πίσω

ΓΙΑΤΙ Ο ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ ΠΟΛΙΟΡΚΗΣΕ ΤΗΝ ΤΥΡΟ

Επειδή πολλά ακούγονται και γράφονται, ακόμη και ανθελληνικά κείμενα για τον Μέγα Αλέξανδρο, τον Έλληνα βασιλιά της Μακεδονίας, διαβάστε τι λένε οι αρχαίοι ιστορικοί για την πολιορκία της Τύρου, την στιγμή κατά την οποίαν οι πάντες σχεδόν εγνώριζαν ακόμη και τις προφητικές προειδοποιήσεις του Ιεζεκιήλ, ο οποίος προέβλεπε την επερχόμενη καταστροφή της, αλλά οι Τύριοι δεν τον έλαβαν υπόψη τους! Συγκλονιστικές, ασφαλώς, είναι και οι αποκαλύψεις του Αρριανού για την Τύρο και την πολιορκία της!..


http://www.sakketosaggelos.gr/Images/Uploaded/436px-Ezekiel.jpg

Ο προφήτης Ιεζεκιήλ όπως τον απεικόνισε ο Μιχαήλ Άγγελος στην Καπέλα Σιξτίνα. Ο Ιζεκιήλ είχε προειδοποιήσει τους Τύριους για την επερχόμενη καταστροφή τους, αλλά αυτοί δε τον είχαν λάβει υπόψη τους!...

            ΧΩΡΙΣ αμφιβολία η πολιορκία της Τύρου, αλλά και η τιμωρία των κατοίκων της υπό του Μεγάλου Αλεξάνδρου ήτο κυριολεκτικώς, θέλημα Θεού! 
            Ο Προφήτης Ιεζεκιήλ, σύμφωνα με την παλαιά Διαθήκη,1 την πρώτη ημέρα του μηνός, του ενδεκάτου έτους της αιχμαλωσίας των Εβραίων, ο Κύριος είπε:
            – Η Τύρος, άνθρωπε, θριαμβολόγησε εναντίον της Ιερουσαλήμ και είπε: «Θαυμάσια! Η πύλη των λαών έγινε κομμάτια! Σειρά μου να χορτάσω, τώρα, που αυτή είναι έρημη!» Γι’ αυτό κι εγώ, ο Κύριος ο Θεός, της λέω:
           «Είμαι εναντίον σου, Τύρος, και θα ξεσηκώσω εναντίον σου έθνη πολλά,2 όπως η θάλασσα ξεσηκώνει τα κύματά της. Θα καταστρέψουν τα τείχη σου και θα γκρεμίσουν τους πύργους σου. Εγώ θα σαρώσω τα ερείπιά σου και το χώμα σου και θα σε αφήσω βράχο γυμνό. Θα μείνης ένας τόπος τόσος δα καταμεσής της θαλάσσης, ίσα για να στεγνώνουν τα δίχτυα και θα γίνης λάφυρο των εθνών.3 Εγώ ο Κύριος, ο Θεός, θα το πραγματοποιήσω. και οι πόλεις που εξαρτώνται από σένα στην ενδοχώρα θα καταστραφούν· και θα μάθουν ότι εγώ είμαι ο Κύριος…»

 

ΡΩΜΑΙΚΑ «ΒΥΖΑΝΤΙΝΑ» ΚΑΙ ΕΛΛΗΝΙΣΤΙΚΑ ΕΡΕΙΠΙΑ ΤΗΣ ΤΥΡΟΥ

ΠΟΙΑ Η ΤΥΡΟΣ;

            Η Τύρος, για την οποίαν προφήτεψε την καταδίκη της ο Θεός, ήτο μία πόλις παραθαλάσσια της Φοινίκης, προς νότον της Σιδώνος, αποικία των εκ Σιδώνος Φοινίκων.
           Κατά την πολιορκία της Τύρου, υπό του βασιλέως των Βαβυλωνίων Ναβουχοδονόσορος, οι πλείστοι των κατοίκων μετώκησαν αρκτικώτερον επί μίας νήσου, όπου έκτισαν την Νεότυρον προς διαστολήν της Παλαιτύρου.
           Έφθασε δε η Τύρος εις τον υπέρτατον βαθμόν του πλούτου και της ναυτικής υπεροχής μέχρις ότου ο Μέγας Αλέξανδρος, βλέποντας την ακραίαν ασέβειαν και προκλητικότητάν της την κατέστρεψε!
           Αλλά, ας δούμε τι άλλα προφητεύει ο Ιεζεκιήλ δια στόματος Κυρίου δια την Τύρον:

           «Δηλώνω ακόμα, εγώ ο Κύριος ο Θεός, ότι θα φέρω από τον βορρά εναντίον σου, Τύρος, τον βασιλιά των βασιλιάδων Ναβουχοδονόσορα, βασιλιά της Βαβυλώνος, με άλογα και άμαξες, με καβαλλάρηδες και αναρίθμητο πεζικό. αυτός θα καταστρέψει τις πόλεις που εξαρτώνται από σένα στην ενδοχώρα. Και θα στραφή εναντίον σου χρησιμοποιώντας πολιορκητικά τείχη, προχώματα και προστατευτικές οροφές. Θα στρέψη τους πολιορκητικούς κριούς του ενάντια στα τείχη σου και με τα τσεκούρια του θα γκρεμίση τους πύργους σου. Η σκόνη από το πολυάριθμο ιππικό του θα σε σκεπάση και θα σειστούν τα τείχη σου από τον θόρυβο των αλόγων του και των τροχών των αμαξών του, όταν αυτός θα περνάη τις πύλες σου κατακτητής. Με τις οπλές των αλόγων του θα καταπατήση όλους τους δρόμους σου· θα κατασφάξη τον λαόν σου και θα γκρεμίση τις ωραίες εντυπωσιακές σου στήλες.4 Θα πάρουν τον πλούτον σου, λάφυρα θα γίνουν τα εμπορεύματά σου. Θα γκρεμιστούν τα τείχη σου και θα καταστραφούν τα όμορφα σπίτια σου. Οι πέτρες, τα ξύλα και το χώμα σου θα ριχτούν στη θάλασσα. Θα βάλω εγώ τέλος στα τραγούδια σου και η μουσική απ’ τις άρπες σου δεν θα ξανακουσθή. Θ’ αφήσω από σένα μονάχα λίγο βράχο γυμνό, κατάλληλο για να στεγνώνουν επάνω του τα δίχτυα· η πόλη σου δεν θα ξανακτισθεί . Εγώ ο Κύριος, ο Θεός, το είπα.»5

Ο ΙΠΠΟΔΡΟΜΟΣ ΣΤΗΝ ΤΥΡΟ

Η ΤΥΡΟΣ ΘΑ ΒΥΘΙΣΤΕΙ ΣΤΟΝ ΑΔΗ!..

           Ο Θεός, όμως, δεν σταματάει εκεί. Συνεχίζει και λέει:

           «Οι μακρινές οι χώρες θα σεισθούν από τον θόρυβο της πτώσεώς σου, όταν οι τραυματίες σου θα στενάζουν και θα γίνεται σφαγή μέσα στα τείχη σου. Τότε θα κατεβούν από τους θρόνους των όλοι οι άρχοντες των παραθαλασσίων περιοχών, θα βγάλουν τους μανδύες των και θα πετάξουν από πάνω τους τα χρυσοκεντημένα ρούχα τους. Θα καθίσουν κατάχαμα γεμάτοι τρόμο, και βλέποντας το κατάντημά σου θα τρέμουν από την φρίκη. Θα θρηνούν για σένα και θα λένε!
           – Αχ, πώς καταστράφηκες έτσι! 
             Πώς χάθηκες από τις θάλασσες, εσύ
             η δοξασμένη πολιτεία!
             Εσύ που ήσουν ισχυρή στην θάλασσα,
             και οι κάτοικοί σου έσπερναν τον τρόμο 6
             σ’ όλους της παραλίας τους κατοίκους. 
             Τώρα τρέμουνε τα παράλια
             στης πτώσης σου την ημέρα·
             οι μακρινές οι χώρες πέρα
             στην θάλασσα
            Ταράζονται για τον χαμό σου.

          » Άκου, Τύρος, τι έχω να σου πω εγώ ο Κύριος, ο Θεός: Έρημη θα σε κάνω κι ακατοίκητη, όπως έχω κάνει πολλές άλλες πόλεις. Θα φέρω πάνω σου τα νερά της αβύσσου και θα σε σκεπάσουν. Θα σε καταποντίσω μαζί μ’ εκείνους που κατεβαίνουν στον άδη, μαζί με τους λαούς του παρελθόντος, και θα σε κάνω να κατοικήσεις στον κάτω κόσμο ανάμεσα στα αιώνια ερείπια. Θα παραμένης ακατοίκητη και πια δεν θα έχης θέση στον κόσμο των ζωντανών. Κι αν κανείς σε αναζητήσει δεν θα σε βρη ποτέ. Εγώ ο Κύριος, ο Θεός, το λέω.»7

ΑΠΟΨΗ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ ΤΗΣ ΤΥΡΟΥ

ΘΡΗΝΟΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΤΥΡΟ!..

            Στην συνέχεια ο Ιεζεκιήλ, δια στόματος Κυρίου, προτρέπει τον άνθρωπο να συνθέση ένα θρηνητικό τραγούδι για την Τύρο, που είναι κτισμένη στην είσοδο της θαλάσσης και κάνει εμπόριο με όλους τους παραλιακούς λαούς.
            Αφού, λοιπόν, μιλάει ακόμη και για το πώς έπαιρναν πεύκο από τις ακτές της Κύπρου για να φτιάχνουν τα καταστρώματα των πλοίων τους,8 ή πώς οι λαοί Ιουάν9, Τουβάλ και Μεσέχ εμπορεύονταν με την Τύρο (την στιγμή κατά την οποία όλοι γνωρίζουν ότι ο λαός Ιουάν ήτο εβραϊκή λέξις αναφερομένη στους Έλληνες, ειδικώτερα για τους Ίωνες), αλλά και πώς οι Ρόδιοι ήσαν έμποροί της,10 Ο Ιεζεκιήλ κάμνει και προφητείαν εναντίον του βασιλέως της Τύρου, που καταχωρίζεται στο 28ο Κεφάλαιο της Προφητείας, μέσα εις το οποίο γίνεται και ο θρήνος για τον βασιλιά της Τύρου!..
          Αξίζει τον κόπο να διαβάσωμε την προφητεία και τον θρήνο:

          «Άκου τι λέει για σένα ο Κύριος, ο Θεός: Περηφανεύτηκες και ισχυρίστηκες πως είσαι θεός και ότι κάθεσαι στον θρόνο του Θεού μέσα στη καρδιά των θαλασσών· ενώ είσαι ένας απλός άνθρωπος και όχι θεός, κι ας θεωρείς εσύ τον εαυτό σου σοφό σαν τον Θεό. Θαρρείς πως είσαι από τον Δανιήλ σοφότερος και πως κανένα μυστικό δεν κρύβεται από σένα! Με την σοφία σου και την σύνεσή σου πλούτη απέκτησες και μάζεψες χρυσάφι και ασήμι στα θησαυροφυλάκιά σου. Με την μεγάλη εμπορική σου ικανότητα ηύξησες τον πλούτον σου και η καρδιά σου περηφανεύτηκε γι’ αυτόν. Θεώρησες τον εαυτόν σου σοφό σαν τον Θεό· γι’ αυτό εγώ ο Κύριος, ο Θεός, λέω:
          Θα φέρω εναντίον σου ξένους,11 τα πιο φοβερά έθνη,12 που θα κομματιάσουν τα επιτεύγματα της αξιοθαύμαστης σοφίας σου, και θα κηλιδώσουν την λαμπρότητά του. Όταν με βίαιο θάνατο θα πεθάνης, θα σε κατεβάσουν στον άδη, στη καρδιά των θαλασσών. Θα ισχυρίζεσαι ακόμα τότε μπροστά στους φονιάδες σου πως είσαι θεός. Μα στα χέρια των φονιάδων σου θα είσαι άνθρωπος κι όχι θεός! Ξένοι θα σε σκοτώσουν και θάχεις θάνατο επαίσχυντο. Κι αυτό, γιατί εγώ το διέταξα, ο Κύριος, ο Θεός.»13

            Κατόπιν ο Ιεζεκιήλ, δια στόματος Κυρίου, ετόνισε για τον βασιλιά της Τύρου τα εξής:

           «Άκου τι έχει να σου πη ο Κύριος ο Θεός: Εσύ ήσουν υπόδειγμα τελειότητος, με την μεγάλη σου σοφία και την ασύγκριτη ομορφιά σου. Ζούσες στην Εδέμ, στον κήπο του Θεού και ήσουν ντυμένος πλήθος λίθους πολυτίμους: ρουμπίνια, τοπάζια, διαμάντια, όνυχα, βήρυλλο και ίασπι, ζαφείρια, γρανάτες και σμαράγδια· και το χρυσάφι ήταν κεντημένο πάνω στο στήθος σου. Την ημέρα που δημιουργήθηκες όλα αυτά είχαν κιόλας ετοιμασθή. Σε είχα βάλει φύλακα χερούβ στο άγιο όρος μου και περπατούσες ανάμεσα σε λαμπερά πετράδια.
           Ήσουν τέλειος στην συμπεριφορά σου από την ημέρα που πλάστηκες, ωσότου αμάρτησες. Με το δραστήριο εμπόριό σου οδηγήθηκες στην βία και στην αδικία. Γι’ αυτό κι εγώ σε πέταξα σαν μολυσμένο πράγμα από το όρος μου, φύλακα χερούβ, σε έσπρωξα μέσα από τα πολύτιμα πετράδια σου στην καταστροφή. Επειδή ήσουν όμορφος περηφανεύτηκες· επειδή ήσουν δοξασμένος η σοφία σου διεφθάρη. Γι’ αυτό σε πέταξα στην γη και σε παρέδωσα στην κοινή θέα των άλλων βασιλιάδων.
          Με τις πολλές παρανομίες που έκανες στο εμπόριό σου, μόλυνες τους τόπους της λατρείας σου. Γι’ αυτό έβαλα φωτιά στην πόλη σου για να καταστραφής και να γίνης στάχτη επάνω στην γη, μπροστά στην κοινή θέα. Όλοι όσοι σε γνώριζαν ανάμεσα στα έθνη τρόμαξαν με το κατάντημά σου· έφθασες σε τέλος φοβερό κι εκεί θα μείνης για πάντα!…»14

http://www.sakketosaggelos.gr/Images/Uploaded/tyros_conquest.gif

ΟΙ ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ ΤΟΥ ΑΡΡΙΑΝΟΥ!..

            Μετά, λοιπόν, τις προφητικές προειδοποιήσεις του Ιεζεκιήλ για την Τύρο, τον βασιλιά κι αυτήν καθαυτήν την πόλιν της Τύρου, ερχόμεθα στον ίδιο τον Αρριανό, ο οποίος μέσα στο έργο του «Αλεξάνδρου Ανάβαση» μας αποκαλύπτει συγκλονιστικά στοιχεία για την πολιορκία της Τύρου υπό του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αλλά, κυρίως, για τα αίτια αυτής της πολιορκίας.
           Ο Αρριανός, ένα από τα πλέον πεπαιδευμένα πνεύματα της αρχαιότητος, που ανεφάνη κατά τους χρόνους της λεγομένης «καταπτώσεως του Ελληνισμού», γεννήθηκε το 95 μ.Χ. εις την Νικομήδειαν της Μικρασιατικής Βιθυνίας και εκεί ανετράφη, επί εποχής Ρωμαίων Αυτοκρατόρων. Μαθητής του στωϊκού φιλοσόφου Επικτήτου, μέσα εις τα συγγράμματά του είχε ως υπόδειγμά του τον Ξενοφώντα, δι’ ο και ωνομάσθη «νέος Ξενοφών». Πέθανε γύρω στο 180 μ.Χ.
           Από ιδικής μας πλευράς, για ν’ αναφερθούμε στο θέμα της πολιορκίας της Τύρου υπό του Μ. Αλεξάνδρου, θ’ αφήσωμε τον ίδιο τον Αρριανό να περιγράψη τα συγκλονιστικά αυτά γεγονότα έτσι όπως ακριβώς αυτός αφηγείται, χωρίς καμμία άλλη ιστορική, γλωσσική ή εννοιολογική ανάλυση του γράφοντος αυτό το βιβλίο.
           Θα ήταν δε ιστορική βλασφημία να μην αναφερθούμε και στο γεγονός ότι η ύλη αλιεύεται μέσα από την σειρά «Τα Άπαντα των Αρχαίων Ελλήνων Συγγραφέων» και συγκεκριμένα από το έργο «Αρριανού: Ανάβασις Αλεξάνδρου» σε μετάφραση και σημειώσεις Δημητρίου Ν. Λύκα, της Επιστημονικής Εταιρείας των Ελληνικών Γραμμάτων «Πάπυρος», Αθήναι 1975.

ΑΠΟΨΗ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ ΤΗΣ ΤΥΡΟΥ

 
Διαβάζουμε, λοιπόν, αρχίζοντας από το 25ο κεφάλαιο του Αρριανού, ο οποίος, μεταξύ άλλων λέει τα εξής:

           «… Ο δε Αλέξανδρος, αφού εξεκίνησεν από την Μάραθον, κατέλαβε την Βύβλον15, η οποία παρεδόθη με συμφωνίαν, και την Σιδώνα,16 αφού τον προσεκάλεσαν οι ίδιοι οι Σιδώνιοι λόγω του μίσους που είχαν εναντίον των Περσών και του Δαρείου. Από εκεί δε επροχώρει προς την Τύρον17. Και συνήντησαν αυτόν καθ’ οδόν πρέσβεις των Τυρίων απεσταλμένοι από τον λαόν και δηλούντες ότι οι Τύριοι ήσαν αποφασισμένοι να πράξουν ό, τι ήθελε διατάξει ο Αλέξανδρος. Εκείνος δε αφού επήνεσε και την πόλιν και τους πρέσβεις (διότι ήσαν και οι άλλοι από τους επιφανείς εις την Τύρον και ο υιός του βασιλέως των Τυρίων· αυτός δε ο Αζέμιλκος έπλεε μαζί με τον Αυτοφραδάτην), τους διέταξεν, όταν επιστρέψουν, να αναγγείλουν εις τους Τυρίους ότι επιθυμεί, αφού εισέλθει εις την πόλιν, να προσφέρη θυσίαν εις τον Ηρακλέα.18
            Διότι υπάρχει εις την Τύρον ναός19 του Ηρακλέους παλαιότατος από όσους διατηρεί η μνήμη των ανθρώπων, όχι όμως του Αργείου Ηρακλέους, το υιού της Αλκμήνης· διότι από πολλάς γενεάς πρωτύτερα λατρεύεται εις την Τύρον ούτος ο Ηρακλής, προτού φθάση εις τας Θήβας ο Κάδμος,20 ο οποίος ξεκίνησεν από την Φοινίκην, και προτού γεννηθή η κόρη το Κάδμου Σεμέλη21, εκ της οποίας εγεννήθη και ο υιός του Διός, ο Διόνυσος.22Ο Διόνυσος λοιπόν, καθώς φαίνεται, θα ήτο τρίτος από τον Κάδμον, σύγχρονος με τον Λάβδακον,23 ο οποίος ήτο υιός του Πολυδώρου,24 και απόγονος του Κάδμου, ο δε Αργείος Ηρακλής θα έζησε κατά τους χρόνους του Οιδίποδος,25 του υιού του Λαΐου. Λατρεύουν δε και οι Αιγύπτιοι άλλον Ηρακλέα, ουχί εκείνον τον οποίον λατρεύον οι Τύριοι ή οι Έλληνες, και αυτόν τον Ηρακλέα, καθώς λέγει ο Ηρόδοτος,26 οι Αιγύπτιοι συγκαταριθμούν μεταξύ των δώδεκα θεών, όπως ακριβώς και οι Αθηναίοι λατρεύουν τον Διόνυσον, τον υιόν του Διός και της Περσεφόνης, ο οποίος είναι άλλος Διόνυσος· και ο μυστικός Ίακχος27 προς τιμήν τούτου του Διονύσου ψάλλεται και ουχί του Θηβαίου. Όθεν εγώ νομίζω ότι ο Ηρακλής ο λατρευόμενος από τους Ίβηρας,28 εις την Ταρτησσόν29, όπου υπάρχουν και μερικαί στήλαι, αι οποίαι φέρονται με το όνομα του Ηρακλέους, είναι ο ίδιος με τον Τύριον Ηρακλέα, διότι η Ταρτησσός εκτίσθη από τους Φοίνικας, και κατά την συνήθειαν των Φοινίκων και ο εκεί ναός του Ηρακλέους έχει κατασκευασθή και αι θυσίαι τελούνται. Ο δε Γηρυόνης30, εναντίον του οποίου εστάλη από τον Ευρυσθέα31 ο Ηρακλής δια να αρπάση τας αγελάδας αυτού και να τας φέρη εις τας Μυκήνας, λέγει ο λογογράφος Εκαταίος32 ότι δεν έχει καμμίαν σχέσιν με την χώραν των Ιβήρων, ούτε εις καμμίαν νήσον Ευρύθειαν33 έξω από την Μεσόγειον34 θάλασσαν εστάλη ο Ηρακλής, αλλ’ ότι ο Γηρυόνης εβασίλευσεν εις την χώραν την κειμένην γύρω εις την Αμβρακίαν35 και τους Αμφιλόχους36 και ότι από τούτον τον τόπον ήρπασε τας αγελάδας ο Ηρακλής, ενώ δεν εθεώρησε τούτο το κατόρθωμα ως ασήμαντον. Γνωρίζω δε εγώ ότι και μέχρι σήμερον ακόμη η χώρα αυτή έχει καλάς βοσκάς και ότι τρέφει ωραιοτάτας αγελάδας και θεωρώ ως λογικόν το ότι η φήμη των ηπειρωτικών αγελάδων είχε φθάσει εις τον Ευρυσθέα, όπως και το όνομα του βασιλέως της Ηπείρου Γηρυόνου, έχω δε την ιδέα ότι ο Ευρυσθεύς μήτε το όνομα των Ιβήρων, οι οποίοι κατοικούν εις τα έσχατα της Ευρώπης, θα εγνώριζεν, ούτε εάν ετρέφοντο εις την χώρα αυτήν αι ωραίαι αγελάδες, εκτός μόνον εάν κανείς, αναμειγνύων εις ταύτα την Ήραν, θέλει να καλύψη το ψευδές της διηγήσεως δια του μύθου, ότι δήθεν η θεά εξηγούσε το πράγμα δια μέσου το Ευρυσθέως εις τον Ηρακλέα.
Εις τούτον τον Ηρακλέα τον Τύριον είπεν ότι ήθελε να θυσιάση ο Αλέξανδρος. Άμα δε ανηγγέλθησαν ταύτα από τους πρέσβεις εις την Τύρον, οι Τύριοι απεφάσισαν να εκτελούν μεν τα άλλα, ό,τι ήθελε διατάξει ο Αλέξανδρος, να μη δεχθούν όμως εις την πόλιν μήτε από τους Πέρσας κανένα μήτε από τους Μακεδόνας, διότι τούτο και κατά την παρούσαν περίστασιν ήτο η ευσχημοτέρα απάντησις, και θα τους παρείχε μεγίστην ωφέλειαν και ως προς την έκβασιν του πολέμου, η οποία δεν ήτο ακόμη φανερά. Μόλις δε ανηγγέλθησαν εις τον Αλέξανδρον αι αποφάσεις των Τυρίων, τους μεν πρέσβεις εξωργισμένος έστειλεν οπίσω εις την Τύρον, αυτός δε συγκαλέσας τους εταίρους και τους αρχηγούς του στρατού και τους διοικητάς των ταγμάτων και τους ιλάρχους είπεν εις αυτούς τα εξής:
            «Άνδρες φίλοι και σύμμαχοι, ούτε την εις την Αίγυπτον εκστρατείαν μας θεωρώ εξησφαλισμένην, εν όσω θαλασσοκρατούν οι Πέρσαι, αλλά και το να καταδιώκομεν τον Δαρείον αφήνοντες οπίσω μας και αυτήν την Τύρον εις αβεβαιότητα37, και την Αίγυπτον και την Κύπρον να κατέχωνται από τους Πέρσας, και αυτό δεν μου φαίνεται ασφαλές και ως προς τα άλλα και προ πάντων μάλιστα ως προς τα ελληνικά πράγματα, καθόσον φοβούμαι μήπως, εάν ανελάμβανον πάλιν οι Πέρσαι την κυριαρχία των παραλιακών οχυρών θέσεων,38 όταν ημείς ηθέλομεν προχωρήσει με την δύναμίν μας κατά της Βαβυλώνος και του Δαρείου, αυτοί μεταφέρουν με μεγαλύτερον στόλον τον πόλεμον εις την Ελλάδα, ενώ οι μεν Λακεδαιμόνιοι αναφανδόν μας πολεμούν, η δε πόλις των Αθηναίων από φόβον μάλλον κάπως παρά από την προς ημάς εύνοιαν συγκρατείται. Εάν όμως κυριευθή η Τύρος, και η Φοινίκη ολόκληρος θα καταληφθή, και το Φοινικικόν ναυτικόν, το οποίον αποτελεί το περισσότερον και το άριστον μέρος του περσικού στόλου, είναι επόμενον να προσχωρήση προς ημάς. Διότι δεν θα ανεχθούν ούτε οι κωπηλάται ούτε οι επί των πλοίων οπλίται Φοίνικες, ενώ θα κατέχωνται αι πόλεις των, αυτοί εμβαίνοντες εις τα πλοία να αγωνίζωνται χάριν άλλων. Η δε Κύπρος μετά ταύτα ή χωρίς δυσκολίαν θα προσχωρήση προς ημάς ή ευκόλως θα καταληφθή εξ εφόδου με τα πλοία. Και όταν θα διαπλέωμεν ημείς την θάλασσαν και με τα Μακεδονικά και τα Φοινικικά πλοία και όταν προστεθή εις ημάς συγχρόνως και η Κύπρος, και ασφαλώς θαλασσοκράτορες θα είμεθα και συγχρόνως η εκστρατεία μας εις την Αίγυπτον με ευκολίαν θα γίνη. Όταν δε υποτάξωμεν και την Αίγυπτον, δεν θα απομείνη εις ημάς καμμία πλέον υποψία και περί της Ελλάδος και περί της ιδικής μας χώρας, και θα διενεργήσωμεν την κατά της Βαβυλώνος εκστρατείαν έχοντες και ασφάλειαν όσον αφορά τας εις την πατρίδα υποθέσεις και συγχρόνως με μεγαλυτέραν υπόληψιν, αφού θα έχωμεν αποκόψει τους Πέρσας και από ολόκληρον την θάλασσαν και από την χώραν που φθάνει έως τον Ευφράτην.»
            Ενώ έλεγεν αυτά, με ευκολίαν τους έπεισε να αναλάβουν την πολιορκίαν της Τύρου· και εκτός των άλλων και ένα θεϊκόν σημείον τον έπειθε, διότι κατ’ αυτήν εκείνην την νύκτα του εφάνη ότι είδεν εις το όνειρόν του ότι αυτός μεν επλησίαζε με τον στρατόν του εις το τείχος των Τυρίων, ο δε Ηρακλής του έδιδε την χείρα και τον ανεβίβαζεν εις την πόλιν. Και τούτο κατά την εξήγησιν του Αριστάνδρου εσήμαινεν ότι η Τύρος θα κυριευθή με μεγάλον κόπον, διότι και τα κατορθώματα του Ηρακλέους με μεγάλους κόπους εξετελέσθησαν. και διότι προς τούτοις εφαίνετο σπουδαίον εγχείρημα η πολιορκία της Τύρου. Διότι και νήσος39 ήτο η πόλις των και με τείχη υψηλά ήτο ωχυρωμένη από όλα τα μέρη, και κατά θάλασσαν οι Τύριοι κατ’ εκείνην την εποχήν υπερίσχυον, επειδή και οι Πέρσαι ήσαν ακόμη θαλασσοκράτορες και αυτοί οι Τύριοι είχαν ακόμη μεγάλην δύναμιν εις πλοία.


            http://www.sakketosaggelos.gr/Images/Uploaded/Siege_tryre_el(2).gif

Ένα σκαρίφημα της πολιορκίας της Τύρου αλιευμένο μέσα από το Διαδίκτυο.

          Ο δε Αλέξανδρος, άμα έγιναν δεκταί αι απόψεις του, απεφάσισε να ανεγείρη πρόχωμα40 από το μέρος της στερεάς προς την πόλιν. Είναι δε η θέσις αυτή ένας ελώδης πορθμός· και της θέσεως αυτής τα μεν μέρη της θαλάσσης τα πλησιάζοντα προς την ξηράν είναι αβαθή και πλήρη πηλού, τα δε πλησίον αυτής ταύτης της πόλεως, όπου είναι το πλέον βαθύτερον μέρος της θαλασσίας διόδου, έχουν βάθος τριών περίπου οργυιών. Αλλ’ υπήρχεν αφθονία και από πολλούς λίθους και από ξύλα τα οποία επεσώρευαν επάνω εις τους λίθους, και αυτός ο πηλός εχρησίμευεν ως μέσον συνδέσεως των λίθων εις τρόπον ώστε αυτοί να μένουν στερεοί. Και έδειχναν μεγάλην προθυμίαν δια το έργον και οι Μακεδόνες και ο Αλέξανδρος, ο οποίος και προσωπικώς παρίστατο και συνεβούλευε41 πώς έπρεπε να γίνωνται τα καθέκαστα, και άλλοτε μεν παρεκίνει δια του λόγου, άλλοτε δε ανεκούφιζε και με χρήματα τους εκτελούντας με κόπον κάτι πλέον υπέροχον κατά την αξίαν. Αλλ’ εν όσω μεν η πρόσχωσις εγίνετο προς το μέρος της ξηράς, το έργον επροχώρει εύκολα, επειδή το πρόχωμα κατεσκευάζετο εις μικρόν βάθος, και επειδή κανείς δεν ημπόδιζεν. Όταν όμως και εις τα βαθύτερα επλησίαζαν πλέον, και συνάμα έφθαναν πλησίον εις την πόλιν αυτήν, κτυπώμενοι και από τα τείχη, τα οποία ήσαν υψηλά, εκακοπαθούσαν, διότι είχαν σταλή μάλλον δι’ εργασίαν και ουχί ακριβώς δια μάχην και ενώ οι Τύριοι διηυθύνοντο με τα πλοία των άλλοτε εις το ένα μέρος του προχώματος και άλλοτε εις το άλλο, επειδή ήσαν ακόμη ισχυρότεροι κατά θάλασσαν, καθιστούσαν δύσκολον εις τους Μακεδόνας την πρόσχωσιν εις πολλά μέρη. Και οι Μακεδόνες, καθ’ όσον το πρόχωμά των είχε προχωρήσει πολύ εις την θάλασσαν, ετοποθέτησαν επάνω εις το άκρον αυτού δύο πύργους42 και μηχανάς επάνω εις αυτούς. Ως αμυντικά δε προκαλύμματα ακατέργαστα και κατειργασμένα δέρματα, ώστε μήτε αυτοί να κτυπώνται από τα τείχη με τα πυρακτώμενα βέλη, και συνάμα αυτά να είναι ως προφυλακτικόν μέσον εις τους εργάτας εναντίον των βλημάτων των τόξων· και συγχρόνως όσοι εκ των Τυρίων διευθυνόμενοι με τα πλοία των προσπαθούσαν να βλάπτουν τους κατασκευάζοντες το πρόχωμα, αυτοί κτυπώμενοι από τους πύργους έμελλον43 να αποκρουσθούν με ευκολίαν. 
            Οι δε Τύριοι προς αντιπερισπασμόν επενόησαν και αυτοί τοιούτον σχέδιον· αφού εγέμισαν ένα πλοίον, με το οποίον μεταφέρονται ίπποι, με ξηρά κλήματα και με άλλην εύλεκτον ύλην, ενέπηξαν δύο ιστούς εις την πρώραν κι έφραξαν τα δύο μέρη του με όσον το δυνατόν μεγάλον φραγμόν εις τρόπον ώστε να χωρέση εκεί (εις τον φραγμένον χώρον) και φρύγανα και λαμπάδας όσο το δυνατόν περισσοτέρας. Προς τούτοις δε έρριψαν επάνω εις το κατά την πρώραν μέρος του πλοίου και πίσσαν και θείον και όσα άλλα υλικά είναι κατάλληλα να προκαλέσουν μεγάλην φλόγα. Ετοποθέτησαν δε και ανά μίαν διπλήν κεραίαν και εις τους δύο ιστούς, από την οποίαν εκρέμασαν λέβητας εντός των οποίων έβαλαν υλικά, τα οποία χυνόμενα ή ριπτόμενα επάνω εις την φλόγα θα την ηύξαναν ακόμη περισσότερον· και βάρη44 ετοποθέτησαν εις την πρύμνην δια να σηκώσουν την πρώραν προς τα υψηλά, όταν πιεσθή το πλοίον εις το μέρος της πρύμνης. Έπειτα καιροφυλακτήσαντες και επιτυχόντες άνεμον διευθυνόμενον προς το πρόχωμα, αφού έδεσαν στερεά αυτό το πλοίον με άλλα πλοία, το έσυραν από την πρύμνην. Άμα δε επλησίαζον πλέον εις το πρόχωμα και τους πύργους, αφού έρριψαν πυρ εις την εμπρηστικήν ύλην και αφού ετράβηξαν με όσον το δυνατόν μεγάλην δύναμιν με τα πλοία το καιόμενον πλοίον προς τα επάνω, το έρριξαν εις το άκρον του προχώματος· αυτοί δε που ήσαν εντός του αναμμένου πλέον πλοίου, επήδησαν εις την θάλασσαν και κολυμβώντες εξήλθον με ευκολίαν. Και κατά το μεταξύ και η φλόγα έπιπτε πολλή εις τους πύργους και αι κεραίαι αφού εθραύσθησαν γύρω έχυναν μέσα εις το πυρ όσα υλικά ήσαν ητοιμασμένα να αυξήσουν επί πολύ την φλόγα. Οι δε Τύριοι οι ευρισκόμενοι επάνω εις τα πλοία ανακόπτοντες τον πλουν έμπροσθεν του προχώματος έρριπτον βέλη εις τους πύργους, ώστε να μη δύνανται να πλησιάσουν οι προσπαθούντες με διάφορα κατασβεστικά μέσα να σβήσουν την φλόγα. Και κατά τούτον τον χρόνον, ενώ άναψαν πλέον οι πύργοι, αφού έτρεξαν έξω από την πόλιν πολλοί και αφού εμβήκαν εις ταχέα πλοιάρια, αποβιβασθέντες άλλοι εις ένα μέρος του προχώματος και άλλοι εις το άλλο, ανέτρεψαν με ευκολίαν και το χαράκωμα, το οποίον είχε τοποθετηθή έμπροσθεν αυτού (του προχώματος), και κατέκαυσαν όλας τας μηχανάς, όσας δεν έφθασε το πυρ από το καιόμενον πλοίον. 

ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΜΑΧΗΣ ΕΝΤΟΣ ΠΟΛΕΩΣ


           Ο δε Αλέξανδρος διέταξε τους εργάτας να αρχίσουν να πλαταίνουν το πρόχωμα από την ξηράν, δια να δέχεται επάνω περισσοτέρους πύργους, και τους μηχανικούς να κατασκευάσουν άλλας μηχανάς. Ενώ δε ητοιμάζοντο ταύτα, αυτός αφού επήρε μαζί του τους ασπιδοφόρους και τους Αγριάνας επορεύθη προς τη Σιδώνα, με τον σκοπόν να συναθροίση εκεί όσα πλοία ήσαν τότε εις την κατοχήν του, καθότι η πολιορκία της Τύρου εφαίνετο πολύ δύσκολος, επειδή οι Τύριοι ήσαν δυνατώτεροι εις την θάλασσαν.
           Εν τω μεταξύ δε και ο Γηρόστρατος, ο βασιλεύς της Αράδου, και ο Ένυλος, ο υιός του Βύβλου, καθώς έμαθαν ότι αι πόλεις των κατείχοντο από τον Αλέξανδρον, αφού εγκατέλειψαν τον Αυτοφραδάτην και τα μαζί με αυτόν πλοία, ήλθαν προς τον Αλέξανδρον μαζί με το ναυτικόν των, και τα πλοία των Σιδωνίων μαζί με αυτούς, ώστε προσετέθησαν εις τας δυνάμεις του ογδοήκοντα περίπου Φοινικικά πλοία. Ήλθαν δε εντός αυτών των ημερών και από την Ρόδον πολεμικά πλοία, και η ονομαζόμενη περίπολος,45 και μαζί με αυτήν άλλα εννέα, και τρία από τους Σόλους και από την Μαλλόν, και δέκα από την Λυκίαν, και από την Μακεδονίαν ένα πεντηκοντάκωπον,46 εις το οποίον επέβαινεν ως κυβερνήτης ο Πρωτέας ο υιός του Ανδρονίκου. Ύστερα δε από ολίγον καιρόν και οι βασιλείς της Κύπρου ηγκυροβόλησαν εις την Σιδώνα με εκατόν είκοσι πλοία περίπου, και επειδή έμαθαν την ήτταν του Δαρείου εις την Ισσόν και επειδή τους εφόβιζεν η γενομένη πλέον κατάληψις της Φοινίκης ολοκλήρου. Και όλους τούτους εσυγχώρησεν ο Αλέξανδρος δια τας προτέρας πράξεις των, καθόσον του εφαίνοντο ότι από ανάγκην μάλλον κάπως παρά από συγκατάθεσίν των συνήνωσαν τον στόλον των με τον Περσικόν.
            Ενώ δε και αι μηχαναί προς χάριν του κατασκευάζοντο, και τα πλοία κατηρτίζοντο δια να πλεύσουν εναντίον των εχθρών και να δοκιμάσουν να ναυμαχήσουν με αυτούς, κατά τούτον τον χρόνον αφού επήρε μαζί του και μερικάς ίλας ιππικού και τους ασπιδοφόρους και τους Αγριάνας και τους τοξότας, εκινήθη προς την Αραβίαν47 εις το όρος που ονομάζεται Αντιλίβανος.48 Και αφού άλλα μεν μέρη αυτής της χώρας εκυρίευσε δια της βίας, άλλα δε έφερε προς το μέρος του με συνθήκην, επανέφερε τον στρατόν του εντός δέκα ημερών εις την Σιδώνα και συνήντησεν εκεί τον Κλέανδρον, τον υιόν του Πολεμοκράτους, ο οποίος ήλθεν από την Πελοπόννησον, και μαζί με αυτόν έως τέσσαρας χιλιάδας Έλληνας μισθοφόρους.
           Ο δε Αλέξανδρος, καταρτίσας το ναυτικόν του, αφού επεβίβασεν εις τα καταστρώματα των πλοίων μερικούς από τους ασπιδοφόρους, όσοι εφαίνοντο αρκετοί δια την μάχην, με την ιδέα ότι η ναυμαχία θα εγίνετο όχι τόσον με διάσπασιν49 της γραμμής των εχθρικών πλοίων όσον με συμπλοκήν εις χείρας των εντός αυτών ευρισκομένων επιβατών ανδρών, αφού εξεκίνησεν από την Σιδώνα, έπλεεν εναντίον της Τύρου με τα πλοία παρατεταγμένα, αυτός μεν εις την δεξιάν πτέρυγα, η οποία μάλιστα εξετείνετο προς το πέλαγος, και μαζί με αυτόν και των Κυπρίων οι βασιλείς και όσοι εκ των Φοινίκων βασιλέων παρευρίσκοντο, εκτός του Πνυταγόρου. Ούτος δε και ο Κρατερός διηύθυνον την αριστεράν πτέρυγα της όλης παρατάξεως του στόλου. Οι δε Τύριοι προηγουμένως μεν είχαν αποφασίσει να ναυμαχήσουν εάν έπλεε κατά θάλασσαν εναντίον των ο Αλέξανδρος, τότε όμως, επειδή είδαν ότι το πλήθος των πλοίων ήτο πολύ (διότι δεν είχαν μάθει ακόμη ότι ο Αλέξανδρος είχεν εις την εξουσίαν του όλα εν γένει τα πλοία και των Κυπρίων και των Φοινίκων) και ότι συγχρόνως αυτά έπλεον εναντίον των παρατεταγμένα (διότι τα μαζί με τον Αλέξανδρον πλοία προτού πλησιάσουν εις την πόλιν, έμειναν ολίγον ακόμη εις τα βαθέα μέρη του πελάγους, μήπως τυχόν προσείλκυον τους Τυρίους εις ναυμαχίαν. Έπειτα, κατ’ αυτόν τον τρόπον παραταχθέντα, επειδή οι Τύριοι, δεν έβγαιναν εις τα ανοικτά εναντίον των, έπλεον κατ’ αυτών με μεγάλην ορμήν), επειδή έβλεπαν αυτά οι Τύριοι, δεν απεφάσισαν μεν να ναυμαχήσουν, αλλά φράξαντες πυκνά των λιμένων τα στόμια με όσα πλοία εχωρούσαν, παρεφύλατταν δια να μη προσορμισθή εις κανένα από τους λιμένας ο στόλος των εχθρών.
           Ο δε Αλέξανδρος, επειδή οι Τύριοι δεν έβγαιναν εις τα ανοικτά εναντίον του, έπλεεν εναντίον της πόλεως· και εις μεν τον λιμένα, τον προς το μέρος της Σιδώνος, δεν απεφάσισε να εισέλθη δια της βίας ένεκα της στενότητος του στομίου και επειδή έβλεπε ότι συγχρόνως η είσοδος ήτο φραγμένη με πολλά πλοία έχοντα εστραμμένας τας πρώρας εναντίον των ιδικών του· οι δε Φοίνικες, επιπεσόντες κατά τριών πλοίων, τα οποία ήσαν αγκυροβολημένα πολύ έξω από το στόμιον, και εισορμήσαντες με τα πλοία των έχοντα εστραμμένας τας πρώρας εναντίον των, τα κατεβύθισαν. Οι δε ευρισκόμενοι εντός των πλοίων κολυμβώντες εξήλθον με ευκολίαν εις την ξηράν, η οποία ήτο φιλική προς αυτούς. Τότε λοιπόν τα μαζί με τον Αλέξανδρο πλοία προσωρμίσθηαν όχι μακράν από το κατεσκευασμένο πρόχωμα κατά τον αιγιαλόν, όπου εφαίνετο ότι υπήρχε και προφύλαξις από τους ανέμους δι’ αυτά. Την δε επομένη ημέρα ο Αλέξανδρος διέταξεν οι μεν Κύπριοι μαζί με τα πλοία των και με τον ναύαρχον Ανδρόμαχον να προσορμισθούν πλησίον της πόλεως κατά τον λιμένα τον φέροντα προς την Σιδώνα, οι δε Φοίνικες κατά τον εκείθεν κάτω του προχώματος λιμένα, τον εστραμμένον προς την Αίγυπτον , όπου ήτο και η σκηνή του.
            Δια της συγκεντρώσεως δε ήδη υπ’ αυτού και πολλών κατασκευαστών μηχανών και από την Κύπρον και από όλην την Φοινίκην, είχαν κατασκευασθή πολλαί μηχαναί και ετοποθετήθησαν άλλαι μεν απ’ αυτάς επάνω εις το πρόχωμα, άλλαι εις τα ιππαγωγά πλοία, τα οποία έφερεν από την Σιδώνα, και άλλαι εις μερικά πλοία, τα οποία δεν έπλεον με ταχύτητα. Αφού δε είχαν ετοιμασθή όλα πλέον, εκίνουν τας μηχανάς, άλλας μεν από το πρόχωμα, άλλας δε από τα πλοία, προσορμιζόμενοι άλλοτε εις το ένα μέρος του τείχους και άλλοτε εις το άλλο και εδοκίμαζαν να επιχειρήσουν έφοδον κατ’ αυτού. 

 

ΑΠΟΨΗ ΤΟΥ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟΥ ΧΩΡΟΥ ΤΗΣ ΤΥΡΟΥ

         Οι δε Τύριοι έστησαν ξυλίνους πύργους και επάνω εις το ανώτατον μέρος του τείχους 50 απέναντι του προχώματος δια να μάχωνται απ’ αυτούς και εάν πουθενά αλλού μετεφέροντο αι μηχαναί, και με βέλη υπερησπίζοντο και με πυρακτωμένα βλήματα εκτυπούσαν και αυτά τα πλοία, ώστε να φοβήσουν τους Μακεδόνας και να μην τους αφήνουν να πλησιάζουν προς το τείχος και τα τείχη αυτών τα απέναντι εις το πρόχωμα, είχαν ύψος μεν εκατόν πεντήκοντα περίπου ποδών, και πλάτος ανάλογον, συνηρμοσμένα με μεγάλους λίθους κολλημένους με γύψον· εις δε τα υπαγωγά και εις τα πολεμικά πλοία των Μακεδόνων, όσα έφερον πλησίον του τείχους τας μηχανάς, δεν ήτο εύκολον να πλησιάζουν εις την πόλιν και δια τον εξής λόγον· διότι πολλοί λίθοι, οι οποίοι είχαν ριφθεί από τους Τυρίους εις την θάλασσαν και προεξείχαν, ημπόδιζαν την προσέγγισιν αυτών. Και αυτούς τους λίθους απεφάσισεν ο Αλέξανδρος να τραβήξη έξω από την θάλασσαν· εξετελείτο δε με δυσκολία αύτη η εργασία, διότι, ως γνωστόν, εγίνετο από το μέρος των πλοίων και όχι από στερεόν έδαφος· εκτός δε τούτου και οι Τύριοι, αφού εσκέπασαν51 μερικά πλοία, τα έφερον πλησίον εις τας αγκύρας των πλοίων και κόπτοντες από κάτω τα σχοινία των αγκυρών, καθιστούσαν αδύνατον την αγκυροβολίαν των εχθρικών πλοίων. Ο δε Αλέξανδρος αφού έφραξε κατά τον ίδιον τόπον πολλά τριακοντάκωπα52 πλοία, τα ετοποθέτησε πλαγίως εις τας αγκύρας ώστε να εμποδίζεται με αυτά η έφοδος των πλοίων των Τυρίων. Αλλά και με αυτόν τον τρόπον κολυμβηταί εισδύοντες από κάτω εις τα βάθη της θαλάσσης απέκοπτον τα σχοινία των. Οι δε Μακεδόνες χρησιμοποιούντες αλύσεις αντί σχοινίων τας έρριπτον εις την θάλασσαν ώστε να μη δύνανται να κατορθώσουν τίποτε πλέον οι κολυμβηταί. Ενώ λοιπόν έδεναν με σχοινία τους λίθους και τους έσυραν πατούντες εις το πρόχωμα, ετραβούσαν αυτούς προς τα επάνω έξω από την θάλασσαν με μηχανήματα, έπειτα δε αφού τους ανύψωναν με μηχανάς, τους έρριπταν εις το βάθος της θαλάσσης, όπου δεν επρόκειτο να προξενήσουν καμμίαν βλάβην, μη προεξέχοντες πλέον· εις το μέρος δε όπου είχε καθαρισθεί το τείχος από τους προεξέχοντας λίθους με ευκολίαν πλέον επλησίαζαν εκεί τα πλοία.
           Οι δε Τύριοι, επειδή γενικώς ευρίσκοντο εις μεγάλην αμηχανίαν, απεφάσισαν να επιτεθούν κατά των Κυπριακών πλοίων, τα οποία προσωρμίζοντο κατά τον λιμένα τον εστραμμένον προς την Σιδώνα· αφού δε πολύ πρωτύτερα εσκέπασαν το στόμιον του λιμένος με ιστία, δια να μην φαίνεται απ’ έξω η επάνδρωσις των πλοίων, κατά την μεσημβρίαν περίπου, όταν και οι ναύται είχαν διασκορπισθεί δια τας διαφόρους φυσικάς ανάγκας των 53 και ο Αλέξανδρος κατά τούτον τον χρόνον μάλιστα απεμακρύνετο από τον στόλον, ο οποίος ευρίσκετο από το άλλο μέρος της πόλεως, εις την σκηνήν του αφού εγέμισαν τρία πεντάκωπα πλοία54 και άλλα τόσα τετράκωπα55 και επτά τρίκωπα56 με κωπηλάτας τελειώτατα εξησκημένους και με επί των πλοίων οπλίτας, οι οποίοι ήσαν οι πλέον καλύτερα οπλισμένοι και πάρα πολύ ανδρείοι δια ναυτικούς αγώνες και οποίοι έμελλον να αγωνισθούν από τα καταστρώματα, κατά πρώτον μεν ήρχισαν να εκπλέουν με σιγανήν κωπηλασίαν, ενώ είχαν το κάθε πλοίον όπισθεν του άλλου και ενώ εκινούσαν τας κώπας χωρίς κανένα κέλευσμα57· όταν όμως εστράφησαν πλέον εναντίον των Κυπρίων και επρόκειτο να φανούν εις εκείνους, αμέσως τότε ώρμισαν εναντίον αυτών και φωνάζοντες δυνατά και παρακινούντες ο ένας τον άλλον και συγχρόνως κωπηλατούντες βιαστικά.
             Συνέβη δε κατ’ εκείνη την ημέραν να αποχωρήση ο Αλέξανδρος εις την σκηνήν του ενώ δε κατά την συνήθειάν του δεν εχρονοτρίβησεν, επέστρεψεν εντός ολίγου εις τα πλοία. 
            Οι δε Τύριοι επιπεσόντες απροσδοκήτως κατά των ηγκυροβολημένων πλοίων και ευρόντες άλλα μεν εντελώς κενά, άλλα δε να γεμίζουν με δυσκολίαν από τους παρευρισκομένους ναύτας κατά την διάρκειαν της βοής και της επιθέσεως και το πεντάκωπον πλοίον του βασιλέως Πνυταγόρα, αμέσως κατά την πρώτην εισόρμισην κατεβύθισαν και το πλοίον του Ανδροκλέους του Αμαθουσίου58 και το του Πασικράτους του Θουριέως59, τα δε άλλα αφού εξώθησαν εις την παραλίαν τα κατέστρεψαν με τα έμβολα. 
            Ο δε Αλέξανδρος μόλις αντελήφθη ότι έπλευσαν προς τα έξω τα πλοία των Τυρίων, τα μεν περισσότερα μαζί με αυτόν πλοία, οσάκις το καθένα ήθελε γεμίση διέταξε να σταματήσον πλησίον του στομίου του λιμένος, δια να μη πλεύσουν προς τα έξω και άλλα πλοία των Τυρίων· αυτός δε αφού επήρε τα μαζί με αυτόν πεντάκωπα πλοία και από τα τρίκωπα έως πέντε περίπου, όσα επρόφθασαν να γεμίσουν γρήγορα, έπλεε γύρω εις την πόλιν εναντίον των Τυρίων, οι οποίοι είχαν πλεύσει προς τα έξω. Οι δε ευρισκόμενοι εις το τείχος επειδή είδαν από εκεί και την έφοδο των πλοίων και τον ίδιον τον Αλέξανδρον μάλιστα εις αυτά και με δυνατάς φωνάς προέτρεπον τους ιδικούς των ναύτας να πλέουν προς τα οπίσω με τα πλοία των, και επειδή δεν ήτο δυνατόν να ακουσθούν αι προτροπαί των ένεκα του θορύβου, ενώ εκείνοι ήσαν απησχολημένοι εις την σύγκρουσιν, με διάφορα σημεία τους εμήνυον να οπισθοχωρήσουν· εκείνοι δε όταν αργά κάποτε αντελήφθησαν ότι τα πλοία του Αλεξάνδρου έπλεον εναντίον των, οπισθοχώρησαν προς τον λιμένα και έφευγαν και ολίγα μεν από τα πλοία επρόφθασαν και έφυγαν. Εναντίον δε των περισσοτέρων αφού εφώρμησαν τα μαζί με τον Αλέξανδρον πλοία, μερικά μεν εξ αυτών τα κατέστησαν ανίκανα προς πλουν, ένα δε πεντάκωπον κι ένα τετράκωπον πλοίον αυτών συνελήφθησαν πλησίον αυτού του στομίου του λιμένος, δεν εφονεύθησαν δε πολλοί από τους επί των πλοίων οπλίτας. Διότι μόλις αντελήφθησαν ότι τα πλοία των συνελήφθησαν, κολυμβώντες κατέφυγαν χωρίς δυσκολίαν εις τον λιμένα. 
           Επειδή δεν είχαν καμμίαν ωφέλειαν πλέον από τα πλοία οι Τύριοι, οι Μακεδόνες εκινούσαν τότες τας μηχανάς προς το τείχος αυτών. Και αι μεν μηχαναί φερόμεναι προς το πρόχωμα, ένεκα της αντοχής του πλήθους δεν επετύγχανον τίποτε το αξιόλογον· οι δε Μακεδόνες διηύθυναν μερικά από τα μηχανοφόρα πλοία εις το μέρος της πόλεως, το εστραμμένον προς την Σιδώνα. Επειδή δε ουδέ εκεί κατώρθωνε τίποτε ο Αλέξανδρος, ήλθε προς το τείχος το στρεφόμενον προς νότον και προς την Αίγυπτον, δοκιμάζων εις όλα τα μέρη να επιχειρήση την έφοδον· και εκεί κατά πρώτον κατεσείσθη το τείχος εις μεγάλην έκτασιν κι ένα μέρος μάλιστα αυτού διαρραγέν κατεκρημνίσθη. Ο δε Αλέξανδρος απεπειράθη ταχέως τόσον μόνον την έφοδον, καθόσον κατόρθωσε να βάλη γεφύρας επάνω εις το ρήγμα του τείχους· και οι Τύριοι απέκρουσαν χωρίς μεγάλον κόπον τους Μακεδόνες.

             Κατά δε την τρίτην ημέραν από εκείνην ο Αλέξανδρος καιροφυλακτήσας και επιτυχών γαλήνην και προτρέψας τους κυβερνήτας των ναυτικών δυνάμεων εις έφοδον και έχων τοποθετημένας τας μηχανάς επάνω εις τα πλοία, εκίνει αυτάς προς την πόλιν. Και κατά πρώτον μεν κατέσεισε μέγα μέρος του τείχους· επειδή δε εφάνη ότι το διερρηγμένον μέρος ήτο αρκετόν ως προς το πλάτος, διέταξε τους κυβερνήτας των πλοίων να αποσύρουν τα μηχανοφόρα πλοία, αυτός δε ωδήγησε εναντίον του τείχους δύο άλλα τα οποία εβάσταζον τας γεφύρας60 τας οποίας εσκέπτοντο να ρίξη επάνω εις το ρήγμα του τείχους. Και το μεν ένα από τα πλοία του οποίου την διοίκησιν ανέλαβεν ο Άδμητος, είχαν οι ασπιδοφόροι, το δε άλλο το τάγμα του Κοίνου, οι ονομαζόμενοι πεζέταιροι· και αυτός μαζί με τους υπασπιστάς του εσκόπευε να αναβή εις το τείχος, όπου θα του ήτο δυνατόν. Από δε τα πλοία άλλα μεν διέταξε να πλεύσουν και κατά τους δύο λιμένας, μήπως κατορθώσουν να επιτύχουν δια της βίας την είσοδον, ενώ οι Τύριοι θα εστρέφοντο προς αυτούς (τους μαζί με τον Αλέξανδρο)· όσα δε απ’ αυτά είχαν επάνω των βέλη ριπτόμενα από μηχανών ή όσα έφερον τοξότας επάνω εις τα καταστρώματα διέταξε αυτά να πλέουν γύρω εις το τείχος και να πλησιάζουν εις την ξηράν εκεί όπου θα τους ήτο εύκολον, να σταματούν δε εις απόστασιν όπου φθάνει βέλος, έως ότου θα ήτο δύσκολον εις αυτούς να προσεγγίσουν, ίνα από όλα τα μέρη κτυπώμενοι οι Τύριοι μη ηξεύρουν πού κατά την ώρα του κινδύνου να στραφούν.
           Καθώς δε επλησίασαν εις την πόλιν και τα μαζί με τον Αλέξανδρο πλοία και ερρίφθησαν από αυτά αι γέφυραι επάνω εις το τείχος, τότε οι ασπιδοφόροι ανέβαιναν με αυτάς εις το τείχος με γενναιότητα· διότι και ο Άδμητος εδείχθη κατ’ εκείνην την περίστασιν ανήρ ανδρείος, και συνάμα ο Αλέξανδρος ηκολούθη αυτούς, ενώ ελάμβανε μέρος εις αυτό το έργο με ανδρείαν, και παρετήρει τους άλλους εάν κανείς απ’ αυτούς αναλόγως της ικανότητός του κατόρθωνε κανένα λαμπρόν κατόρθωμα κατά την μάχην. Και κατά πρώτον κατελήφθη το τείχος εις το μέρος όπου είχε σταθή ο Αλέξανδρος ενώ απεκρούσθησαν από αυτό ευκόλως οι Τύριοι καθόσον οι Μακεδόνες επέτυχαν σταθερόν το μέρος όπου θα ανέβαιναν και όχι από όλα τα μέρη απόκρημνον61. Και ο Άδμητος μεν ενώ ανέβη πρώτος εις το τείχος και προέτρεπε τους γύρω του να αναβούν και αυτοί, κτυπηθείς με λόγχην εφονεύθη εκεί. Έπειτα δε απ’ αυτόν κατέλαβε το τείχος ο Αλέξανδρος μαζί με τους εταίρους· μόλις δε κατελήφθησαν απ’ αυτόν και μερικοί πύργοι και τα μεσοπύργια62, αυτός μεν διέβαινε δια μέσου των ανωτάτων μερών63 του τείχους εις τα ανάκτορα, διότι από αυτό το μέρος εφαίνετο ευκολωτέρα η κατάβασις προς την πόλιν.
            Οι δε επιβαίνοντες εις τα πλοία και οι Φοίνικες μεταχειρισθέντες βία εις τον λιμένα, ο οποίος στρέφεται προς την Αίγυπτον και εις τον οποίον έτυχε να προσορμίζονται, και διασπάσαντες τα κλείθρα64 κατέκοπτον τα πλοία με τα έμβολα, εφορμώντες εναντίον άλλων μεν εξ αυτών τα οποία ευρίσκοντο εντός του λιμένος, εις τα ανοικτά, άλλα δε εξωθούντες προς την ξηρά, και οι Κύπριοι αφού έπλευσαν μέσα εις τον λιμένα ο οποίος φέρει προς την Σιδώνα και ο οποίος μάλιστα δεν είχε ουδέ κλείθρον εκυρίευσαν αμέσως από τούτο το μέρος την πόλιν. Οι δε κάτοικοι της Τύρου, καθώς είδαν ότι κατελαμβάνετο το τείχος, το εγκατέλειψαν αφού δε συνηθροίσθησαν εις το ονομαζόμενον Αγηνόριον65, εστράφησαν απ’ εκεί κατά των Μακεδόνων. Και ο Αλέξανδρος διευθυνθείς μαζί με τους ασπιδοφόρους εναντίον τούτων, άλλους μεν απ’ αυτούς εφόνευσεν εκεί ενώ εμάχοντο, τους δε φεύγοντας κατεδίωκεν. Και εφόνευον πολλούς, επειδή και οι από τον λιμένα εισελθόντες κατείχον πλέον την πόλιν, και το τάγμα του Κοίνου είχε περάσει μέσα εις αυτή· διότι οι Μακεδόνες ορμούσαν εν γένει με ορμήν, επειδή ήσαν δυσηρεστημένοι και δια την χρονοτριβήν κατά την πολιορκίαν και διότι αφού συνέλαβον οι Τύριοι μερικούς απ’ αυτούς, ενώ έπλεον από την Σιδώνα, αφού τους ανεβίβασαν επάνω εις το τείχος, δια να τους βλέπουν μακράν από το στρατόπεδο, αφού τους έσφαξαν τους έρριψαν εις την θάλασσαν. Εφονεύθησαν δε από μεν τους Τυρίους έως οκτώ66 χιλιάδες, από δε τους Μακεδόνας κατά την τότε έφοδον και ο Άδμητος, ο οποίος πρώτος κατέλαβε το τείχος αναδειχθείς γενναίος ανήρ και είκοσι από τους μετ’ αυτού ασπιδοφόρους, καθόλην δε την διάρκειαν της πολιορκίας έως τετρακόσιοι.
            Όσοι δε κατέφυγαν εις τον ναόν του Ηρακλέους (ήσαν δε και απ’ αυτούς τους Τυρίους οι ανώτεροι άρχοντες67) και ο βασιλεύς Αζέμιλκος και μερικοί προσκυνηταί68 Καρχηδόνιοι, οι οποίοι ήλθαν εις την Μητρόπολιν προς τιμήν του Ηρακλέους συμφώνους προς μίαν παλαιάν συνήθειαν. Όλους τούτους εσυγχώρησεν ο Αλέξανδρος· τους δε άλλους εξηνδραπόδισε. Και επωλήθησαν ως ανδράποδα και από τους Τυρίους και από τους ξένους όσοι συνελήφθησαν, έως τριάκοντα χιλιάδες. Ο δε Αλέξανδρος και θυσίαν προσέφερεν εις τον Ηρακλέα και πανηγυρικήν επίδειξιν ετέλεσε με όλον τον στρατόν του παρατεταγμένο· και τα πλοία έκαμαν πανηγυρικήν επίδειξιν προς τιμήν του Ηρακλέους και προσέτι ο Αλέξανδρος έκαμε γυμνικόν αγώνα εντός του ναού και λαμπαδηδρομία. Και την μηχανήν με την οποίαν εσείσθη το τείχος, αφιέρωσεν εις τον ναόν, και το Τυριακόν πλοίον, το οποίον ήτο από πρωτύτερα αφιερωμένο εις τον Ηρακλέα, και το οποίον συνέλαβεν κατά την επίθεσιν και αυτό το αφιέρωσεν εις τον ναόν του Ηρακλέους, και επάνω εις αυτόν έθεσεν επιγραφήν την οποίαν συνέθεσεν ή ο ίδιος ή οιοσδήποτε άλλος, επιγραφήν η οποία δεν αξίζει να μνημονευθή· δια τούτο δε και εγώ δεν την εθεώρησα αξίαν ώστε να την αναφέρω. Η Τύρος λοιπόν τοιουτοτρόπως εκυριεύθη επί άρχοντος εν Αθήναις του Ανικήτου κατά μήνα Εκατομβαιώνα.
Ενώ δε ο Αλέξανδρος κατεγίνετο ακόμη εις την πολιορκίαν της Τύρου, ήλθαν προς αυτόν εκ μέρους του Δαρείου πρέσβεις, οι οποίοι του ανήγγελον ότι ο Δαρείος επεθύμει να δώση εις αυτόν δέκα μεν χιλιάδας τάλαντα δια την απελευθέρωσιν και της μητρός και της γυναικός και των παίδων του· όλη δε η χώρα η περιλαμβανομένη μεταξύ του Ευφράτου και της ελληνικής θαλάσσης να περιέλθη εις τον Αλέξανδρον· αφού δε ο Αλέξανδρος νυμφευθή την θυγατέρα το Δαρείου να είναι και φίλος και σύμμαχος αυτού. Όταν δε ανεκοινώθησαν αυτά εις τους συναθροισθέντας εταίρους, λέγουν ότι ο Παρμενίων είπεν εις τον Αλέξανδρο ότι, εάν αυτός ήτο Αλέξανδρος, θα ηρκείτο, αφού θα κατέπαυε τον πόλεμον σύμφωνα με αυτούς τους όρους, να μη εκτίθεται πλέον εις άλλους περαιτέρω κινδύνους· ο Αλέξανδρος απεκρίθη εις τον Παρμενίωνα ότι και αυτός εάν ήτο Παρμενίων κατά αυτόν τον τρόπον θα έπραττε, αλλ’ επειδή είναι Αλέξανδρος είπεν ότι θα δώση εις τον Δαρείον τοιαύτην απάντησιν, την οποίαν πράγματι και του έδωκε. Διότι του απήντησεν ότι ούτε είχεν ανάγκην να λάβη χρήματα από τον Δαρείον ούτε είχε την διάθεσιν να λάβη το προσφερόμενον μέρος αντί ολοκλήρου της χώρας· διότι έλεγεν ότι και τα χρήματα και η χώρα όλη είναι ιδικά του. Και ότι αν επεθύμει να νυμφευθή την κόρη του Δαρείου θα την ενυμφεύετο και αν δεν συγκατετίθετο ο Δαρείος. Και τον προέτρεπε να έλθη αυτός ο ίδιος, εάν ήθελε να επιτύχη δια τον εαυτόν του καμμίαν φιλανθρωπικήν πράξιν εκ μέρους του. Μόλις ήκουσεν αυτά ο Δαρείος, απέβαλε μεν πάσαν ελπίδαν δια τον συμβιβασμόν με τον Αλέξανδρον, ητοιμάζετο δε εκ νέου δια τον πόλεμον…»

 


ΣΗΜΕΙΩΣΕΙΣ:

1 Ιεζεκιήλ, 26 – 28. (Εκ της Αγίας Γραφής, της Ελληνικής Βιβλικής Εταιρίας).
2 «έθνη πολλά»: μέσα σ’ αυτά, ασφαλώς, και το Έθνος των Ελλήνων, υπό του Μακεδόνος βασιλέως, του Μ. Αλεξάνδρου.
3 Ό, τι παραπάνω.
4 Προφανώς εννοεί τις δύο κολώνες στην είσοδο του ναού του Μέλκαρ, κυρίας θεότητος της Τύρου.
5 Ιεζ. 26, 7 14.
6 Όχι πως έκαναν δηλαδή κάτι σπουδαίο, ως προσφορά στον πολιτισμό της ανθρωπότητος, αλλά έσπερναν τον τρόμο!… Τίποτε άλλο.
7 Ιεζ. 26, 15 – 21.
8 Ιεζ. 27, 6.
9 Ιεζ. 27, 13.
10 Ιεζ. 27, 15: «Σου έφερναν ελεφαντόδοντο και έβενο για αντάλλαγμα».
11 Εξυπακούεται ότι, μέσα στους ξένους, θα ήτο και ο Μέγας Αλέξανδρος.
12 Ό, τι παραπάνω.
13 Ιεζ. 28, 1- 10.
14 Ιεζ. 28, 11 – 19.
15 Βύβλος· πόλις της Φοινίκης, προς Β. της Σιδώνος, δέκα οκτώ μίλια μακράν της Τριπόλεως.
16 Σιδών· αρχαιοτάτη πόλις της Φοινίκης, η σημερινή Saida.
17 Τύρος· η επισημοτάτη και περιφημοτάτη πόλις της Φοινίκης, παράλιος, νοτίως της Σιδώνος κειμένη, την οποίαν ταχέως υπερέβη κατά πλούτον και δύναμιν και κατέστη η εμπορικωτέρα πόλις του αρχαίου κόσμου. Οι Τύριοι ως ναυτικοί υπερέβησαν πάντας τους αρχαίους λαούς. Τύριοι εξετέλεσαν τον περίπλουν της Αφρικής εντός τριετίας. Ο βασιλεύς των Χαλδαίων Ναβουχοδονόσωρ κατέστησε φόρου υποτελή την Τύρον, η οποία το 538 π.Χ. περιήλθεν εις την εξουσίαν των Περσών και τω 333 εκυριεύθη υπό του Αλεξάνδρου. Έκτοτε, ένεκα του συναγωνισμού προς την Αλεξάνδρειαν, ήρχισε να εκπίπτη.
18 Την αιτίαν προσθέτει ο Κούρτιος 4.23 «απ’ εκείνου κατήγοντο οι βασιλείς των Μακεδόνων».
19 Εις την Τύρον υπήρχε λαμπρός ναός του πρωτίστου εκ των θεών των Φοινίκων, του Μελκάρθ, όστις ήτο ο Ηρακλής αυτών.
20 Κάδμος· ο μυθικός ιδρυτής των Θηβών και επώνυμος ήρως της ακροπόλεως αυτών. Προήρχετο εκ Φοινίκης και ήτο υιός του εκεί βασιλέως Αγήνορος.(Σ ΕΛΛ ΔΙΚΤ
. Η ΦΟΙΝΙΚΗ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ )
21 Σεμέλη· μήτηρ του Διονύσου και θυγάτηρ του Κάδμου, κατακεραυνωθείσα από τον ερασθέντα αυτήν Δία προς ικανοποίησιν της ζηλοτύπου Ήρας
22 Διόνυσος (ο και Βάκχος ή Ίακχος) υιός του Διός και της Σεμέλης, της θυγατρός του Κάδμου. Ήτο θεός της γονιμότητος της γης και ιδίως της αμπέλου, του οίνου, της μέθης και του επακολουθούντος ενθουσιασμού και των οργίων. Η λατρεία του εισήχθη εκ της Φρυγίας και της Θράκης εις την Ελλάδα· συν τω χρόνω ο Διόνυσος κατέστη πανελλήνιος θεός· έπειτα αι εορταί του Διονύσου, όστις εξεθηλύνθη, κατήντησαν θορυβωδέσταται και οργιαστικαί, και αι μετέχουσαι εις αυτάς γυναίκες έφθαναν εις άκρατον ακολασίαν. 
23 Λάβδακος· Θηβαίος γενάρχης των Λαβδακιδών, του υιού του Λαΐου, του εγγόνου του Οιδίποδος, της Ιοκάστης και των τέκνων αυτών. 
24 Πολύδωρος· υιός του Κάδμου και της Αρμονίας, βασιλεύς των Θηβών και πατήρ το Λαΐου.
25 Οιδίπους· ο μυθολογικός βασιλεύς των Θηβών, υιός του Λαΐου και της Ιοκάστης· ο μύθος του Οιδίποδος εχρησίμευεν ως θέμα εις έξοχα έργα της αρχαίας τραγικής ποιήσεως.
26 Ηροδ. 2, 42.
27 Ίακχος· μυστηριώδες όνομα του Βάκχου (Διονύσου)· έπειτα το άσμα το οποίον οι μεμυημένοι έψαλλον κατά την εορτήν του Βάκχου.
28 Ίβηρες· οι κάτοικοι της Ιβηρίας, της σημερινής Ισπανίας και Πορτογαλίας (Ιβηρικής χερσονήσου).
29 Ταρτησσός· αρχαία πόλις εις την Ισπανίαν. Οι Φοίνικες πρώτοι και μετ’ αυτούς οι Έλληνες ήλθον εις εμπορικάς σχέσεις προς αυτήν, η οποία ήτο ευδαιμονεστάτη, είχε δε μεταλλεία αργύρου.
30 Γηρυόνης· κατά την μυθολογίαν Γίγας τρισώματος ή τρικέφαλος, εγγονός της Μεδούσης, φύλαξ των βοών του Ηλίου εις την Ευρύθειαν, Επιχειρήσας να εμποδίση τον Ηρακλέα απάγοντα τας αγέλας του Ηλίου εφονεύθη υπ’ αυτού.
31 Ευρυσθεύς· βασιλεύς των Μυκηνών και απόγονος του Διός· υπεχρέωσε τον Ηρακλέα να εκτελέση τους δώδεκα γνωστούς άθλους του.
32 Εκαταίος ο Μιλήσιος (545 – 475 π.Χ.) · ο ονομαστότατος των προ του Ηροδότου λογογράφων. Μνημονεύονται δύο έργα αυτού, αι «Γενεαολογίαι» και ο «Περίπλους της Γης», εις το οποίον εξιστορεί τας χώρας της Δυτικής Ευρώπης.
33 Ευρύθεια· η νήσος αύτη έκειται πλησίον των Γαδείρων (Ηροδ. 4, 8). 
34 Μεγάλη θάλασσα είναι η Μεσόγειος θάλασσα, ήτις αν και παρά τοις μεταγενεστέροις ονομάζεται ήδη η θάλασσα, η ημετέρα θάλασσα, η εντός θάλασσα, εν τούτοις αυτή κατά τους χρόνους του Εκαταίου, κατά τους οποίους η έξω θάλασσα ήτο εντελώς άγνωστος, ηδύνατο να ονομασθή γενικώς η Μεγάλη θάλασσα, καθώς δεικνύει το σωζόμενον σύγγραμμα «Ανέμου σταδιασμός», ήτοι ο περίπλους της Μεγάλης θαλάσσης, εις το οποίον δηλούνται αι αποστάσεις της Μεσογείου θαλάσσης.
35 Αμβρακία ή Αμπρακία· αρχαία πόλις της Ηπείρου, αποικία των Κορινθίων, επί του ποταμού Αράχθου και επί της θέσεως της σημερινής Άρτης.
36 Αμφίλοχοι· οι κάτοικοι της Αμφιλοχίας, αρχαίας χώρας κειμένης κατά τα Βορ. της σημερινής επαρχίας Βάλτου και κατοικουμένης υπό Ηπειρωτικής φυλής. Πρωτεύουσα αυτής ήτο το Αμφιλοχικόν Άργος.
37 Εις την πίστιν της οποίας δεν δύναταί τις να εμπιστευθή.
38 Των παραλίων ελληνικών πόλεων από Ελλησπόντου μέχρι Φοινίκης των ελευθερωθεισών υπό του Αλεξάνδρου.
39 Τρία ή τέσσερα στάδια περίπου μακράν της ξηράς.
40 Το πρόχωμα τούτο αυξηθέν βαθμηδόν εις ισθμόν πλάτους 200 ποδών (Διοδ. 17, 40), υφίσταται έτι και σήμερον. 
41 Πολυαίνου Στρατηγικόν 4, 3, 3. «Αλέξανδρος πολιορκών Τύρον βουλόμενος μέγα χώμα τοις τείχεσι των Τυρίων περιβαλείν πρώτος αυτός κόφινον λαβών, χου πληρώσας προσήνεγκεν. Οι Μακεδόνες ως είδον αυτουργούντα τον βασιλέα, παραχρήμα τας χλαμύδας απορρίψαντες το χώμα δια τάχους ήγειραν».
42 Μεταφερομένους δια τροχίσκων.
43 Δηλ. αμέσως απεκρούοντο.
44 Εκ λίθων και άμμου. Curtius 2, 3,2.
45 Πλοίον χρησιμεύον προς φρουράν, κατασκόπευσιν, αγγελίας και διαφόρους άλλας υπηρεσίας του Αλεξάνδρου, όπως εις τας Αθήνας ήσαν η Πάραλος και η Σαλαμινία.
46 Πεντηκοντάκωπος (πεντηκόντορος)· πλοίον πολεμικόν του ναυτικού της αρχαιότητος, έχον εις εν επίπεδον 50 κώπας ανά 25 ανά πλευράν.
47 Ο Ηρόδοτος ονομάζει Αραβίαν την μέχρι του Αμανού και των συνόρων της Κιλικίας εκτεινομένην χώραν· και Άραβας, τας ληστρικάς ορεινάς φυλάς Συρικής καταγωγής τας κατοικούσας εις τον Λίβανον.
48 Αντιλίβανος· όρος της Συρίας, εκτεινόμενον σχεδόν παραλλήλως προς τον Λίβανον από τα ΒΑ προς τα ΒΔ.
49 Η κυρία στρατηγική πράξις της κυρίας ναυμαχίας, δια την οποία απητούντο πολύ ελαφρά πλοία και εξησκημένα πληρώματα, ήτο ο διέκπλους· ήτοι όταν εν πλοίον διέπλεε μεταξύ δύο εχθρικών ταχύτατα και κατά τον διάπλουν έβλαπτε τα πληρώματα αυτών, έθραυε τας κώπας και έπειτα ταχέως στρεφόμενον εκ των όπισθεν τα προσέβαλλεν, ετάραττε και καθίστα αυτά ανίκανα προς μάχην. Ως αμυντικόν μέσον κατά του διέκπλου ήτο ο κύκλος (Θουκ. 1, 49). 
50 Επάλξεις· τα εν είδει οδόντος πρισματικά του τείχους μέρη, τα οποία επέστεφον τα παλαιά φρούρια ή τους πύργους, και εχρησίμευον ως προκαλύμματα των υπερασπιζόντων αυτά πολεμιστών.
51 Σκεπάσαντες τα πλοία με καταστρώματα (σανιδώματα) και αμυντικά μέσα κατά των βελών των πολεμίων.
52 Η τριακόντορος· βλέπε σημ. 115.
53 Ως τον ύπνον, το φαγητόν και την ανάπαυσιν.
54 Πεντήρης· πλοίον έχον πέντε σειράς κωπών.
55 Τετράκωπον· πλοίον έχον τέσσαρας σειράς κωπών.
56 Τριήρης· πολεμικόν πλοίον υπό τριών σειρών κωπών κινούμενον· αντικατέστησε τας πεντηκοντόρους και τας εκατοντόρους, αίτινες είχον προς εκάστην πλευράν 25 ή 50 κώπας και ισαρίθμους κωπηλάτας εις μίαν μόνον σειράν. Οι κωπηλάται της τριήρους εκωπηλάτουν προς αυλόν, ερρύθμιζε δε και τον χρόνον της κωπηλασίας δια την σύγχρονον κίνησιν των κωπών ειδικός αξιωματικός καλούμενος κελευστής.
57 Δια να γίνεται η κωπηλασία συγχρόνως και εν τάξει, εψάλλετο υπό πάντων των κωπηλατών εν άσμα ονομαζόμενον κέλευσμα, το οποίον ετόνιζε κατά πρώτον ο προς τον σκοπόν τούτον διωρισμένος κελευστής.
58 Εξ Αμαθούντος, αρχαιοτάτης Φοινικικής πόλεως επί της Μ. παραλίας του Κύπρου, περιφήμου δια τον ναόν της Αφροδίτης, λατρευομένης ενταύθα μετά του Αδώνιδος.
59 Θουριεύς· εκ των Θουρίων, αποικίας των Αθηναίων εις τον κόλπον του Τάραντος εις την Κάτω Ιταλίαν. Τινές γράφουν Κουριεύς (εκ του Κουρίου, πόλεως της Κύπρου), όπερ πιθανώτερον, καθόσον Κύπριοι βασιλείς συνήνωσαν τας ναυτικάς δυνάμεις των με τας του Αλεξάνδρου.
60 Γέφυραι με γενικόν όνομα, αι οποίαι ιδίως ωνομάζοντο επιβάθραι ή σαμβύκαι.
61 Όπως θα συνέβαινεν επί των γεφυρών και του άκρου του τείχους, οπόθεν ευκόλως θα ηδύνατό τις να πέση εις την θάλασσαν.
62 Μεταπύργιον ωνομάζετο το μεταξύ δύο πύργων φρουρίων περιλαμβανόμενον τείχος.
63 Όπισθεν των ολίγων ποδών πλάτους επάλξεων επί της στεφάνης του τείχους έμενε δίοδος τουλάχιστον εξ ποδών πλατεία, επί της οποίας ηδύναντο να κινούνται οι υπερασπισταί.
64 Οι λιμένες των παλαιών πόλεων, όντες συνήθως μικροί, εισεχώρουν βαθέως εις την γην και περιεβάλλοντο με αυτά τα τείχη της πόλεως, εκτεινόμενα πλαγίως προ του στομίου εις αβαθή μέρη, έχοντα τεχνητά προχώματα, ώστε μόνον στενή δίοδος δια δύο έως τρία πλοία εν τω μέσω μεταξύ δύο εκατέρωθεν υψουμένων πύργων έμενεν, ήτις ηδύνατο να αποκλεισθή με αλύσεις. 
65 Αγηνόριον· ίσως να ήτο ναός αφιερωμένος εις τον θεμελιωτήν η Τύρου Αγήνορα. Απολ. 3, 1, 1, «η Λιβύη εγέννησεν εικ του Ποσειδώνος δύο παίδας τον Βήλον και τον Αγήνορα… Αγήνωρ δε μεταβάς εις Φοινίκην λαμβάνει σύζυγον την Τηλέφασσαν, η οποία εγέννησε θυγατέρα μεν την Ευρώπην, παίδας δε τον Κάδμον, τον Φοίνικα και τον Κίλικα».
66 Ο Διόδωρος (17, 46) λέγει ότι οι κατασφαγέντες Τύριοι ήσαν περισσότεροι από επτά χιλιάδες.
67 Ως εκτελεστική εξουσία των αποφάσεων του λαού.
68 Αι αποικίαι, αν και ήσαν πολιτικώς ανεξάρτητοι από την μητρόπολιν, όμως διετέλουν εις στενάς σχέσεις προς αυτήν, συμμετέχουσαι εις τας μεγάλας εορτάς και αποστέλλουσαι διάφορα δώρα και πρέσβεις ονομαζομένους θεωρούς.*

------------------

* Το κεφάλαιο αυτό είναι δημοσιευμένο μέσα στο βιβλίο μας: " "Οι δολοφόνοι της ιστορίας", το οποίο θα επανεκδοθεί προσεχώς με νέο τίτλο: "Οι Σχέσεις Ελλήνων  και Φοινίκων".

03/04/10   ΣΑΚΚΕΤΟΣ ΑΓΓΕΛΟΣ

 

ΑΛΛΕΣ ΠΗΓΕΣ

ΠΑΝΟΡΑΜΙΟ

 

Για να δείτε κάποιες σελίδες πρέπει να έχετε τον flash player που μπορείτε να βρείτε πατώντας στο εικονίδιο δίπλα.

Πνευματικά δικαιώματα © 2009

 Συντελεστές  και επικοινωνία μαζί μας

       SiteLock