πίσω 

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΤΑΦΟΥ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ ΦΙΛΙΠΠΟΥ

 

ΜΕ ΞΕΝΟΚΙΝΗΤΕΣ ΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΑΜΦΙΣΒΗΤΟΥΝ ΤΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ στην ΒΕΡΓΙΝΑ, ΛΕΓΟΝΤΑΣ ότι ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟΥ ΦΙΛΙΠΠΟΥ του Β.

Αφιέρωμα με Ιστορικές αποδείξεις. 

Του εκδότου www.Apodimos.com Ξενοφώντα Φαφούτη

Ξενοκίνητες ενέργειες αμφισβητούν το γεγονός τα ευρήματα του Μανόλη Ανδρόνικου στην Βεργίνας δεν είναι του Φίλιππου του Β πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Ουσιαστικά στο National Geographic υπάρχει δημοσίευμα στο οποίο παρουσιάζονται θέσεις με επιχειρήματα που προέρχονται από τον Ευγένιο Μπόρζα από τα Σκόπια και την συνεργάτιδα του μια Ελληνίδα καθηγήτρια πανεπιστημίου, την Ολγα Παλαγγιά και σύμφωνα με τα λεγόμενά τους, ο τάφος δεν είναι του Φιλίππου του Β΄. Το περίεργο είναι πώς φτάσαμε σε αυτή την τόσο ευρεία δημοσίευση κάτι που δεν αντιπαλεύτηκε όσο έπρεπε από τα ελληνικά ΜΜΕ με αποτέλεσμα οι Σκοπιανοί πιάνονται από κάθε είδους επιχείρημα, το οποία να είναι μια αντιστροφή της αρχαιολογίας κάτι που θα τους βόλευε πολύ και επειδή έχουν σκοπό να αποδείξουν πως οι Αιγές, που έχουν ταυτιστεί με τη Βεργίνα από τον Μανόλη Ανδρόνικο. Εμείς σαν Apodimos.com θα ενημερώσουμε όλους τους Έλληνες, τους Απόδημους, Ομογενείς αδελφούς μας και όλους τους Φιλέλληνες για την όλη κατάσταση που επικρατεί για το ανοσιούργημα των ξενόφωνων παρουσιάσεων που προσπαθούν να μεταβάλουν τα δεδομένα της ελληνικής Ιστορίας .

Καταρχάς θα δώσουμε συγχαρητήρια στο ethnos.gr που ξεκίνησε αυτή την παρουσίαση των γεγονότων (κάτι το οποίο θα έπρεπε να είχε βοήθεια και από τα ηλεκτρονικά ΜΜΕ) και θα παρουσιάσουμε ολόκληρο το θέμα με τίτλο «Επίθεση» στον τάφο του Φιλίππου, με σκοπό όλοι να γνωρίζουν τι παρουσιάσθηκε από το National Geographic, κατόπιν θα παρουσιάσουμε την εμπεριστατωμένη τοποθέτηση της Αγγελικής Κοτταρίδη, που προέρχεται από την ομάδα του αείμνηστου Μανόλη Ανδρόνικου, που είπε: «Οι τάφοι είναι βασιλικοί, και αυτό ουδείς το έχει ποτέ αμφισβητήσει. Η κεραμική του τάφου ΙΙ, που είναι ο τάφος του Φιλίππου του Β', ανήκει αυστηρά στο δεύτερο μισό του 4ου αιώνα π.Χ.» αποτέλεσμα το National Geographic να μην υιοθετήσει τις απόψεις Μπόρζα για τον τάφο του Φιλίππου παρουσιάζοντας το άρθρο του με τίτλο «Οι τάφοι είναι βασιλικοί».....

       

«ΕΠΙΘΕΣΗ» ΣΤΟΝ ΤΑΦΟ ΤΟΥ ΦΙΛΙΠΠΟΥ

Το Νάσιοναλ Τζεογκράφικ αμφισβητεί τον Ανδρόνικο με σκοπιανή... ομπρέλα

Ακόμη μία φορά, τα συμπεράσματα του Μανόλη Ανδρόνικου για τους βασιλικούς τάφους της Βεργίνας αμφισβητούνται. Αυτή τη φορά, μέσω του Νάσιοναλ Τζεογκράφικ (National Geographic) και σε μια περίεργη συγκυρία: ενώ το Σκοπιανό με τις αμερικανικές πιέσεις προς την ελληνική πλευρά βρίσκεται στην επικαιρότητα.

http://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image005.jpg

Σύμφωνα με δημοσίευμα του «Ν. Τζ.» που αναπαράγεται σε πολλές αρχαιολογικές ιστοσελίδες ανά τον κόσμο, ο τάφος ανήκει στον Φίλιππο τον Αριδαίο και στη σύζυγό του και όχι στον Φίλιππο τον Β τον πατέρα του Μεγάλου Αλεξάνδρου.

Παρουσιάζονται επιχειρήματα του Ευγένιου Μπόρζα από τα Σκόπια, που έχει συνεργαστεί με μια Ελληνίδα καθηγήτρια πανεπιστημίου, την Ολγα Παλαγγιά. Σύμφωνα με τα λεγόμενά τους, ο τάφος δεν είναι του Φιλίππου. Το περίεργο είναι πώς φτάσαμε σε αυτή την τόσο ευρεία δημοσίευση.

Τον περασμένο Ιανουάριο το Αμερικανικό Ινστιτούτο Αρχαιολογίας, του οποίου στέλεχος είναι ο κ. Μπόρζα, διοργάνωσε ένα συνέδριο με τίτλο «Η χρονολόγηση των βασιλικών μακεδονικών τάφων στη Βεργίνα».

Στο συνέδριο αυτό πήραν μέρος όσοι συμφωνούν πως οι τάφοι δεν ανήκουν στον Φίλιππο τον Β', αλλά κανείς από την άλλη πλευρά. Δηλαδή, δεν μίλησαν οι μαθητές του Ανδρόνικου, οι οποίοι μάλιστα μετείχαν στις ανασκαφές και στη μελέτη του υλικού. Πολύ απλά, επειδή δεν εκλήθησαν.

Τώρα, τα βασικά συμπεράσματα του συνεδρίου παρουσιάζονται στην ιστοσελίδα του αμερικανικού περιοδικού Νάσιοναλ Τζεογκράφικ χωρίς, και πάλι, να έχει αναζητηθεί κάποιο επιχείρημα από εκείνους που υποστηρίζουν τα αντίθετα. Επίσης, ο κ. Μπόρζα και η κ. Παλαγγιά εκπονούν ανάλογη εργασία για το Γερμανικό Αρχαιολογικό Ινστιτούτο, σύμφωνα πάντα με το δημοσίευμα.

Η Ελλάδα μοιάζει να είναι απούσα από αυτήν τη συζήτηση. Ιδιαίτερα σε αυτούς τους καιρούς, οπότε οι Σκοπιανοί πιάνονται από κάθε είδους επιχείρημα, μια αντιστροφή της αρχαιολογίας θα τους βόλευε πολύ.

Δηλαδή, θα έκαναν τα πάντα για να αποδείξουν πως οι Αιγές, που έχουν ταυτιστεί με τη Βεργίνα από τον Μανόλη Ανδρόνικο, δεν είναι εκεί. Θα τους βόλευε πολύ να ενσπείρουν αμφιβολίες περί του αν οι Αιγές βρίσκονται επί ελληνικού εδάφους.

Η αρχαιολογία θα πρέπει να στηρίζεται στα δεδομένα της έρευνας και να μη τα ερμηνεύει κατά το δοκούν. Ο αείμνηστος Μανόλης Ανδρόνικος και οι συνεργάτες του είχαν αδιάσειστα επιχειρήματα όταν μίλησαν για Αιγές και Βασιλικό Τάφο του Φιλίππου.

Τα επιχειρήματα εξακολουθούν να ισχύουν. Αλλά πώς να μιλήσει κανείς για τη διαφαινόμενη διαστρέβλωσή τους όταν μέσα στο Κεντρικό Αρχαιολογικό Συμβούλιο στέλεχος του υπουργείου Πολιτισμού είπε με πόζα πως η Βεργίνα δεν είναι οι Αιγές και κανείς δεν τον έστειλε να διαβάσει αρχαιολογία;

Κάνοντας ΚΛΙΚ στην πιο κάτω ιστοσελίδα θα μελετήσετε ολοκληρο το άρθρο http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11380&subid=2&tag=8777&pubid=914433

       

«Οι τάφοι είναι βασιλικοί»...

Αυτό ουδείς το έχει αμφισβητήσει, τονίζει η ανασκαφέας. Νάσιοναλ Τζεογκράφικ: Δεν υιοθετούμε τις απόψεις Μπόρζα για τον τάφο του Φιλίππου

Δεν υιοθετεί το «Νάσιοναλ Τζεογκράφικ» τις απόψεις του καθηγητή Μπόρζα για τον τάφο του Φιλίππου.

http://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image007.jpg

Τα χρυσά βελανίδια που έχουν βρεθεί στη νεκρική πυρά, ταυτίζουν τον νεκρό με το πρόσωπο της πυράς, καθώς ανήκαν στο στεφάνι που βρέθηκε στη χρυσή λάρνακα

Με επιστολή του προς την εφημερίδα μας, ο καθηγητής Ν. Σ. Μάργαρης, διευθυντής της ελληνικής έκδοσης, σημειώνει ανάμεσα σε άλλα: «Το άρθρο που διαβάσατε στην ιστοσελίδα του National Geographic (www.nationalgeographic.com), και πιο συγκεκριμένα στη στήλη National Geographic News, αφορά ρεπορτάζ της δημοσιογράφου, η οποία πήρε συνέντευξη από τον συγκεκριμένο συνταξιούχο καθηγητή αρχαιολογίας -που πιθανώς έχει καταγωγή από τα Σκόπια- και παρουσίασε την ανακοίνωσή του τον Ιανουάριο σε συνέδριο του Αμερικανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου».

http://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image008.jpg

Το επίσημο διεθνές περιοδικό «ούτε είχε ούτε πρόκειται να έχει κάποιο άρθρο για το θέμα», αναφέρει ο κ. Μάργαρης.

Η εφημερίδα μας αναζήτησε και τη γνώμη της άλλης πλευράς, των ανασκαφέων της Βεργίνας. Η Αγγελική Κοτταρίδη, από την ομάδα του αείμνηστου Μανόλη Ανδρόνικου, μας είπε: «Οι τάφοι είναι βασιλικοί, και αυτό ουδείς το έχει ποτέ αμφισβητήσει. Η κεραμική του τάφου ΙΙ, που είναι ο τάφος του Φιλίππου του Β', ανήκει αυστηρά στο δεύτερο μισό του 4ου αιώνα π.Χ.».

Τέσσερις βασιλείς είχαν πεθάνει τότε στη Μακεδονία. Ο Φίλιππος ο Β', το 336 σε ηλικία 45 ετών, ο Αλέξανδρος ο Γ' (το 326 σε ηλικία 33 ετών), ο Φίλιππος Γ' ο Αριδαίος (το 317 κοντά στα 40 του χρόνια) και ο μικρός Αλέξανδρος, το 308 σε ηλικία 13 ετών. Ο νεκρός του βασιλικού τάφου ήταν περίπου 45 ετών.

Η κ. Κοτταρίδη υπενθυμίζει ότι ο Διόδωρος αναφέρει πως ο Φίλιππος Αριδαίος εκτελέστηκε το 317 από την Ολυμπιάδα. Ο Κάσσανδρος έκανε ανακομιδή των οστών και τα μετέφερε με τιμές στις Αιγές. Σε περίπτωση ανακομιδής, «δεν μπορούμε να έχουμε νεκρική πυρά επάνω από τον τάφο. Εδώ όμως, έχουμε».

Τα ευρήματα της νεκρικής πυράς δείχνουν ότι έγινε προς τιμήν κάποιου πολύ σπουδαίου, αφού υπάρχουν «προσφορές αγγείων, ταφικά στεφάνια, τροφές, θυσίες αλόγων, πανοπλίες κ.ά. Γνωρίζουμε επίσης ότι έγιναν για τον νεκρό του συγκεκριμένου τάφου ΙΙ, επειδή στα υπολείμματα βρέθηκαν χρυσά βελανίδια από το ίδιο στεφάνι που είχε εναποτεθεί μαζί με τα οστά του νεκρού».

Ο τάφος Ι ανήκει σε γυναίκα που είχε ταφεί με βρέφος και ο τάφος ΙΙΙ ανήκει στον μικρό Αλέξανδρο. Στον τάφο Ι έχει επίσης έχει εντοπιστεί «στα άνω στρώματα, νεκρός τυμβωρύχος», όπως αναφέρει η κ. Κοτταρίδη, που τον ανέσκαψε.

Κάνοντας ΚΛΙΚ στην πιο κάτω ιστοσελίδα θα μελετήσετε ολοκληρο το άρθρο http://www.ethnos.gr/article.asp?catid=11386&subid=2&tag=8333&pubid=916420

Έχοντας υπ’ όψη μας όλα τα πιο πάνω, καταρχάς θα πρέπει να παρουσιάσουμε σε όλους στους πολυπληθείς αναγνώστες – επισκέπτες του Apodimos.com για το ποιος ήταν ο Φίλιππος ο Β΄ και ο Μανόλης Ανδρόνικος που είναι τα δυο άτομα που έδεσαν το ονόματα τους ο μεν ένας σαν βασιλιάς έκανε την Μακεδονία ισχυρό κράτος, δημιούργησε τις προϋποθέσεις και ένωσε υπό την ηγεμονία του τα υπόλοιπα ελληνικά κράτη και προετοίμασε στην ουσία την κατάκτηση της Περσίας και του μεγαλύτερου μέρους του τότε γνωστού κόσμου από τον γιό του Αλέξανδρο τον Μέγα και ο άλλος με τις ανασκαφικές έρευνες του, αποκάλυψε τους βασιλικούς τάφους της Βεργίνας . Ενώ θα πρέπει να δώσουμε απαντήσεις σ’ αυτούς όπου λένε η Βεργίνα δεν είναι οι Αιγές για αυτούς που ενσπείρουν αμφιβολίες περί του αν οι Αιγές βρίσκονται επί ελληνικού εδάφους. Παράλληλα θα πρέπει να ενημερώσουμε όλους τους Έλληνες και τους Απόδημους αδελφούς μας για τα ευρήματα των βασιλικών τάφων της Βεργίνας, παρέχοντας όσο το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες για αυτά.

*      Φίλιππος Β' o Μακεδών

Αυτά που θα σας παρουσιάσουμε ίσως να περιληπτικά διότι για τον Φίλιππο Β΄ μπορούν να γραφούν πολλά βιβλία .  Ο Φίλιππος της Μακεδονίας ή Φίλιππος Β' o Μακεδών, ήταν ο βασιλιάς που έκανε την Μακεδονία ισχυρό κράτος, ένωσε υπό την ηγεμονία του τα υπόλοιπα ελληνικά κράτη και προετοίμασε στην ουσία την κατάκτηση της Περσίας και του μεγαλύτερου μέρους του τότε γνωστού κόσμου από τον γιό του Αλέξανδρο τον Μέγα.

Ο Φίλιππος Β' γεννήθηκε το 382 π.Χ. στην Πέλλα, ήταν τριτότοκος γιος του βασιλιά της Μακεδονίας Αμύντα Γ' και της Ευρυδίκης και ο ισχυρότερος και επιφανέστερος Έλληνας της εποχής του, ένας ηγέτης, σημαδεμένος από τις μάχες της νεότητας του. Mε μία σειρά θεμελιωδών μεταρρυθμίσεων στο σύνολο της δομής του βασιλείου του κατάφερε να εισέλθει δυναμικά στο προσκήνιο των ελληνικών υποθέσεων στα μέσα του 4ου αιώνα π.Χ. Αφού αναδιοργάνωσε ριζικά το στρατό του, εισάγοντας μεταξύ άλλων τη σάρισα και επινοώντας καινούργιες τακτικές για τη φάλαγγα των οπλιτών, προχώρησε σε κεραυνοβόλες επιθετικές ενέργειες εναντίον των βόρειων, δυτικών και ανατολικών γειτόνων του. Ο αναγεννημένος στρατός πέτυχε τότε τις πρώτες του νίκες, εξουδετερώνοντας οριστικά τις ληστρικές επιδρομές των βαλκανικών λαών που περιέβαλλαν τη Μακεδονία. Δημιούργησε έτσι στη χερσόνησο του Αίμου ένα μεγάλο κράτος με σχέσεις συμμαχίας, υποτέλειας ή υποταγής με τους παρακάτω λαούς: Ιλλυριοί, Παίονες, Τριβαλλοί, Θράκες, Γέτες, Σκύθες.

Στο νότο και στις σχέσεις με τους Έλληνες -ήδη από το 346 π.Χ.- προσπάθησε να τους πείσει με τη δύναμη της διπλωματίας για ένωση και κοινή εκστρατεία κατά των Περσών με κυριότερο σύμμαχο ως το 338 π.Χ. τη Θήβα, αλλά και με υπολογίσιμους αντιπάλους την Αθήνα και τη Σπάρτη. Κατά τη διάρκεια του Γ' Ιερού Πολέμου (355-352 π.Χ.) συγκρούστηκε με την ανερχόμενη δύναμη της Φωκίδας και τον τύραννο των Φερρών, και παρά τις αρχικές του αποτυχίες κατάφερε να τους νικήσει στη μάχη του Κρόκιου Πεδίου το 352 π.Χ. πετυχαίνοντας παράλληλα άλλες δύο νίκες στο στρατιωτικό και το διπλωματικό πεδίο: την υποταγή της Θεσσαλίας στη Μακεδονία (άρα και την ένταξη του περίφημου θεσσαλικού ιππικού στο στρατό του) και την αποδοχή της Μακεδονίας ως μέλους του Αμφικτυονικού Συνεδρίου των Δελφών, προβάλλοντας έτσι την Μακεδονία ως πρωταγωνιστική δύναμη σταθερότητας στα ελληνικά πράγματα. Όμως μόλις το 338 π.Χ., μετά την ιδιαίτερης σκληρότητας μάχη της Χαιρώνειας, κατάφερε ο Φίλιππος να ενώσει τους Έλληνες. Στη μάχη αυτή ο Φίλιππος μαζί με τον Αλέξανδρο, που διοικούσε ένα τμήμα του στρατού, αντιμετώπισε το συνασπισμό Αθηναίων, Θηβαίων και όλων σχεδόν των νότιων Ελλήνων και τους νίκησε. Ο Φίλιππος τοποθέτησε το αγέρωχο θεσσαλικό ιππικό και τους επιφανείς Εταίρους στο αριστερό κέρας της παράταξης, αναθέτοντας την διοίκησή του στο δεκαοκταετή τότε γιο του Αλέξανδρο. Ο διάδοχος του θρόνου, παρά το μικρό της ηλικίας του, είχε προηγούμενη πολεμική εμπειρία εναντίον του θρακικού φύλου των Μαίδων, το οποίο και συνέτριψε ενώ ο Φίλιππος πολιορκούσε την Πέρινθο και το Βυζάντιο (340 π.Χ.).

Ύστερα, με το συνέδριο της Κορίνθου, ένωσε τους Έλληνες και πολιτικά, εκτός από τη Σπάρτη, που επέλεξε την απομόνωση και τη συνεχή αντιπαράθεση με τους Μακεδόνες, και την ουδέτερη Κρήτη.

O Φίλιππος, έχοντας διώξει την Ολυμπιάδα, παντρεύτηκε μια Μακεδόνισσα πριγκίπισσα, την Κλεοπάτρα, ανιψιά του Αττάλου. Στο γαμήλιο γλέντι ο Άτταλος εύχεται στο ζευγάρι να αποκτήσει γρήγορα ένα νόμιμο διάδοχο (αποκαλώντας έμμεσα τον Αλέξανδρο νόθο). Ο Αλέξανδρος αδειάζει το ποτήρι του στα μούτρα του Αττάλου και ξεσπά ένας φοβερός καυγάς. Ο Φίλιππος, μεθυσμένος, τραβά το ξίφος του αλλά σκοντάφτει και πέφτει κάτω. Ο Αλέξανδρος σχολιάζει «δείτε τον άνθρωπο που θέλει να περάσει στην Ασία και δεν μπορεί να περάσει πάνω από ένα τραπέζι».

Ο Αλέξανδρος και η Ολυμπιάδα καταφεύγουν στο σπίτι του πατέρα της στην Ήπειρο. Η φυγή του Αλέξανδρου χαλάει τα σχέδια του Φιλίππου, που δεν μπορεί να εκστρατεύσει χωρίς αντιβασιλέα. Ο Αλέξανδρος αργότερα γύρισε και ο Φίλιππος ξανάρχισε τα σχέδιά του στέλνοντας τον Ιούνιο του 336 π.Χ. στον Ελλήσποντο τον Άτταλο και τον Παρμενίωνα με 10.000 στρατό, για να προετοιμάσουν την εκστρατεία.

Ακολούθως οργάνωσε τον εορτασμό για τους γάμους της κόρης του Κλεοπάτρας με το βασιλιά των Μολοσσών της Ηπείρου στο θέατρο των Αιγών. Σύμφωνα με τον Διόδωρο, σε μια επίδειξη δύναμης ο Φίλιππος έκανε την είσοδό του στο θέατρο χωρίς την φρουρά του. Τότε όμως δολοφονήθηκε από έναν από τους πιο έμπιστους σωματοφύλακές του, τον Παυσανία. Ο Παυσανίας σκοτώθηκε λίγα λεπτά αργότερα από τους διώκτες του. Ο Αλέξανδρος είναι ο μόνος πιθανός διάδοχος και με την υποστήριξη του Αντίπατρου, που εκτελούσε χρέη «πρωθυπουργού» ανακηρύχθηκε από τον στρατό νέος βασιλιάς. Οι λόγοι και οι ηθικοί αυτουργοί της δολοφονίας δεν έγιναν γνωστοί. Αναφέρεται ότι ο Παυσανίας ήταν πρώην εραστής του Φιλίππου και ήθελε να τον εκδικηθεί για μια προσβολή που του είχε γίνει. Φαίνεται όμως ότι είχε συνεργούς, πράγμα που στρέφει τις υποψίες είτε στους Πέρσες, που ήθελαν να αποτρέψουν την εισβολή στο κράτος τους, είτε στην Ολυμπιάδα, που αισθανόταν ταπεινωμένη επειδή ο Φίλλιπος την είχε χωρίσει για μία νεότερη και ανηψιά του στρατηγού Αττάλου. Θα μπορούσαν όμως να είναι κάποιοι εσωτερικοί αντίπαλοι του Φιλίππου στην Μακεδονία και την υπόλοιπη Ελλάδα.

http://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image010.jpg

Ο Μεγάλος Τύμβος στην Βεργίνα όπου είναι ο τάφος του Φιλίππου του Β΄

*      Μανόλης Ανδρόνικος

Ο Mανόλης Aνδρόνικος του Λεωνίδα, είναι ο Έλληνας Αρχαιολόγος που έκανε τις ανασκαφές στην Βεργίνα και αποκάλυψε τον Τάφο του Φίλιππου Β¨, γεννήθηκε στην Προύσα τον Οκτώβριο του 1919. Αργότερα με την οικογένειά του εγκαταστάθηκε στην Θεσσαλονίκη. Ο Mανόλης Aνδρόνικος, μόνιμος κάτοικος Θεσσαλονίκης (επί της οδού Παπάφη) πέθανε στίς 30 Μαρτίου 1992. Σημειώνεται ότι το όνομά του γράφεται συνήθως με ωμέγα (Μανώλης), ο ίδιος το έγραφε με όμικρον (Μανόλης), για το λόγο αυτό στο παρόν άρθρο χρησιμοποιείται η γραφή του όπως το προτιμούσε ο ίδιος.

http://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image012.jpg

Προτομή του Μανόλη Ανδρόνικου

ü        Σπούδασε στη Φιλοσοφική Σχολή του Πανεπιστημίου Aθηνών, με πολύ καλές επιδόσεις. Αργότερα το 1952έγινε καθηγητής Kλασικής Aρχαιολογίας στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Συμπλήρωσε τις σπουδές του στην Οξφόρδη με τον Sir John D. Beazley (1954-1955). Υπηρέτησε στην Αρχαιολογική Υπηρεσία. Το 1957 εξελέγη υφηγητής της Αρχαιολογίας (Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης), το 1961 έκτακτος καθηγητής της Β' έδρας Αρχαιολογίας και το 1964 τακτικός καθηγητής στην ίδια έδρα.

ü        Ήταν παντρεμένος με την Ολυμπία Kακουλίδου. Αγαπούσε ιδιαίτερα τις τέχνες και τα γράμματα. Διάβαζε πολύ και υπήρξε ιδρυτικό μέλος του σύλλογου «Η τέχνη». Aγαπούσε τον Παλαμά, τον Σεφέρη και τον Eλύτη.

ü        Πραγματοποίησε πολλές ανασκαφικές έρευνες στην Βέροια, την Νάουσα, το Κιλκίς, την Χαλκιδική, τη Θεσσαλονίκη αλλά το κύριο ανασκαφικό του έργο συγκεντρώθηκε στην Βεργίνα, όπου ανέσκαψε το σημαντικότατο νεκροταφείο τύμβων των γεωμετρικών χρόνων και συνέχισε σε συνεργασία με τον Γ. Μπακαλάκη την ανασκαφή του ελληνιστικού ανακτόρου που είχε αρχίσει το 1937 ο Κ. Α. Ρωμαίος. Βεργίνα (αρχ.: Αιγαί) είναι μία μικρή πόλη στην βόρειο Ελλάδα, στον Νομό Ημαθίας στην περιφέρεια Κεντρικής Μακεδονίας.

ü        Η κορυφαία στιγμή της καριέρας του θεωρείται η 8η Νοεμβρίου 1977, όταν στην Βεργίνα έφερε στο φώς ένα από τα σημαντικότερα αρχαιολογικά μνημεία, τον βασιλικό τάφο του Φιλίππου του Β' βασιλιά της Μακεδονίας. Ο τάφος ήταν ασύλλητος με ανεκτίμητα ευρήματα. Αυτή ήταν και μία από τις μεγάλες αρχαιολογικές ανακαλύψεις του 20ου αιώνα σε παγκόσμιο επίπεδο.

ü        Το πλούσιο συγγραφικό έργο και μελέτες του, τα κυριότερα των οποίων είναι:

o         Αρχαίαι επιγραφαί Βεροίας, (1951)

o         Ο Πλάτων και η Τέχνη, (1952)

o         Πλάτωνος Φίληβος, (1957)

o         Toten Kult, (1968)

o         Βεργίνα, Ι, Το νεκροταφείο των Τύμβων, (1969)

o         Το ανάκτορο της Βεργίνας, (σε συνεργασία με άλλους) (1971)

ü        Και επίσης πολλές δημοσιεύσεις με κυριότερες:

o         Ελληνικά επιτάφια μνημεία, (1961 - 1962)

o         Mycenean and Greek Writing, (1967)

o         Sarissa, (1970) κ ά.

ü        Υπήρξε μέλος του Αρχαιολογικού Συμβουλίου (1964-1965), της Αρχαιολογικής Εταιρείας Αθηνών, της Εταιρείας Μακεδονικών Σπουδών, της Association Internationale des Critiques d' Art, καθώς και του Γερμανικού Αρχαιολογικού Ινστιτούτου του Βερολίνου.

ü        Έλαβε μέρος με ανακοινώσεις σε πολλά διεθνή συνέδρια. Προσκλήθηκε από Γερμανικά Πανεπιστήμια για διαλέξεις και σχεδόν απ΄ όλα της Ελλάδος. Διετέλεσε Κοσμήτωρ της Φιλοσοφικής Σχολής Θεσσαλονίκης (1968-1969). Μιλούσε εκτός της μητρικής του γλώσσας Αγγλικά, Γαλλικά και Γερμανικά.

*      Οι Αιγές βρίσκονται επί Ελληνικού εδάφους

Η αρχαία πόλη της Βεργίνας που βρίσκεται στις βόρειες υπώρειες των Πιερίων ταυτίζεται με βεβαιότητα με τις Αιγές, την αρχαία πρωτεύουσα του βασιλείου της κάτω Μακεδονίας. Ο χώρος κατοικείτο, σύμφωνα με τις ενδείξεις, συνεχώς από την Εποχή της πρώιμης Χαλκοκρατίας (3η χιλιετία π.Χ.), ενώ ήδη κατά την πρώιμη Εποχή του Σιδήρου (11ος - 8ος αιώνας π.Χ.) ήταν ένα σημαντικό πλούσιο και πολυάνθρωπο κέντρο. Η εποχή όμως της ακμής της πόλης ήταν τα αρχαϊκά (7ος - 6ος αιώνας π.Χ.) και τα κλασικά χρόνια (5ος και 4ος αιώνας π.Χ.), οπότε αποτελούσε το σημαντικότερο αστικό κέντρο της περιοχής, έδρα των Μακεδόνων βασιλέων και τόπο όπου συγκεντρώνονταν τα σημαντικότερα πατροπαράδοτα ιερά.

http://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image014.gif

Οι Αιγές ήταν περίφημες στην αρχαιότητα για τον πλούτο των βασιλικών τάφων που βρίσκονταν στην εκτεταμένη νεκρόπολη της πόλης. Οι ανασκαφές στην περιοχή άρχισαν το 1861 από τον Γάλλο αρχαιολόγο L.Heuzey. Την εποχή εκείνη ήρθαν στο φως ένας τάφος και μέρος του ανακτόρου της αρχαίας πόλης. Συνεχίστηκαν μετά την απελευθέρωση της Μακεδονίας, το 1938 από αρχαιολόγους του πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης, με επικεφαλής τον καθηγητή Κ.Α.Ρωμαίο. Μετά από το τέλος του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, την σκυτάλη ανέλαβαν οι καθηγητές Μ.Ανδρόνικος και Γ.Μπακαλάκης. Ο Μανόλης Ανδρόνικος κατά τη δεκαετία του '50 και '60 ανέσκαψε το νεκροταφείο των τύμβων.

http://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image016.gif

Ο καθηγητής κ. Μανόλης Ανδρόνικος

Παράλληλα, ανασκάφηκε το ανάκτορο από το Αρχαιολογικό Τμήμα του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και τμήμα της νεκρόπολης από την Αρχαιολογική Υπηρεσία του Υπουργείου Πολιτισμού. Το 1977 η σκαπάνη του Μ.Ανδρόνικου έφερε στο φως τους βασιλικούς τάφους της Μεγάλης Τούμπας, ανάμεσα στους οποίους σημαντικότερος ήταν εκείνος του Φιλίππου Β' (359-336 π.Χ.)

http://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image018.jpg

μία ανακάλυψη που θεωρήθηκε ως ένα από τα σημαντικότερα αρχαιολογικά γεγονότα του αιώνα μας. Από τότε η ανασκαφή συνεχίζεται και έχει αποκαλύψει σειρά σημαντικών μνημείων. Με την ανακάλυψη των βασιλικών τάφων το 1977 άρχισε και το έργο συντήρησης των περίφημων τοιχογραφιών που βρέθηκαν σε αυτούς, ενώ, παράλληλα, δημιουργήθηκε επί τόπου εργαστήριο συντήρησης για τη διάσωση και αποκατάσταση των εξαιρετικά σημαντικών κινητών ευρημάτων που περιείχαν (χρυσελεφαντοστέινες κλίνες, μεταλλικά αγγεία κ.τ.λ.)

http://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image020.jpg 

Για την προστασία των βασιλικών τάφων κατασκευάστηκε (ολοκληρώθηκε το 1993) υπόγειο κτίριο

http://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image022.jpg  http://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image024.jpg http://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image026.jpg 

που εγκιβωτίζει και προστατεύει τα αρχαία μνημεία, διατηρώντας σταθερές τις συνθήκες θερμοκρασίας και υγρασίας, πράγμα απαραίτητο για τη σωτηρία των τοιχογραφιών. Το κτίσμα αυτό εξωτερικά έχει τη μορφή χωμάτινου τύμβου.

Τα Ευρήματα των Βασιλικών Τάφων της Βεργίνας

Το αναφερθεί κάποιος για την Ιστορία του Φιλίππου του Β΄ πρέπει να γνωρίζει την ιστορία του, κάτι που παρουσιάσαμε πιο πάνω, κάτι που οι κ. Μπόρζα και η κ. Παλαγγιά όπως φαίνεται «εσκεμμένα δεν γνωρίζουν». Το ίδιο όπως ισχύει για το γεγονός όπου τις Αιγές, που έχουν ταυτιστεί με τη Βεργίνα από τον Μανόλη Ανδρόνικο. Όμως εμείς σαν Apodimos.com θα ενημερώσουμε όλους αναγνώστες – επισκέπτες του , Έλληνες , Αποδήμους, Ομογενείς αδελφούς μας και όλους τους Φιλέλληνες και για τα πιο κάτω όπως για τον μεγάλο Μακεδονικό τάφος (τάφος του Φιλίππου), όπου μέσα από τα εκθέματα της Μόνιμης έκθεση Μουσείου βασιλικών τάφων Αιγών θα παρουσιάσουμε τα Ασημένια αγγεία συμποσίου από τον τάφο του Φιλίππου Β΄, τον θώρακα από τη χρυσοποίκιλτη πανοπλία του Φιλίππου Β΄, το χρυσό στεφάνι βελανιδιάς του Φιλίππου Β΄, την Χρυσή λάρνακα Φιλίππου Β΄ και την χρυσελεφάντινη ασπίδα από τη χρυσοποίκιλτη πανοπλία του Φιλίππου Β' έτσι ώστε να κλείσουμε τα στόματα εκείνων που λένε ότι οι τάφοι δεν ανήκουν στον Φίλιππο τον Β'. . Ενώ θα κλείσουμε αυτό Αφιέρωμα παρουσιάζοντας τους Βασιλικούς Τάφους της Μεγάλης Τούμπας έτσι ώστε προσθέτοντας την φωνή μας, στην φωνή της Αγγελικής Κοτταρίδης, που προέρχεται από την ομάδα του αείμνηστου Μανόλη Ανδρόνικου, νομίζουμε ότι θα έχουμε πλήρως τα στόματα εκείνων που κινούν τα νήματα αυτής της ξενοκίνητης ενέργειας  και οι Σκοπιανοί δεν θα πιάνονται από κάθε είδους επιχείρημα, σαν αυτά που παρουσίασαν οι κ. Μπόρζα και η κ. Παλαγγιά, μέσα από το National Geographic. Τώρα με τις πιο κάτω παρουσιάσεις όλοι οι Έλληνες , Απόδημοι , Ομογενείς αδελφοί μας θα έχουν στοιχεία να ενημερώνουν όλους τους Φιλέλληνες .

*      Ο μεγάλος μακεδονικός τάφος(τάφος του Φιλίππου)

Ο μεγάλος μακεδονικός τάφος δηλαδή ο τάφος του Φιλίππου είναι ένας μεγάλος, διθάλαμος μακεδονικός τάφος όπου η πρόσοψη του οποίου θυμίζει ναό.

http://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image028.gif

Εξωτερική άποψη του τάφου του Φιλίππου

Ημικίονες και παραστάδες υποβαστάζουν το χαρακτηριστικό δωρικό επιστύλιο και τη ζωφόρο με τα τρίγλυφα και τις μετόπες, όμως επάνω από αυτή δεν βρίσκεται αέτωμα, αλλά μια ασυνήθιστα ψηλή ιωνική ζωφόρος που επιστέφεται από ιωνικό γείσο με δωρικό κυμάτιο και ψευδοσίμη. Η ανάμιξη των ρυθμών, που χαρακτηρίζει γενικά την μακεδονική αρχιτεκτονική εδώ υπαγορεύεται από την ανάγκη να κρυφτεί η καμάρα -λύση λειτουργικά αναγκαία, μορφολογικά όμως εντελώς ανοίκεια για την ελληνική αρχιτεκτονική- χωρίς να ανατραπεί εντελώς η παραδοσιακή ισορροπία των μεγεθών των αρχιτεκτονικών μελών του μνημείου. Η ιωνική ζωφόρος που με τον όγκο της κυριαρχεί προσφέρει μια λαμπρή δυνατότητα για διακόσμηση που δεν έμεινε βέβαια ανεκμετάλλευτη, αφού ζωγραφίστηκε με την εξαιρετική τοιχογραφία του βασιλικού κυνηγιού.

Αντίθετα με την παραδοσιακή αντίληψη της κλασικής αρχιτεκτονικής που θέλει τα επιμέρους στοιχεία να δηλώνουν με τη μορφολογία τους τη δομική και λειτουργική τους σκοπιμότητα, εδώ η ιωνική ζωφόρος και το διάζωμα με τα τρίγλυφα και τις μετόπες χρησιμοποιούνται για να κρύψουν την πραγματική μορφή του κτηρίου. Οι ημικίονες, οι πεσσοί, το επιστύλιο και τα γείσα δεν ανταποκρίνονται στην αρχιτεκτονική δομή του μνημείου και δεν έχουν άλλη σκοπιμότητα από την παρουσία τους που θα δημιουργήσει την εντύπωση οικείας εικόνας. Ο υπόγειος θάλαμος κρυμμένος ολόγυρα από το χώμα, ορατός μόνο από την πλευρά της εισόδου, από όπου θα γίνει η ταφή, αποκτά πρόσοψη που τον κάνει να μοιάζει αυτό που δεν είναι. Φόρμες οικείες, αποσπασμένες από την πραγματική τους λειτουργία, επιστρατεύονται: ο τάφος θυμίζει παλάτι και ναό.

Μια νέα αρχιτεκτονική αντίληψη που θέλει την πρόσοψη σκηνικό, λίγο-πολύ αυτόνομο και ανεξάρτητο από το ίδιο το κτίσμα, μια αντίληψη που θα γίνει πολύ δημοφιλής στα ελληνιστικά και ρωμαϊκά χρόνια, βρίσκει εδώ και στους υπόλοιπους μακεδονικούς τάφους που θα ακολουθήσουν μια από τις πιο πρώιμες διατυπώσεις της. Πραγματικό λειτουργικό στοιχείο απομένει η βαριά μαρμάρινη πόρτα, η πόρτα που κλείνοντας θα χωρίσει για πάντα τον ηρωοποιημένο νεκρό από τους ζωντανούς.

Ένας ιδιαίτερα μακρύς κατηφορικός «δρόμος» οδηγεί στην είσοδο του τάφου, όπου σχηματίζεται ένα μικρό πλάτωμα. Δύο τοίχοι από ωμά πλιθιά επιχρισμένοι με αδρό κονίαμα συγκρατούσαν στο σημείο αυτό τα χώματα στις πλευρές του σκάμματος του δρόμου και διαμόρφωναν το χώρο που θυμίζει αυλή. Με ωμά πλιθιά και αδρό κονίαμα είναι κατασκευασμένο και το στηθαίο που βρίσκεται πίσω από την πρόσοψη του τάφου για να συγκρατεί τις επιχώσεις με τα υπολείμματα της νεκρικής πυράς που είχαν καλύψει ολόκληρη την καμάρα. Η προσπάθεια να κρατηθεί καθαρός ο χώρος μπροστά στην είσοδο για τις τελετές που θα γίνονταν κατά τη διάρκεια της ταφής είναι φανερή.

Ο τάφος κατασκευάστηκε ολόκληρος από πωρόλιθο εκτός από τις δύο πόρτες και τα περίθυρα που είναι μαρμάρινα. Λευκά κονιάματα πολύ καλής ποιότητας που δίνουν την εντύπωση μαρμάρου καλύπτουν την πρόσοψη. Τα τρίγλυφα και οι ταινίες του διαζώματος διατηρούν το λαμπρό βαθυγάλαζο και το ζωηρό κόκκινο χρώμα τους και μας δίνουν μια εντύπωση της πολυχρωμίας των ελληνικών ναών. Κόκκινο και γαλάζιο, γκρι και λευκό έχουν χρησιμοποιηθεί για τη διακόσμηση των κυματίων και για την απόδοση της φωτοσκίαση που δημιουργεί την ψευδαίσθηση του ανάγλυφου.

Αντίθετα με την επιμελημένη κατασκευή της πρόσοψης, στο εσωτερικό του τάφου είναι προφανής η προχειρότητα που υπαγορεύτηκε από τη βιασύνη. Οι τοίχοι του θαλάμου είναι σοβατισμένοι πρόχειρα, όμως τα ίχνη που σώθηκαν επάνω στους σοβάδες δείχνουν ότι εδώ θα υπήρχαν πορφυρά υφασμάτινα παραπετάσματα που θα δημιουργούσαν αντάξιο πλαίσιο για τα πλούσια κτερίσματα. Ο προθάλαμος είναι περισσότερο φροντισμένος με καλά κονιάματα στους τοίχους, βαμμένα με σκούρο μπλε, λευκό και ζωηρό κόκκινο χρώμα. Ο τάφος είχε δύο χώρους, τον κυρίως θάλαμο και τον ασυνήθιστα βαθύ προθάλαμο, σε καθέναν από τους οποίους υπήρχε μία μαρμάρινη θήκη. Στη θήκη του θαλάμου βρισκόταν η χρυσή λάρνακα με τα οστά του νεκρού βασιλιά, ενώ σε εκείνη του προθαλάμου η χρυσή λάρνακα με τα οστά της συζύγου του.

Επάνω από τις θήκες ήταν στημένα τα ψηλά, ξύλινα ανάκλιντρα με την πλούσια χρυσελεφάντινη διακόσμηση που διαλύθηκαν και τα υπολείμματα τους βρέθηκαν σκορπισμένα στο δάπεδο. Μπροστά στο ανάκλιντρο του θαλάμου, επάνω σε ένα ξύλινο τραπέζι, ήταν τοποθετημένα τα ασημένια σκεύη για το συμπόσιο, που, όταν έλιωσαν τα ξύλα, κατρακύλισαν προς τα βόρεια, όπου βρέθηκαν και τα χάλκινα σκεύη των ιερών σπονδών, αλλά και τα πήλινα σκεύη που ήταν απαραίτητα για την ταφική τελετουργία. Στην άλλη πλευρά, στη νοτιοδυτική γωνία, είχαν αποθέσει ολόκληρη τη χάλκινη οικοσκευή που χρησιμοποιήθηκε για το λουτρό του νεκρού, αλλά και την λαμπρή χρυσοποίκιλτη πανοπλία του.

Το πρόβλημα της ασφαλούς στέγασης με ανθεκτική πέτρινη οροφή μιας πραγματικά ευρύχωρης υπόγειας αίθουσας θα λυθεί οριστικά στα χρόνια του Φιλίππου Β΄ με τη χρήση της λίθινης καμάρας, μιας κατασκευής ανοίκειας μορφολογικά ιδιαίτερα όμως αποτελεσματικής στατικά, που μπορεί να κρατήσει πραγματικά μεγάλα φορτία και λύνει τα χέρια των αρχιτεκτόνων, επιτρέποντας τους να κατασκευάσουν πραγματικά μνημειακά υπόγεια κτίρια. Έτσι γεννιέται ο «μακεδονικός» τάφος, το πιο χαρακτηριστικό προϊόν της μακεδονικής αρχιτεκτονικής και συγχρόνως ο πιο γνήσιος καρπός της ταφικής αντίληψης των Μακεδόνων που στο ιδεολογικό επίπεδο αποτελεί τον άμεσο απόγονο των θολωτών τάφων της Μυκηναϊκής εποχής. Ο καμαροσκέπαστος τάφος με το μνημειακό δρόμο που η εικόνα του θυμίζει παλάτι και ναό θα γίνει η υπόγεια άφθαρτη κατοικία του ηρωοποιημένου νεκρού και θα δώσει υπόσταση στην αντίληψη του Πλάτωνα για την ταφή των ταγών της ιδανικής πολιτείας όπως περιγράφεται στους Νόμους Και βέβαια δεν είναι τυχαίο ότι στη βασιλική νεκρόπολη των Αιγών συγκεντρώνονται τα περισσότερα και τα παλαιότερα μνημεία αυτού του είδους -βρέθηκαν ως τώρα 12- από οπουδήποτε αλλού.

ü      Ειδικά στοιχεία που αφορούν τον Τάφο του Φιλίππου

Ο μεγάλος μακεδονικός τάφος (δηλαδή ο Τάφος του Φιλίππου του Β΄) της μεγάλης τούμπας με μήκος 9,50 μέτρα, πλάτος 4,46 και ύψος 5,30 μέτρα, είναι ο πρώτος που δεν είχε συληθεί. Το κυρίως κτίριο χωρίζεται σε θάλαμο και προθάλαμο και είναι στεγασμένο με καμάρα. Πάνω από την καμάρα αυτή βρέθηκαν υπολείμματα της πυράς στην οποία κάηκε ο νεκρός μαζί με το στεφάνι και τα όπλα του, ακόμη και με άλογα που θυσιάστηκαν για χάρη του. Από τα άλογα αυτά βρέθηκαν τα χαλινάρια. Στην ορθογώνια πρόσοψη του τάφου, με τους ημικίονες, τη μαρμάρινη θύρα, τα τρίγλυφα και τις μετόπες, έχουν διατηρηθεί τα αρχικά χρώματα. Επάνω από τα τρίγλυφα και τις μετώπες βρίσκεται η ιωνική ζωφόρος, η οποία φέρει μια μεγάλη τοιχογραφία με θέμα κυνήγι μέσα στο δάσος. Δύο από τις μορφές της τοιχογραφίας μπορούν να ταυτισθούν με τον Μέγα Αλέξανδρο και τον Φίλιππο. Πρόκειται για ένα αριστούργημα, που όμοιο του θα βρούμε μόνο στην Ιταλική Αναγέννηση.

o         Τα Ευρήματα του θαλάμου

Μέσα στον θάλαμο του τάφου υπάρχει μια μαρμάρινη σαρκοφάγος μέσα στην οποία βρέθηκε η χρυσή λάρνακα

http://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image030.jpg 

Στο εσωτερικό της λάρνακας ήταν φυλαγμένα, μετά την τελετή της καύσης τα οστά του νεκρού. Πλυμένα με κρασί και αρωματισμένα, είχαν τυλιχτεί με ολοπόρφυρο ύφασμα, που ίχνη του βλέπουμε ακόμη και σήμερα. Στην ίδια λάρνακα, πλάι στα οστά, ήταν ακουμπισμένο ένα βαρύτιμο χρυσό στεφάνι βαλανιδιάς

http://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image032.jpg 

Από τα κτερίσματα του θαλάμου, ξεχώριζε το ξύλινο κρεβάτι του νεκρού. Ο χρόνος διέλυσε το ξύλο σώθηκαν όμως τα στολίδια του κρεβατιού από ελεφαντόδοντο, χρυσό και διάφανο γυαλί. Ένα κυκλικό ασημένιο-επίχρυσο διάδημα, βρέθηκε δίπλα σε ένα σιδερένιο κράνος. Ένα άλλο εύρημα του χώρου αυτού είναι ο λιτός χάλκινος τρίποδας με τα λιονταρίσια πόδια. Διάφορα σκεύη συμποσίου (για τα οποία θα αναφερθούμε πιο κάτω) τα οποία συνόδευαν τον νεκρό βρέθηκαν σωριασμένα στο δάπεδο: 20 ασημένια, έξι πήλινα και δύο χάλκινα. Αμφορέας, οινοχόη, λυχνούχος, ηθμός, κρατήρας είναι μερικά από αυτά.

Ο θώρακας με τα χρυσά λιοντάρια είναι από τους λίγους που σώζονται από τον 4ο αι. π.Χ.

http://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image034.jpg 

Η χρυσελεφάντινη ασπίδα με το ρόπαλο του Ηρακλή είναι η μία από τις δύο, τουλάχιστον, ασπίδες που συνόδευαν τον νεκρό .

http://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image036.jpg 

Η διάβρωση κατέστρεψε σε μεγάλο βαθμό το σιδερένιο ξίφος του τάφου. Από την ξύλινη θήκη του σώθηκε μόνο η κάτω άκρη και ένα μέρος κοντά στη λαβή, που ήταν φτιαγμένη από ελεφαντόδοντο. Η διακόσμηση της λαβής ήταν εξαιρετικά φροντισμένη. Για όλα τα εκθέματα θα αναφερθούμε αναλυτικά πιο κάτω .

o        Τα Ευρήματα του Προθαλάμου

Μέσα στη μικρή ολόχρυση λάρνακα του προθαλάμου βρέθηκαν τα καμένα οστά μιας γυναίκας 23-25 ετών. Ήταν μία από τις εφτά γυναίκες του Φιλίππου. Τα οστά βρέθηκαν τυλιγμένα σε δύο κομμάτια χρυσοπόρφυρο ύφασμα, που έχουν το ίδιο σχήμα και την ίδια πλούσια διακόσμηση από λουλούδια και πουλιά. Ένα χρυσό γυναικείο διάδημα, ένα από τα ωραιότερα κοσμήματα του αρχαίου κόσμου, συνόδευε τα οστά της νεαρής νεκρής γυναίκας του προθαλάμου. Ήταν τοποθετημένα στη χρυσή λάρνακα δίπλα στο πολύτιμο ύφασμα. Ένα πολύτιμο εύρημα του προθαλάμου είναι και το γυναικείο στεφάνι της ανθισμένης μυρτιάς. Ένας πλούσια διακοσμημένος γωρυτός

http://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image038.jpg 

μια φαρέτρα στην οποία ο πολεμιστής, εκτός από τα βέλη του, μπορούσε να τοποθετεί και το τόξο για να έχει ελεύθερα τα χέρια του, βρέθηκε πλάι σε δύο χάλκινες κνημίδες. Οι κνημίδες, κατασκευασμένες για να προστατεύουν τις κνήμες του πολεμιστή, ακολουθούν πιστά το σχήμα του ποδιού.

http://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image043.jpg 

Σε αντίθεση όμως με τα δύο άλλα ζεύγη που βρέθηκαν στον τάφο, οι κνημίδες αυτές είναι επίχρυσες και έχουν σημαντική διαφορά μεταξύ τους, τόσο στο ύψος όσο και στη διάμετρο. Μαζί με αυτά βρέθηκε και ένα περιτραχήλιο από αυτά που αποτελούσαν συμπλήρωμα του θώρακα, αφού προστάτευαν το στέρνο και τον λαιμό του πολεμιστή, τα οποία έμεναν ακάλυπτα. Αιχμή ήταν η μεταλλική άκρη των επιθετικών όπλων της αρχαιότητας. Έτσι ήταν και τα δόρατα που βρέθηκαν στον τάφο αυτό του Φιλίππου Β'.

ü      Τα Ασημένια αγγεία συμποσίου από τον τάφο του Φιλίππου Β΄

Το συμπόσιο, κεντρική εκδήλωση της επίγειας ζωής, γίνεται για τους ευγενείς Μακεδόνες η κορυφαία υπόσχεση των απολαύσεων της μεταθανάτιας ύπαρξης. Αυτό ισχύει φυσικά κατ' εξοχήν για τον ίδιο τον ήρωα-βασιλιά που σαν άλλος Ηρακλής θα συνεχίσει να απολαμβάνει την αιώνια ζωή, ευωχούμενος στα συμπόσια των Μακάρων στο ιλαρό φως των Ηλυσίων πεδίων. Έτσι στον τάφο του εκτός από τα χρυσελεφάντινα ανάκλιντρα τοποθετείται και μια ολόκληρη ασημένια σκευή συμποσίου που αποτελείται από 19 σκεύη και ξεχωρίζει κατά πολύ και ως προς τον πλούτο και, κυρίως, ως προς την ποιότητα από οτιδήποτε ανάλογο έχει βρεθεί ως τώρα.

Για τα σκεύη του συμποσίου το ασήμι χρησιμοποιήθηκε χωρίς φειδώ με αποτέλεσμα σχεδόν καθένα από αυτά να είναι βαρύτερο από οτιδήποτε ανάλογο έχει βρεθεί αλλού, μάλιστα το βάρος -που σημαίνει και η αξία τους- αναγράφεται στον πυθμένα καθενός από αυτά με έναν αριθμό που δηλώνει το αντίστοιχό τους σε ασημένιες δραχμές. Ωστόσο αυτό που κάνει αυτά τα σκεύη να ξεχωρίζουν δεν είναι μόνον η πολυτέλεια, αλλά η εξαιρετική ποιότητά τους, αφού εδώ η λιτότητα και η καθαρότητα της φόρμας συνδυάζονται με τη χάρη της λεπτομέρειας σε ένα σύνολο απαράμιλλης κομψότητας και αρμονίας, όπου όλα υποτάσσονται στη γοητεία του μέτρου.

Η διάθεση για μικρότερα σε σχέση με τα παλαιότερα μεγέθη, αλλά και για χρήση νέων εξεζητημένων μορφών και σχημάτων που παρατηρείται κατ' αρχήν εδώ, στη βασιλική οικοσκευή για να γίνει εν τέλει μόδα με καθολική ισχύ, δεν αποκλείεται καθόλου να δηλώνει κάποιες αλλαγές στη διαδικασία του συμποσίου και στο «τελετουργικό» της οινοποσίας που γίνεται τώρα περισσότερο πολύπλοκο και σοφιστικέ, με μια έντονη τάση για εκλέπτυνση.

http://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image045.jpg   http://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image047.jpg   http://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image049.jpg 

Στο βασιλικό συμπόσιο στο τραπέζι καθενός υψηλού συνδαιτημόνα ο εκλεκτός οίνος έρχεται από το κελάρι άκρατος μέσα σε κομψές οινοχόες, όπως και το δροσερό φρέσκο νερό. Μαζί του καλά φυλαγμένα σαν ακριβά αρώματα μέσα σε ασημένιες μπουκάλες, όπως οι δύο αμφορίσκοι με τα ανάγλυφα κεφαλάκια του Ηρακλή και του Πάνα έρχονται και ακριβά, σπάνια, βαριά κρασιά, αλλά και μέλι, σμύρνα, μπαχαρικά και αρτύματα από αρωματικά φρούτα και λουλούδια. Όλα αυτά τα απαραίτητα για το βασιλικό κοκταίηλ υλικά αναμιγνύονται σύμφωνα με τους κανόνες της γευσιγνωσίας και τις επιθυμίες του συμπότη μέσα στον κάδο και στη συνέχεια το κρασί σερβίρεται με την κομψή κουτάλα στα ποτήρια, αφού περάσει από το σουρωτήρι.

http://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image050.jpg  http://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image052.jpg   http://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image054.jpg   http://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image055.jpg

Έτσι η οινοποσία γίνεται αληθινή ιεροτελεστία, διαδικασία υψηλής εξειδίκευσης που απευθύνεται στον εκλεπτισμένο ουρανίσκο ενός αληθινού γευσιγνώστη που ξέρει να απολαμβάνει την εκλεκτή γεύση του ποτού όσο και την αρμονία της μουσικής, την ομορφιά της μεγάλης τέχνης, τη γοητεία της υψηλής φιλοσοφίας….

http://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image056.jpg    http://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image057.jpg    http://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image058.jpg

Ας μην ξεχνάμε πως τα συμπόσια του Φιλίππου, όπως και του γιού του, διακρίνονταν όχι μόνον για τον πλούτο, την πολυτέλεια και την αφθονία των σκευών, των ποτών και των εδεσμάτων, αλλά και για τη συμμετοχή σε αυτά των σπουδαιότερων μουσικών, ηθοποιών, ποιητών και γενικότερα διανοητών της εποχής.

Όσον αφορά στην τεχνική της κατασκευής, τα σώματα των αγγείων σχηματίζονται από ένα αρκετά παχύ ενιαίο έλασμα που διαμορφώνεται με σφυρηλάτηση και με τη βοήθεια τροχού. Εκτός από το κουταλάκι, την κουτάλα και το σουρωτήρι που αποτελούνται από ένα κομμάτι μετάλλου, οι λαβές και οι βάσεις των υπόλοιπων αγγείων που είναι χυτές έχουν δουλευτεί χωριστά, όπως και οι διακοσμητικές ανάγλυφες κεφαλές. Η σφυρηλάτηση έχει γίνει με εξαιρετική ακρίβεια και προσοχή με αποτέλεσμα την αψεγάδιαστη γεωμετρική τελειότητα της φόρμας.

http://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image060.jpg

Το ίδιο ισχύει και για την διαπραγμάτευση των διακοσμητικών λεπτομερειών στις οποίες εκδηλώνεται όλη η μαεστρία και η δημιουργική φαντασία του καλλιτέχνη.

http://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image062.gif

Ιδιαίτερα χαριτωμένοι είναι οι δύο μικροσκοπικοί κάνθαροι με τα λουλούδια στις λαβές και οι δύο κάλυκες, τα κομψά μικρά κρασοπότηρα που θυμίζουν κάλυκα λουλουδιού, από τον πυθμένα ενός από τους οποίους αναδύεται προειδοποιητικά προς έκπληξη του πίνοντος το πρόσωπο ενός μεθυσμένου σάτυρου.

v      Ο Θώρακας από τη χρυσοποίκιλτη πανοπλία του Φιλίππου Β΄

Ο θώρακας από τη χρυσοποίκιλτη πανοπλία του Φιλίππου Β΄, είναι παρόμοιος με αυτόν που φορά ο Αλέξανδρος στην περίφημη απεικόνιση της μάχης του με τον Δαρείο στο Μωσαϊκό της Νεάπολης, ο θώρακας ήταν επενδεδυμένος με ύφασμα στο χρώμα της πορφύρας, και σε πρώτη ματιά, αν εξαιρέσουμε την πολύτιμη διακόσμησή του, δεν θα διέφερε από τους συνηθισμένους στην κλασική Ελλάδα λινοθώρακες. Στην πραγματικότητα όμως είναι ένα βαρύς κατάφρακτος θώρακας, ενισχυμένος ολόκληρος με πλατιά σιδερένια ελάσματα, που έκανε ουσιαστικά άτρωτο το σώμα του κατόχου του.

http://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image064.gif

Αποτελείται από επτά κομμάτια, τα οποία εφάρμοζαν μεταξύ του με μεντεσέδες, ώστε να μπορεί να ανοίγει και να φοριέται. Για μόνωση και μεγαλύτερη άνεση ο θώρακας ήταν φοδραρισμένος με δέρμα. Από δέρμα ήταν κατασκευασμένη και η διπλή χαρακτηριστική «φούστα» με τις πτέρυγες που προστάτευε το κάτω μέρος το σώματος. Χρυσά ελάσματα με έκτυπα κοσμήματα διακοσμούν όλες τις πτέρυγες, αλλά και τον θώρακα. Τα τελευταία μάλιστα είχαν και λειτουργικό χαρακτήρα, αφού με τη βοήθεια τους καρφώνονταν και στερεώνονταν μεταξύ τους τα αλλεπάλληλα στρώματα από τα διάφορα υλικά (ύφασμα, μέταλλο, δέρμα).

http://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image067.jpg

Πλάγια όψη του θώρακα. Διακρίνετα η χρυσή εικόνα της Προμάχου Αθηνάς.

Τα βαριά χρυσά κεφαλάκια των λιονταριών που χρησίμευαν για το κούμπωμα του θώρακα είναι στολίδι, αλλά συγχρόνως και σύμβολο της ανδρείας και της βασιλικής αρετής του Ηρακλείδη ηγεμόνα, ενώ η χρυσή εικονίτσα της Προμάχου Αθηνάς, βοηθού και συντρόφου όλων των ηρώων, ραμμένη στη δεξιά πλευρά που έμενε ακάλυπτη από την ασπίδα είχε την έννοια του φυλαχτού.

v      Το χρυσό στεφάνι βελανιδιάς του Φιλίππου Β΄

Το στεφάνι βρέθηκε μέσα στη λάρνακα μαζί με τα καμένα οστά του Φιλίππου και επειδή, όπως φαίνεται, ο νεκρός το φορούσε, όταν το σώμα του παραδόθηκε στις φλόγες της ταφικής πυράς, έχει κακοπάθει αρκετά, ιδίως στο κεντρικό του τμήμα. Το εξαιρετικά εντυπωσιακό και πολυσύνθετο αυτό χρυσό αντικείμενο που μιμείται με ιδιαίτερα πειστικό τρόπο στεφάνι φτιαγμένο από κλαδιά βελανιδιάς, του ιερού δένδρου του Διός, είναι μια ιδιαίτερα πολυδαίδαλη κατασκευή, ένα πραγματικό επίτευγμα της τέχνης ενός σπουδαίου χρυσοχόου, που δεν μας σώθηκε το όνομά του.

http://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image069.gif

Όπως πολύ εύστοχα σημειώνει ο Μανόλης Ανδρόνικος (Βεργίνα 1984, 171) «Ίσως … η λάμψη του χρυσού μας εμποδίζει να εκτιμήσουμε ακριβοδίκαια την έξοχη επεξεργασία του τεχνίτη, που αποδίδει με πολλή σοφία και ευαισθησία όχι μονάχα την εξωτερική μορφή των φύλλων και των καρπών, αλλά την ουσιαστική τους υπόσταση. Περισσότερο από τη «φυσικότητα» ενδιαφέρεται για την αλήθεια των πραγμάτων που ξαναδημιουργεί.» .

Το στεφάνι του Φιλίππου που έχει σήμερα 313 φύλλα και 68 βελανίδια, με σωζόμενο βάρος 717 γραμμάρια και αρχικό οπωσδήποτε μεγαλύτερο, είναι όχι μόνο το βαρύτερο χρυσό στεφάνι που μας σώθηκε, αλλά και ένα από τα πιο βαρύτιμα που κατασκευάστηκαν ποτέ.

Το χρυσό στεφάνι που αφιερώθηκε στον νεκρό, να το φορά ο ήρωας-βασιλιάς στα αιώνια συμπόσια των Μακάρων στα Ηλύσια πεδία, ανακαλεί το σκοτεινό χρησμό που πήρε ο φιλόδοξος Μακεδόνας λίγο πριν το τέλος: «Ο ταύρος στεφανώθηκε. Θα πεθάνει. Υπάρχει ο θύτης» .

Αλλά και τις λαμπρές και μοιραίες τελετές των Αιγών το καλοκαίρι του 336 π.Χ. όπου, όπως μαρτυρεί ο Διόδωρος, «στεφάνωσαν τον Φίλιππο με χρυσούς στεφάνους, όχι μόνον οι επιφανείς άνδρες, αλλά και οι περισσότερες από τις σημαντικές πόλεις, ανάμεσα τους και η πόλη των Αθηναίων.» .

v      Η Χρυσή λάρνακα Φιλίππου Β΄

Η χρυσή λάρνακα του Φιλίππου του Β΄ είναι φτιαγμένη ολόκληρη από παχιά ελάσματα χρυσού 24 καρατίων που το συνολικό τους βάρος φτάνει σχεδόν τα 8 κιλά, η λάρνακα, στην οποία είχαν αποτεθεί τα οστά του νεκρού βασιλιά, είναι ένα από τα πολυτιμότερα αντικείμενα του αρχαίου κόσμου που έφτασαν ως εμάς.

Το μετάλλινο κιβώτιο που αντιγράφει με μεγάλη πιστότητα τα ξύλινα πρότυπά του είναι μια κατασκευή αρκετά απλή και συγχρόνως ιδιαίτερα ευρηματική και λειτουργική. Όπως μαρτυρούν διάφορα τεχνικά στοιχεία δεν έγινε για να τοποθετηθεί στο τάφο και να κλείσει άπαξ δια παντός, αλλά βρισκόταν σε χρήση, και όντας έργο ενός σπουδαίου χρυσοχόου αποτελούσε ένα ιδιαίτερα πολύτιμο σκεύος του βασιλικού θησαυροφυλακίου μέσα στο οποίο φυλάγονταν αντικείμενα εξίσου ή ακόμα περισσότερο πολύτιμα από αυτήν.

http://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image071.gif http://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image008.jpg

Η μεγάλη λάρνακα είναι πλούσια διακοσμημένη με φυτικά κοσμήματα και με λουλούδια τα πέταλα των οποίων γεμίζουν με γαλάζιο γυαλί, που ποικίλλουν ευχάριστα τη μονοχρωμία της χρυσής επιφάνειας, ενώ στο καπάκι της αναπτύσσεται ένα μεγάλο δεκαεξάκτινο αστέρι. Το χρυσό αστέρι που εμφανίζεται στην βασιλική νεκρόπολη των Αιγών ήδη από τον 5ο προχριστιανικό αιώνα, όντας ένα απλό διακοσμητικό μοτίβο στην αρχή, θα φτάσει να πάρει αξία συμβολική και μεταφορική, ώσπου να γίνει στο τέλος ο ήλιος-θυρεός των Μακεδόνων βασιλέων.

Η χρήση μιας λάρνακας σαν τεφροδόχου είναι μια πρακτική αρκετά συνηθισμένη, ωστόσο τίποτε δεν μπορεί να συγκριθεί με τη λάρνακα αυτή που δέχτηκε τα καμένα οστά του Φιλίππου Β΄, εκτός ίσως από τη μυθική εκείνη λάρνακα του Έκτορα που τραγούδησε ο Όμηρος: (Ιλ. Ω 788 κ.ε.) «μάζεψαν τα άσπρα κόκκαλα και τα βάλαν σε λάρνακα χρυσή σκεπάζοντάς τα με μαλακά πέπλα πορφυρά…».

v      Η χρυσελεφάντινη ασπίδα από τη χρυσοποίκιλτη πανοπλία του Φιλίππου Β'

Αυτή η αριστουργηματική χρυσελεφάντινη ασπίδα είναι το πιο εντυπωσιακό και οπωσδήποτε το πιο πολύτιμο όπλο του αρχαίου κόσμου που γνωρίζουμε. Ήταν κατασκευασμένη από ξύλο, δέρμα και ύφασμα που κάλυπτε την εσωτερική της επιφάνεια. Επίχρυσα, ασημένια ελάσματα, προσηλωμένα με πολλά μικροσκοπικά ασημένια καρφάκια στο εσωτερικό της, στερέωναν το σύστημα ανάρτησης -τη λαβή που περνούσε στο μπράτσο ο πολεμιστής και την αντιλαβή από όπου την έπιανε- και μαζί με τα στεφάνια και τα μικρότερα διάσπαρτα μετάλλινα στοιχεία συγκρατούσαν τα αλλεπάλληλα στρώματα.

http://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image073.gif

Ανάγλυφα λιοντάρια και Νίκες που κρατούν ταινίες για να στεφανώσουν το νικητή διακοσμούν τα ελάσματα, θέματα με προφανείς συμβολισμούς που αναφέρονται στην ανδρεία και τις νίκες του κατόχου, ενώ το ρόπαλο του Ηρακλή, του θεϊκού προγόνου της δυναστείας, που εμφανίζεται επάνω σε ένα μικρό έλασμα φαίνεται πως ήταν το «φυλαχτό» του βασιλιά.

http://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image075.jpg

Εξαιρετικά εντυπωσιακός και απολύτως μοναδικός είναι ο διάκοσμος της εξωτερικής πλευράς της ασπίδας που ήταν ολόκληρη επιχρυσωμένη. Ένθετα μέσα στην επιχρύσωση, ώστε να σχηματίζουν ένα πολύπλοκο σύστημα μαιάνδρων και σπειρομαιάνδρων που καλύπτει την περιφέρεια της ασπίδας, βρίσκονται στοιχεία από ελεφαντόδοντο στα κενά των οποίων προσαρμόζονται πλακίδια από διάφανο, χυτό γυαλί -το μεγάλο τεχνολογικό επίτευγμα της εποχής- που πίσω του λαμπυρίζουν χρυσά ελάσματα.

http://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image077.jpg

Στο κέντρο, σαν επίσημα, υπάρχει το χρυσελεφάντινο ανάγλυφο σύμπλεγμα ενός Έλληνα πολεμιστή που κατατροπώνει μια Αμαζόνα, πιθανότατα μια παράσταση της τραγικής συνάντησης του Αχιλλέα με την Πενθεσίλεια, που διαπιστώνει ότι την ερωτεύεται την ώρα που την σκοτώνει. Ο χρόνος και η υγρασία του τάφου διάβρωσαν σε μεγάλο βαθμό το ελεφαντόδοντο των μορφών, ωστόσο η εξαιρετική ποιότητα του πλασίματος των λεπτομερειών και η τολμηρή σύνθεση των σωμάτων των δύο μορφών που εκφράζει με τρόπο απαράμιλλο όλη την ένταση και το πάθος της μοιραίας στιγμής μαρτυρούν την εξαιρετική ικανότητα του δημιουργού που θα πρέπει να ήταν σπουδαίος καλλιτέχνης.

http://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image079.jpg

Λεπτομέρεια από το εσωτερικό της ασπίδας

Αντικείμενο χρηστικό που θα μπορούσε θεωρητικά να χρησιμοποιηθεί και στη μάχη η ασπίδα αυτή, όπως και ολόκληρη η χρυσοποίκιλτη πανοπλία, γίνεται ένα πραγματικό έργο τέχνης που δηλώνει με τον πιο εύγλωττο τρόπο την δύναμη και το κύρος του κατόχου της και μοιάζει να ξεπερνά το πρωτογενές επίπεδο της λειτουργίας αποκτώντας συμβολική αξία.

*      Οι Βασιλικοί τάφοι της Μεγάλης Τούμπας.

Τα σημαντικότερα μνημεία της Βεργίνας είναι η συστάδα των Βασιλικών τάφων, που ανακαλύφθηκαν το 1977-78 μέσα στο σημερινό χωριό. Στην ομάδα περιλαμβάνονται τρεις Μακεδονικοί τάφοι και ένας κιβωτιόσχημος. Ανάμεσά τους συγκαταλέγεται ο τάφος του Φιλίππου Β΄ και ένας άλλος που ανήκε πιθανότατα στον βασιλιά Αλέξανδρο Δ. Οι δύο αυτοί τάφοι βρέθηκαν ασύλητοι και κοσμούνται με λαμπρές τοιχογραφίες έργα μεγάλων επώνυμων καλλιτεχνών.

ü      Η Μεγάλη Τούμπα

Στη δυτική άκρη του νεκροταφείου υψώνεται ένας τεράστιος τύμβος, η Μεγάλη Τούμπα, όπως ονομάζεται. Είχε διάμετρο 110 μέτρα και ύψος 12 μέτρα, μέγεθος σπάνιο σε όλο τον ελλαδικό χώρο. Στο χώμα της Μεγάλης Τούμπας οι ανασκαφές έφεραν στην επιφάνεια εκατοντάδες κομμάτια από μαρμάρινες ταφόπετρες, που οι αρχαιολόγοι ονομάζουν επιτάφιες στήλες.

http://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image080.jpghttp://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image082.jpghttp://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image084.jpg

Δείγματα επιτύμβιων στηλών της μεγάλης τούμπας της Βεργίνας. Οι ελληνικές επιγραφές τους είναι απόδειξη της ελληνικής καταγωγής των Μακεδόνων.

Οι επιτύμβιες στήλες που έχουν πολύτιμες επιγραφές, όλες γραμμένες στα Ελληνικά. Βρέθηκαν ακόμη και κομματιασμένα μαρμάρινα αγγεία που είχαν την ίδια αποστολή με τις ταφόπετρες, να δείχνουν τη θέση του τάφου και την ταυτότητα του νεκρού ένα έθιμο που διατηρείται ακόμη. Κάτω από τα χώματα και τις κομματιασμένες ταφόπετρες της Μεγάλης Τούμπας

http://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image086.jpg

Αναπαράσταση της περιοχής των Μακεδονικών τάφων

βρέθηκαν τρεις τάφοι και ένα Ηρώο . Ηρώα, βέβαια, δεν έκτιζαν κοντά στον τάφο οποιουδήποτε νεκρού, αλλά μόνο κοντά στον τάφο κάποιου προσώπου που το λάτρευαν μετά το θάνατό του. Οι ιστορικές πηγές αναφέρουν ότι στη Μακεδονία μόνο δύο βασιλιάδες, απ’ αυτούς που θάφτηκαν στις Αιγές, λατρεύτηκαν μετά το θάνατό τους. Ο Αμύντας Γ', 393 / 2 - 369 / 8, πατέρας του Φιλίππου Β',

http://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image088.jpg

και ο ίδιος ο Φίλιππος Β', 359 - 336 π.Χ. Η μελέτη των ευρημάτων απέδειξε ότι οι τάφοι ήταν βασιλικοί και, για τον μεγαλύτερο απ’ αυτούς, ότι επρόκειτο

http://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image090.jpg

για τον τάφο του Φιλίππου Β', του ξακουστού βασιλιά της Μακεδονίας.

ü      Ο κιβωτιόσχημος τάφος της μεγάλης Τούμπας.

Δίπλα στα θεμέλια του ηρώου βρέθηκε ο μικρότερος από τους χτιστούς τάφους. Ο τάφος με την αρπαγή της Περσεφόνης. Είναι ένα τετράπλευρο κτίσμα σαν ένα μικρό υπόγειο δωμάτιο, που έχει μήκος 3,5, πλάτος 2,1 και ύψος 3 μέτρα.

http://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image092.jpg

Πρόκειται δηλαδή για έναν κιβωτιόσχημο τάφο. Τα λίγα οστά που βρέθηκαν στο δάπεδο δείχνουν ότι μέσα στον τάφο αυτό ήταν θαμμένοι ένας άνδρας, μια γυναίκα και ένα νεογέννητο. Δυστυχώς ο τάφος συλήθηκε από τα αρχαία χρόνια, πιθανότατα από τους Γαλάτες του Πύρρου, που έκαναν και τις άλλες καταστροφές στην περιοχή.

Αυτό όμως που δεν μπόρεσαν να πάρουν μαζί τους οι τυμβωρύχοι ήταν η μεγάλη τοιχογραφία που διακοσμεί τις πλευρές του τάφου. Στο εσωτερικό του τάφου, το κάτω μέρος των τοίχων είναι κόκκινο, στη μέση υπάρχει γαλάζια ταινία με γρύπες και λουλούδια και επάνω βρίσκονται οι μεγάλες τοιχογραφίες

Οι τρεις καθιστές γυναίκες που εικονίζονται στη μακριά πλευρά, στον νότιο τοίχο, είναι οι Μοίρες: Κλωθώ Λάχεσις και Άτροπος. Στον στενό ανατολικό τοίχο εικονίζεται μια γυναίκα καθισμένη σε βράχο και τυλιγμένη με το ιμάτιό της. Η γυναίκα είναι η Δήμητρα και ο βράχος, η «αγέλαστη πέτρα» πάνω στην οποία κάθισε η θεά όταν έφθασε κατάκοπη και απελπισμένη στην Ελευσίνα μετά την αρπαγή της Περσεφόνης από τον Πλούτωνα.

Στα αριστερά της, στον βόρειο μακρύ τοίχο, εικονίζεται η στιγμή της αρπαγής.

http://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image094.jpg 

Ο Ερμής με το κηρύκειό του τρέχει μπροστά από το άρμα του Πλούτωνα, που το σέρνουν τέσσερα άσπρα άλογα. Ο Πλούτωνας

http://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image096.jpg,

που μόλις έχει πηδήσει επάνω στο άρμα, βαστάει με το δεξί του χέρι τα γκέμια και το μακρύ του σκήπτρο, ενώ με το αριστερό κρατάει σφιχτά την Περσεφόνη που προσπαθεί να του ξεφύγει

http://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image098.jpg,

υψώνοντας τα χέρια προς τον ουρανό. Πίσω από το άρμα που φεύγει, μια φίλη της Περσεφόνης, που μέχρι πριν λίγο μάζευε μαζί της λουλούδια στο λιβάδι, κάνει μια χειρονομία που φανερώνει το φόβο και την απελπισία της.

http://www.apodimos.com/arthra/08/May/XENOKINHTES_ENERGIES_AMFISBITOYN_THN_BERGINA_KAI_TON_FILIPPO_B/index_files/image100.jpg 

Η θαυμάσια αυτή τοιχογραφία αποδίδεται σύμφωνα με τον Πλίνιο, στον Νικόμαχο τον γιο του Αριστείδη. Ο Νικόμαχος ήταν από τους σπουδαιότερους ζωγράφους της εποχής του (4ος αιώνας π.Χ.) και θεωρείται πραγματικός πρωτοπόρος του ιμπρεσιονισμού.

Εμείς σαν Apodimos.com με αυτό το Αφιέρωμα με Ιστορικές αποδείξεις, νομίζουμε ότι κάλυψαν την ενημέρωση όλων των Ελλήνων , Απόδημων , Ομογενών αδελφών μας και όλων των Φιλέλληνων για την όλη κατάσταση που επικρατεί για το ανοσιούργημα των ξενόφωνων παρουσιάσεων που προσπαθούν να μεταβάλουν τα δεδομένα της ελληνικής Ιστορίας . Ενώ γνώρισαν από κοντά ποιος ήταν ο Φίλιππος ο Β΄ και ο Μανόλης Ανδρόνικος Καθώς δοθήκαν απαντήσεις σ’ αυτούς όπου λένε η Βεργίνα δεν είναι οι Αιγές και για αυτούς που ενσπείρουν αμφιβολίες περί του αν οι Αιγές βρίσκονται επί ελληνικού εδάφους. Παράλληλα ενημερώσαμε όλους τους Έλληνες και τους Απόδημους αδελφούς μας για τα ευρήματα των βασιλικών τάφων της Βεργίνας, παρέχοντας όσο το δυνατόν περισσότερες πληροφορίες για αυτά. 

Πηγές : Apodimos.com με πληροφορίες από ethnos.gr el.wikipedia.org akalanthis.gr – odysseus.culture.gr

 

Για να δείτε κάποιες σελίδες πρέπει να έχετε τον flash player που μπορείτε να βρείτε πατώντας στο εικονίδιο δίπλα.

Πνευματικά δικαιώματα © 2009

 Συντελεστές  και επικοινωνία μαζί μας

       SiteLock