (υστερομινωική) σε οικισμούς –δορυφόρους των ανακτόρων. Η θέση του οικισμού Νεροκούρου πάνω στον οδικό και το θαλάσσιο δρόμο επικοινωνίας των Χανίων με την υπόλοιπη Κρήτη, μπορεί να θεωρηθεί ως σημαντική παράμετρος για την ανάπτυξή του.

Στον κάμπο των Νεροκούρου έχουν βρεθεί κατά καιρούς πολλές αρχαιότητες που φανερώνουν ότι η περιοχή κατοικήθηκε από την αρχή των μινωικών χρόνων -ακόμη και από τα νεολιθικά χρόνια- στα κλασικά, ελληνιστικά, ρωμαϊκά, έως και τα χριστιανικά χρόνια.

Κτιριακά λείψανα βρίσκονται διάσπαρτα στον κάμπο της περιοχής που προστατεύονται από την αρχαιολογία και η οικοδόμηση γίνεται υπό όρους. Αλλού απαγορεύεται εντελώς και αλλού υπό συγκεκριμένες προϋποθέσεις και κατόπιν σχετικής άδειας από την αρχαιολογική υπηρεσία.

Παρόλα αυτά, αυθαίρετες παρεμβάσεις και διαμορφώσεις στη γύρω περιοχή έχουν γίνει και γίνονται παρά τις σχετικές καταγγελίες και την επέμβαση της αστυνομίας ενίοτε.

Μάλιστα κατά το παρελθόν υπήρχε ενημερωτική πινακίδα που δύο φορές καταστράφηκε από πυροβολισμούς αγνώστων και τώρα πια έχει αφαιρεθεί.

Στο πλαίσιο των καθαρισμών των αρχαιολογικών χώρων που προτίθεται να κάνει η αρχαιολογική υπηρεσία το αμέσως προσεχές διάστημα, όπως τόνισε η κα Ανδρεαδάκη – Βλαζάκη, προτεραιότητα θα δοθεί στην περιοχή των Νεροκούρου όπου επιπλέον θα αποκατασταθεί η περίφραξη των αρχαιολογικών χώρων και θα τοποθετηθεί εκ νέου ενημερωτική πινακίδα
Τα κακώς διατηρημένα ερείπια ένα νεοκλασικό αρχοντικό του Μεσομινωική ΙΙΙ ανακαλύφθηκαν λίγα χιλιόμετρα νότια-ανατολικά των Χανίων, κοντά στο χωριό Νεροκούρου. Ο χώρος ανασκάφηκε από κοινού ιταλο-ελληνική ομάδα, με επικεφαλής τον Γ. Τζεδάκη και A. Sacconi, μεταξύ 1977 και 1980. Είναι ένα σπάνιο παράδειγμα της αρχιτεκτονικής Νεοανακτορικής από τη Δυτική Κρήτη. Αν και μια μπουλντόζα κατέστρεψε μεγάλο μέρος της δυτικής και το βόρειο τμήμα του κτιρίου, τα υπόλοιπα δωμάτια, τα οποία περιλαμβάνουν μια μεγάλη αίθουσα με Pier-και-πόρτα χωρίσματα και πλακόστρωτα δάπεδα, δείχνουν ότι το κτίριο ήταν παρόμοια με τα σπίτια της πόλης της Κνωσού κατά την περίοδο αυτή. Το κτίριο καταστράφηκε το ΥΜ IB, αλλά στην ΥΜ Ι Α αλλαγές έγιναν στο κτίριο. Καθώς οι ανασκαφείς τόνισε, «κατά την τελευταία φάση της χρήσης του κτιρίου χάνει χαρακτήρα του αρχικού. Σαθρή τείχη μέσα στη μεγάλη αίθουσα με τους κίονες και το πολύθυρο απόκρυψη αποθήκευσης πιθάρια, ενώ τα δωμάτια διαβίωσης πάνω γίνονται σε εργαστήρια και αποθηκευτικούς χώρους. " Το φως και προς τα νότια ήταν επίσης κλεισμένες από ένα τείχος, που είχε ως αποτέλεσμα να περιορίζει την πρόσβαση στο κτήριο. Οι αλλαγές αυτές είναι σύμφωνες με αυτές σε πολλές άλλες περιοχές αυτή τη στιγμή που διαπίστωσε Driessen και MacDonald στο βιβλίο τους "The Ταραγμένα Νησί".

 


Αίθουσα 3, το φως και, στο επάνω μέρος της εικόνας


Αίθουσα 2, originallythe νότιο τμήμα της μεγάλης αίθουσας


Αίθουσα 1, το βόρειο τμήμα της η μεγάλη αίθουσα με πόρτα και διαμέρισμα προβλήτα στο τέλος της βόρειας


Pier και την πόρτα διαμερίσματος


Νεροκούρου φαίνεται από τη νοτιοανατολική


Νεροκούρου φαίνεται από τα βόρεια

 

ΤΟΠΟΘΕΣΙΑ ΝΙΡΟΥ ΧΑΝΙ

 

 

Παροχές στο νότιο, θρησκευτικό χώρο αποθήκευσης

Το Νίρου Χάνι  βρίσκεται δίπλα στην παραλία « Χάνι του Κοκκίνη» ανατολικά του Ηρακλείου, και μόνο κατά μήκος της ακτής από τη βίλα στην Αμνισό. Ο χώρος ανασκάφηκε από τον Στέφανο Ξανθουδίδη το 1918-1919 και δημοσιεύθηκε το 1922. Πρόκειται για διώροφο κτίριο και είχε 40 δωμάτια στο ισόγειο. Υπήρχαν δύο αυλές, μια προς τα ανατολικά και μία στα βόρεια του κτιρίου. Το κτίριο που περιλαμβάνονται σε αυτόν ένας ιερός χώρος, με αποθηκευτικούς χώρους με πιθάρια, ένα στόμιο πηγαδιού , και διαδρόμους. 

 

 

 

Περισσότερα δωμάτια στο θρησκευτικό τομέα

Στη νότια πλευρά της ανατολικής αυλής, βρέθηκαν τα απομεινάρια  ενός μεγάλου ζευγαριού κεράτων καθοσιώσεως, τοποθετημένα σε ένα βωμό, μαζί με κομμάτια από τοιχογραφία που δείχνει ιερά κύμβαλα. Επίσης βρέθηκαν  τέσσερις χάλκινοι διπλοί πέλεκες, σαράντα τρίποδα για  βωμούς και άλλα τελετουργικά αντικείμενα, φωτιστικά από πέτρα, αγγεία, κλπ.

Ο αριθμός των ευρημάτων θα ήταν περισσότερο από αρκετό για ένα πολύ μεγαλύτερο κτίριο έτσι είτε ήταν μια σημαντική περιοχή για τη θρησκευτική τελετουργία, ή, όπως προτείνεται από τον Εβανς, ήταν ένα κέντρο για την κατασκευή και  πραγματοποίηση αναθηματικών αντικείμενών.

Θα μπορούσε αυτό να έχει ένα σημαντικό χαρακτήρα ως  θρησκευτικό κέντρο της υπαίθρου; Ή μήπως ήταν μέρος ενός μεγαλύτερου οικισμού, με περισσότερα κτίρια γύρω από τον ξενώνα ; Η ανακάλυψη ενός μικρού Μινωικού λιμανιού των Αγίων Θεόδωρων  είναι ασαφές ως πάρα πολύ ασαφές από τα αποδεικτικά στοιχεία πως ,με ποιο τρόπο  έχει καταστραφεί. Η κύρια αίθουσα του κτιρίου έχει ένθετες πόρτες χωρίζοντάς το σε δύο τμήματα, όπως η Αίθουσα των Διπλών Πελέκεων στην Κνωσό. 

 

Δωμάτιο με παγκάκια, ίσως μέρος του 
κατοικημένους χώρους

Το ισόγειο στη βόρεια πλευρά του κτιρίου που χρησιμοποιείται για την εγχώρια αποθήκευση, με κάδους καλαμπόκι και πιθάρια για το κρασί και το ελαιόλαδο. Η νότια πτέρυγα ήταν ο αποθηκευτικός χώρος για όλες τις θρησκευτικές τελετές , βωμοί ειδή για βωμούς  , φωτιστικά, κλπ. 

 

 

 

 

 

Το καλαμπόκι κάδοι

Είναι ενδιαφέρον, μια σειρά αναθηματικών κυπέλλων που  βρέθηκε να περιέχει κομμάτια ηφαιστειακής ελαφρόπετρας από την έκρηξη του ηφαιστείου της Θήρας. Είχαν τεθεί κάτω από ένα ιερό. Ο Castleden προτείνει ότι μπορεί να έχουν τεθεί εκεί ως ή κατάθεση  για επανίδρυση του  χώρου και   μετά το κτίριο είχε επισκευαστεί. Η περιοχή είναι ανοικτή, ελεύθερη, για το κοινό από Τρίτη έως Κυριακή. Σε μικρή απόσταση προς τα ανατολικά, στην ακτή, τα ερείπια του λιμανιού μινωικής εποχής  μπορεί κάποιος ακόμα να το  δει, και ιδίως δύο λεκάνες που έχουν κοπεί από πέτρα, ένα μακρύ μόλο και ίχνη από κάποια άλλα κτίρια. 

 

 

 

Η κύρια αίθουσα, με ένθετες πόρτες

                                                                                                                                                                                                        

 

ΤΟΠΟΘΕΣΙΑ ΠΑΛΑΙΚΑΣΤΡΟ

 

 

Στο βορειότερο άκρο της ανατολικής ακτής της Κρήτης, κοντά στο Παλαίκαστρο, υπάρχει ένας μινωικός οικισμός, που ήκμασε κατά την διάρκεια της Υστερομινωικής περιόδου (1550-1220 π.Χ.), αποκαλύφθηκαν όμως και λείψανα της Πρωτομινωικής και Μεσομινωικής εποχής (3000-1550 π.Χ.), κυρίως νεκροταφεία, που περιλαμβάνουν καλά δομημένα "οστεοφυλάκια" αλλά και ερείπια αρκετά μεγάλων κατοικιών. Η κατοίκηση σταμάτησε την ίδια εποχή που ερημώθηκε η Ζάκρος (1450 π.Χ.) Μια ανακατάληψη σημειώθηκε κατά την Υστερομινωική ΙΙΙ περίοδο (1300-1200 π.Χ.). Η πόλη καταλάμβανε έκταση μεγαλύτερη από 50.000 τ.μ., ήταν ατείχιστη και πυκνοκατοικημένη. 
Στα ΒΑ μιας από τις συνοικίες βρέθηκε το ιερό του Δικταίου Διός που ανήκε διοικητικά στην πόλη΄Ιτανο. Η λατρεία σε αυτό ήταν συνεχής από τους Γεωμετρικούς χρόνους (8ος π.Χ. αιώνας) έως τη Ρωμαϊκή κατάκτηση. Φαίνεται πως το ιερό λεηλατήθηκε και καταστράφηκε από φανατικούς Χριστιανούς στα τέλη του 4ου μ.Χ. αιώνα.

Στην περιοχή Ρουσόλακκος, όπου η μινωική πόλη, έγιναν συστηματικές ανασκαφικές έρευνες από τον ΄Αγγλο αρχαιολόγο R. C. Bosanquet και συνεχίσθηκαν το 1906 από τον R.M. Dawkins, μέλη και οι δύο της Αγγλικής Αρχαιολογικής Σχολής. Κατά το Β΄ Παγκόσμιο πόλεμο καταστράφηκαν ορισμένες από τις συνοικίες που είχαν ανασκαφεί, ενώ πολλές καταστροφές προξένησε μηχανικός εκσκαφέας αργότερα. Στη χρονική περίοδο 1965-66 έγινε ανασκαφική έρευνα σε συνοικία της πόλης και στον γειτονικό λόφο Καστρί. Το 1986 άρχισαν ξανά ανασκαφικές εργασίες από την Αγγλική Αρχαιολογική Σχολή, στο χώρο των παλαιών ανασκαφών και συνεχίζονται ως σήμερα. Η διάρθρωση της μινωικής πόλης έχει ως εξής: Τον οικισμό διασχίζει κεντρικός δρόμος, ενώ κάθετοι προς αυτόν μεγαλύτεροι και μικρότεροι πλακόστρωτοι και συχνά βαθμιδωτοί δρόμοι διαιρούν την πόλη σε εννέα συνοικίες. Το εξαίρετο αποχετευτικό σύστημα διακλαδίζεται προς όλες τις συνοικίες. Όσα από τα σπίτια βρίσκονται κατά μήκος του κεντρικού δρόμου έχουν επιβλητικές προσόψεις.

Συνοικία Β: Περιλαμβάνει πέντε κατοικίες με μεγαλολιθικούς εξωτερικούς τοίχους, ενώ οι εσωτερικοί ήταν κτισμένοι με πλίνθους. Τα κατώφλια, οι πλακοστρώσεις των δαπέδων και οι βάσεις των κιόνων ήταν κατασκευασμένα από ειδικό ασβεστόλιθο, φερμένο από το Κάβο Σίδερο. Το σπουδαιότερο από αυτά τα σπίτια (δωμ.1-22) είχε είσοδο από τον κεντρικό δρόμο, ενώ από τον ίδιο χώρο ξεκινούσε κλίμακα που οδηγούσε σε δεύτερο όροφο. Πίσω από τον χώρο αυτό υπήρχε υπαίθρια αυλή με ξύλινους κίονες, των οποίων σώζονται οι λίθινες βάσεις. Οι κίονες εναλλάσσονταν με τετράγωνες παραστάδες. Προθάλαμοι οδηγούν στο "μέγαρο", το κύριο δωμάτιο της οικίας, στο κέντρο του οποίου υπήρχε τετράγωνος χώρος που σε κάθε του γωνία σώζεται η βάση κίονα. Πρόκειται για φωταγωγό. Υπάρχουν ακόμα μαγειρεία, δεξαμενή καθαρμού, πηγάδι, οικιακό ιερό, αποθήκη λαδιού, λουτρό και χώρος υποδοχής που μεταγενέστερα χωρίσθηκε και μετατράπηκε σε αποθήκες. Ενδιαφέρον στην ίδια συνοικία είναι και ένα ελαιοτριβείο, όπως δεικνύει ένας διαχωριστήρας λαδιού και πίθοι για την αποθήκευσή του.

Συνοικία Δ: Είναι η μεγαλύτερη (1800 τ.μ.) και περιλαμβάνει πολλά σπίτια, το σπουδαιότερο από τα οποία (δωμ. 18-40) εμπεριέχει στο "μέγαρο" φωταγωγό, ανάλογο με εκείνον του σπιτιού της συνοικίας Β. Σε αντίστοιχη κατασκευή, στην ίδια συνοικία, υπάρχει και οχετός που αποχετεύει τα νερά της βροχής από αυτή την υπαίθρια εσωτερική αυλή στο δρόμο.

Συνοικία Γ: Το μεγαλύτερο σπίτι της συνοικίας έχει πολυτελή πρόσοψη με μεγάλες πελεκητές πέτρες αλλά και δεύτερη είσοδο, μέγαρο με φωταγωγό, λουτρό, εργαστήριο. Πολλά από τα αγγεία που βρέθηκαν έχουν διακόσμηση με αιγυπτιακή επίδραση. Τα σπίτια στη συνοικία αυτή, όπως και σε άλλες, φαίνεται ότι καταστράφηκαν από φωτιά.

Συνοικία Ε: Αποτελείται από τέσσερις τουλάχιστον κατοικίες, ορισμένες από τις οποίες κτίσθηκαν πάνω σε παλαιότερα θεμέλια, ένα μάλιστα από τα σπίτια κατοικήθηκε και κατά τους ιστορικούς χρόνους. Στην ίδια συνοικία αποκαλύφθηκε σταφυλοπιεστήριο. Στα ΒΑ της συνοικίας Χ και μέσα στα θεμέλια των σπιτιών αποκαλύφθηκε το ιερό του Δικταίου Διός. Μια επιγραφή σπασμένη σε πολλά κομμάτια, με ύμνο στο Δία Δικταίο, βρέθηκε στη γύρω περιοχή. Ελάχιστα τμήματα του ναού σώζονται: ο περίβολος και μέσα σε αυτόν ο βωμός. Εκεί βρέθηκαν ακροκέραμα σε σχήμα κεφαλής λέοντος. 

ΑΝΑΔΡΟΜΗ 

Πόλη εποχής του Χαλκού, της οποίας το αρχικό του όνομα δεν είναι γνωστό, βρίσκεται σε Rousolakkos στην ανατολική ακτή των δύο χιλιομέτρων Κρήτης από το χωριό Παλαίκαστρο σε μια θεαματική ακτογραμμή. Η τοποθεσία ήταν αρχικά ανασκάφηκε το 1902 από τον R. Bosanquet από την Αγγλική Αρχαιολογική Σχολή στην Αθήνα, και το έργο του συνεχίστηκε από τον J. Dawkins.

Η πιο παλιά κατοίκηση στην περιοχή χρονολογείται από την Πρωτομινωική ΙΙ Α. Με την παλαιοανακτορική περίοδο, μια μικρή πόλη που είχε μεγαλώσει στην περιοχή. Η πόλη καταστράφηκε τον 17ο αιώνα π.Χ. και ανοικοδομήθηκε σε ακόμη μεγαλύτερη κλίμακα. Εκτιμάται ότι η πόλη μπορεί να καλύπτει 50.000 τετραγωνικών μέτρων. Όπως και άλλες Μινωικές πόλεις, δεν ήταν οχυρωμένη. 

 

 

Μαζί με πολλές άλλες πόλεις στην Κρήτη, στο Παλαίκαστρο κάηκε κατά το τέλος της Ύστερης IB Μινωικής περιόδου, αλλά μεγάλωσε και πάλι την Υστερομινωική περίοδο, (Υστερομινωική IIB) μέχρι που έγινε η μεγαλύτερη πόλη της ανατολικής Κρήτης. Η θέση της πόλης ήταν σημαντική, καθώς ήταν στην ανατολική ακτή, με έναν μεγάλο κάμπο πίσω του και ένα λιμάνι που ήταν προφυλαγμένα από μια προεξοχή του βράχου που ονομάζεται λόφος Καστρί. Ένα μεγάλο μέρος από τις πρώτες ανασκαφές στο Παλαίκαστρο έγιναν , έκτοτε καλύπτεται ξανά με χώμα αυτή η  τοποθεσία που υπέστη ζημία κατά τη διάρκεια του πολέμου, αλλά και από μια μπουλντόζα. Τα εξαρτήματα που μπορούν να δουν περιλαμβάνουν σπίτια και δρόμους, με το μακρύ κεντρικό δρόμο από ανατολή προς δύση, αν και δεν παλάτι / ναό έχει βρεθεί ακόμα.

 

 

Ο Castleden υποστηρίζει ότι η απουσία ενός παλατιού / ναός σήμαινε ότι οι εργαζόμενοι μπορεί να ήταν σε θέση να πραγματοποιήσουν τις συναλλαγές τους σε γεωγραφικά απομονωμένη περιοχή από το παλάτι / ναό, παρόλο που η δυνατότητα αυτή δεν μπορεί να αποκλειστεί ‘ισος η εργασία τους ήταν κατευθυνόμενη από τους ιερείς στη Ζάκρο, κατεβαίνοντας στην ανατολική ακτή.

Στα νότια του χώρου ένα Ιερό Κορυφής ανασκάφηκε από τους Βρετανούς στη θέση της κορυφής της Petsophas, 225 μέτρα ύψος. Απέδειξε ότι είναι μια από τις πλουσιότερες και σημαντικότερες της ΜΜ εποχης σε Ιερά Κορυφής και ήταν σίγουρα ακόμα σε χρήση στην Υστερομινωική Ι, όταν ένα μικρό κτίριο ανεγέρθηκε για λατρεία.

Ένας μεγάλος αριθμός από μικρά πήλινα ειδώλια ανδρών και γυναικών, που εκπροσωπεί τους ανθρώπους σαν κτητορικά αναθήματα βρέθηκαν, τα οποία έδωσαν πολλές πληροφορίες σχετικά με το φόρεμα και χτένισμα της περιόδου. Βρέθηκαν επίσης. αναθηματικά μοντέλων των ανθρώπινων άκρων και τράπεζες προσφορών από  πέτρα με επιγραφές σε Γραμμική Α  

 

ΤΟΠΟΘΕΣΙΑ  ΠΕΤΡΑΣ

 

 

 

Το νότιο δυτικό τμήμα του ανακτορικού κτηρίου

Ο  Μινωικός χώρος της Πέτρας βρίσκεται μερικά χιλιόμετρα ανατολικά από την πόλη της Σητείας και έχει θέα στη θάλασσα από την κορυφή του ,ένα μικρό οροπέδιο. Στον αρχαιολογικό χωρο  έχει γίνει ανασκαφή από την Μεταξία Τσιποπούλου από το 1985 και είναι  επίσης υπεύθυνη για την εκτενή εργασία στον κόλπο της Σητείας, στόχος του σχεδίου ήταν να θέσει τα μινωικό μοτίβο οικισμού στην περιοχή. Ο Μινωικός δήμος της Πέτρας, με κεντρικό κτίριο ανακτορικού χαρακτήρα, ήταν σχεδόν βέβαιο ότι ήταν η κύρια πόλη σε αυτό το μέρος της βόρειας Κρήτης. Το κύριο συγκρότημα είναι 2800 τετραγωνικών μέτρων στην περιοχή. Η ονομασία «ανακτορικό κτίριο» βασίζεται ότι κανείς βρίσκει εκεί χαρακτηριστικά που μοιάζουν με τα αρχιτεκτονικά χαρακτηριστικά των κύριων μινωικών ανακτόρων. 

Το δυτικό τμήμα του ανακτορικού κτηρίου

Πρώτα απ 'όλα υπάρχουν ενδείξεις ότι η αποθεματοποίηση του προϊόντος ήταν μια σημαντική πτυχή της λειτουργίας στο κύριο συγκρότημα. Οι περιοχές που διατίθενται για αποθήκευση αυξήθηκαν προς το τέλος της Νεοανακτορικής περιόδου αναγνωρίζεται αυτό και από την πληθώρα από πίθους που αποθηκεύονται στην αυλή. Οι αποθήκες βρίσκονται στα βόρεια της κεντρικής αυλής σε ένα άξονα Βορρά-Νότου. Είχαν κατασκευαστεί την ΥΜΙΑ.

Κατά τη διάρκεια της ΥΜ ΙΒ δύο ακόμη χώροι αποθήκευσης προστέθηκαν, δίνοντας συνολικά 214 τετραγωνικά μέτρα του χώρου αποθήκευσης. Φαίνεται πιθανό ότι η ικανότητα αποθήκευσης υπερέβη τις ανάγκες του συγκροτήματος το οποίο προτείνει μια διοικητική λειτουργία και που δίνει τον αναδιανεμητικό ρόλο του συγκροτήματος. Η ύπαρξη των 44 πιθαριών στην περιοχή αποθήκευσης δείχνει ότι τα γεωργικά προϊόντα από τον κόλπο της Σητείας πρέπει να συγκεντρώνονταν στην Πέτρα  και όχι σε οποιαδήποτε από τις άλλες τοποθεσίες που  έχουν ανασκαφεί στην περιοχή.

Δεύτερον, υπήρξε μια μικρή κεντρική αυλή που εκτείνεται από βορρά προς νότο, με δάπεδο με πέτρα και σύστημα αποχέτευσης από γύψο και σοβά στις αποχετεύσεις. Στην  ΥΜΙΑ η κεντρική αυλή μετράται 6m x 13m, αλλά αυτή ήταν μειωμένη στην  ΥΜ IB με διαστάσεις  4.9m x 12. 

 

Το βορειοδυτικό τμήμα του ανακτορικού κτηρίου

Οι Επιγραφές συνδέονται συνήθως με μια διοικητική λειτουργία. Στο κεντρικό κτίριο αρχείο έχουν δισκία δύο μέχρι στιγμής βρεθεί. Το ένα ήταν χαραγμένο με τη Γραμμική Α, ενώ μια άλλη αποτελούνταν από ιερογλυφικά σύμβολα. Ο πρώτος βρέθηκε στην περιοχή αποθηκών και η δεύτερη στο διάδρομο έξω από την περιοχή αποθηκών. Υπάρχουν επίσης και άλλα παραδείγματα της Γραμμικής Α, στην Πέτρα αλλά ο συνολικός αριθμός που βρέθηκαν μέχρι σήμερα είναι μικρός. Η αρχιτεκτονική του συγκροτήματος έχει ομοιότητες με την αρχιτεκτονική του παλατιού. Αυτές περιλαμβάνουν πελεκητές τοιχοποιίες, προβλήτα και χωρίσματα πόρτα και στύλους, ιδίως στην ανατολική πλευρά της κεντρικής αυλής όπου υπήρχε μια στοά με εναλλασσόμενες στήλες και πυλώνες, ένα χαρακτηριστικό που έχει παρατηρηθεί στους χώρους, για παράδειγμα, στα Μάλια. Άλλα σημαντικά αρχιτεκτονικά στοιχεία που συνδέουν το συγκρότημα με την αρχιτεκτονική του παλατιού περιλαμβάνονται διπλές σκάλες, κομμένα πλάκα πεζοδρόμια, δάδες αλλά και τις τοιχογραφίες. 

Το βορειοανατολικό τμήμα του ανακτορικού  κτιρίου

Σχήματα που έχουν οι «Τέκτονες» επίσης έχουν βρεθεί σε μεγάλες ποσότητες στο κεντρικό κτίριο. Μεταξύ των σημείων που προσδιορίζονται τα σχόλια περι τεκτονικών σχεδίων είναι διπλοί πέλεκες, τα αστέρια, branches, σύμβολα Γραμμικής Α και διπλά τρίγωνα, καθώς και κάποια μικρότερα σημάδια. Το κτίριο ήταν ένα διώροφο μονάδας, που περιέχει τους χώρους αποθήκευσης και το άνοιγμα στη κεντρική αυλή και με μια μνημειώδη σκάλα ως την κύρια είσοδο. Η πιο εκτεταμένη πτέρυγα είναι στα δυτικά και το κτίριο είναι μεγαλύτερο κατά τη φάση της LM 1A. Κατά τη διάρκεια της ΥΜ ΙΒ το μέγεθος της αυλής μειώθηκε ελαφρά και μια σειρά από αποθήκες χτίστηκε σε χαμηλότερο επίπεδο, στα βόρεια, χρησιμοποιώντας μεγάλες πελεκητές πέτρες  σε συγκροτήματα με σημάδια που έκανε ο  κτίστης. 

 

 ΠΕΤΡΑΣ - ΣΠΙΤΙ ΈΝΑ

 


Δωμάτια Ε (αριστερά) και Λ (δεξιά)


Φορά του ρολογιού από πάνω δεξιά: δωμάτια A, M, μια κεκλιμένη ράμπα, Y και Ξ


Περιοχή 1 (πρώτο πλάνο)


Ένα σπίτι φαίνεται από τα δυτικά

  

ΠΗΓΕΣ

ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ

UK.DIGISERVE

CRETE-TODAY.COM.

 

Για να δείτε κάποιες σελίδες πρέπει να έχετε τον flash player που μπορείτε να βρείτε πατώντας στο εικονίδιο δίπλα.

Πνευματικά δικαιώματα © 2009

 Συντελεστές  και επικοινωνία μαζί μας

       SiteLock