πίσω

ΕΓΚΩΜΙΟ ΙΕΡΗΣ ΣΠΑΡΤΗΣ

ΤΟ ΛΑΚΩΝΙΖΕΙΝ ΕΣΤΙ ΦΙΛΟΣΟΦΕΙΝ..

 

 

 

«ΟΥΤΕ ΤΟ ΖΕΙΝ ΘΕΜΕΛΟΝ ΚΑΛΟΝ ΟΥΤΕ ΤΟ ΘΝΗΣΚΕΙΝ,ΑΛΛΑ ΤΟ ΤΑΥΤΑ ΑΜΦΟΤΕΡΑ ΕΚΤΕΛΕΣΘΑΙ»

ΣΠΑΡΤΙΑΤΙΚΟ ΕΠΙΓΡΑΜΜΑ 
(Ούτε το να ζεις είναι επιθυμητό, ούτε το να πεθαίνεις, άλλα και τα δυο να τα πράττεις αξιοπρεπώς)

Το κείμενο αυτό απευθύνεται σε όσους εκτιμούν και θαυμάζουν την ανδρειότερη πόλη της Ελληνικής ιστορίας(Λουκιανός),και θα ήθελαν μια συγκροτημένη παράθεση πληροφοριών για την τεκμηρίωση της εκτίμησης τους. Όμως, απευθύνεται και σε όσους μεθοδευμένα και ύπουλα επιθυμούν την αμαύρωση της ενδοξότερης αυτής πόλης της Ελλάδας, που είναι η πεμπτουσία της αρετής και της αντρειοσύνης, είτε από αμάθεια, είτε από ημιμάθεια, είτε ακόμα χειρότερα (και αυτό είναι πιο επικίνδυνο), επιτηδευμένα και στρατευμένα για διαφόρους λογούς.
Ακριβώς επειδή ο ορθός λόγος επιτάσσει την αναζήτηση της αληθείας και όχι την ικανοποίηση του εκάστου εγωισμού, θα υπάρχει από μέρους μου η κατά δύναμη αποφυγή επικρίσεων και σχολιασμών καθώς και η αποφυγή υποκειμενισμού. Σκοπός πρέπει να είναι η εύρεση της αληθεύειν υπάρχει αυτή και οποία είναι, και εαυτόν τον λόγο η αξιολογική κλίμακα πηγών θα είναι επί τω πλείστον πρωτογενής και ιστορικά κοντά στα γεγονότα που θα αναφερθούν.(π.χ. Αριστοτέλης έζησε στα χρόνια της παρακμής της Σπαρτής και γράφει με γνώμονα αυτό το δεδομένο. Επίσης, είναι λογική η αρνητικότητα του για τη Σπάρτη, αφού οι σπαρτιάτες που ήταν πολύ κλειστοί απέναντι σε άλλες πόλεις, ειδικά στην Μακεδονία ,του στέρησαν την πρόσβαση και κατ’ επέκταση την εύρεση πληροφοριών.)
Ο λόγος της συγκεκριμένης εργασίας είναι το βιβλίο ¨ΟΙ ΑΡΧΑΙΟΙ ΕΙΧΑΝ ΤΗΝ ΠΛΑΚΑ ΤΟΥΣ¨ του Δ. Σαραντάκου, στο οποίο γίνεται αναφορά στην Σπάρτη και για το οποίο κρίνω την αναγκαιότητα της αποσαφήνισης της αληθείας γύρω από το θέμα, και της κατάκρισης κάποιων μερών του βιβλίου που είναι εσφαλμένες και δημιουργούν σύγχυση στους μη γνώστες.

Το μέρος του βιβλίου που αναφέρομαι, θα το παραθέσω στο τέλος. Θα γράψω ότι έχω να γράψω χωρίς να επισημάνω τα σημεία του βιβλίου που αντιτίθεμαι επειδή επιθυμώ να παραθέσω μια τεκμηριωμένη και ολοκληρωμένη άποψη για την Αρχαία Σπάρτη χωρίς να διακόπτεται η ροη. Στο τέλος ,ο καθένας θα βγάλει το δικό του συμπέρασμα. 

 

Η ΣΠΑΡΤΗ


- "Και ποιος δεν θαυμάζει τις αρετές αυτών των ανθρώπων? Οι οποίοι με μια γνώμη δεν εγκατέλειψαν την θέση, στην οποία τους έθεσε η Ελλάδα, και πρόσφεραν πρόθυμα την ζωή τους χάριν της σωτηρίας όλων των Ελλήνων και προτίμησαν έναν λαμπρό θάνατο από μια επαίσχυντη ζωή. Ποιος θα μπορούσε να φανταστεί ότι 300 άνθρωποι θα επιτεθούν εναντίον μυριάδων ? Γι΄ αυτό από τους μεταγενέστερους όλοι θα ζηλεύουν την παλληκαριά αυτών των ανθρώπων οι οποίοι σωματικά μπορεί να υπέκυψαν, έμειναν όμως αήττητοι στην ψυχή. Μόνοι αυτοί αναφέρονται στην ιστορία ότι με την πτώση τους έγιναν ενδοξότεροι από άλλους που είχαν λαμπρές νίκες. Γιατί δεν πρέπει να κρίνουμε τους γενναίους άντρες από το αποτέλεσμα που είναι αποτέλεσμα τύχης αλλά από τις διαθέσεις τους που είναι αποτέλεσμα προαίρεσης. Ποιος μπορεί  να θεωρήσει άλλους άνδρες γενναιότερους από αυτούς, οι οποίοι τόλμησαν να αντιτάξουν στα αμέτρητα βαρβαρικά πλήθη την ανδρεία τους? Η μάχη των Θερμοπυλών αποτελούσε στίβο στον όποιο κρινόταν τα αριστεία μεταξύ εκείνων που ανέκαθεν υπήρξαν αντικείμενα θαυμασμού για την αρετή τους. Προτίμησαν όλοι τους να σώσουν τους νόμους της πόλης τους πάρα την ζωή τους και χωρίς να δυσφορήσουν συνεπλάκησαν σε μέγιστους  κινδύνους. Δικαίως λοιπόν μπορεί κανείς να τους θεωρήσει αίτιους της κοινής ελευθερίας των Ελλήνων, πάρα εκείνους που αργότερα νίκησαν τον Ξέρξη. Γιατί το κατόρθωμα των θερμοπυλομαχων  όταν το φερνών οι πέρσες στο νου κατατρόμαζαν ενώ οι Έλληνες παροξύνονταν να επιτελέσουν παρόμοιο ανδραγαθήματα. Πέρασαν στην αθανασία για την υπερβολική τους γενναιότητα."Διόδωρος Σικελιώτης 

-«"..ποιεῦ
σι γῶν τὰ ἂν ἐκεῖνος ἀνώγῃ· ἀνώγει δὲ τὠυτὸ αἰεί, οὐκ ἐῶν φεύγειν οὐδὲν πλῆθος ἀνθρώπων ἐκ μάχης, ἀλλὰ μένοντας ἐν τῇ τάξι ἐ π ι κ ρ α τ έ ε ι ν ἢ ἀ π ό λ λ υ σ θ α ι." ΗΡΟΔΟΤΟΣ Πολυμνια 104 (..και ο νομος αυτος επιτασσει παντα το ιδιο πραγμα,δεν τους επιτρεπει δηλαδη να εγκαταλειπουν το πεδιο της μαχης,οσο κι αν ειναι το πληθος τουεχθρου.Αντιθετα,τους επιβαλλει,παραμενοντας ακλονητοι στις γραμμες τους,να υπερισχυσουν η΄να σκοτωθουν.)Ηρόδοτος 

-«Η Λακεδαίμονα είναι η μόνη που δεν έχει υποδουλωθεί ποτέ κατά την αρχαϊκή και κλασσική εποχή» Παυσανίας 

-«Οι Λακεδαιμόνιοι οίτινες θεωρούνται ως οι ανδρειότεροι των Ελλήνων..» Λουκιανός Περί ορχήσεως 

- «Οι Λακεδαιμόνιοι εκλεγούν γέροντες εκείνους που από την παιδική ηλικία μέχρι την γεροντική ήσαν ενάρετοι. Επίσης, ψηφίζουν τις προτάσεις ενός καλού πολίτη ενώ τους λογούς των κακών και των δειλών ούτε καν θα δέχονταν να τους ακούσουν. Είναι σωστό να τους μιμηθούμε.» Αισχίνης κατά Τιμάρχου

- «Οι Λακεδαιμόνιοι έχουν δικαίως την ηγεμονία της Ελλάδος λογά έμφυτης ανδρείας και πολεμικής επιστήμης και είναι οι μονοί εξ όλων των ελλήνων που κατοικούν την πόλη τους χωρίς ποτέ να έχει κυριεύει, χωρίς να γίνει ποτέ στάσης και επανάσταση, χωρίς ποτέ να έχουν νικηθεί, χωρίς να έχουν φρούρια. Υπάρχει ελπίς αιωνίως να είναι ελεύθεροι και να είναι οι σωτήρες της Ελλάδος..»Λυσίας Ολυμπιακός 

- «..Πρώτος και καλύτερος ο Λυκούργος εδίωξε από την Σπαρτή την πολυτέλεια και τον πλούτο, εισάγοντας στην θέση τους την λιτότητα και προτιμώντας για την ανδρεία έναν τρόπο ζωής με ελλείψεις, αποκρούοντας την τρυφή ως καταστροφή. Με τις στερήσεις αυτές οι νέοι αντέχουν την πειρατών δίψα, το κρύο, τους κόπους και τους πόνους. Και ακριβώς επειδή οι Λακεδαιμόνιοι ανατράφηκαν με αυστηρά ήθη, αναγνωρίζονται ως οι άριστοι εκ των ελληνόφωνοι την φτώχεια τους την ανέδειξαν πιο ζηλευτή από τον πλούτο του βασιλιά των περσών. Ο βαρβαρικός τρόπος επιφέρει σε αντίθεση με τον Σπαρτιάτικο, πλαδαρότητα στο σώμα, αδυναμία στην ψυχή, ακολασία, ανανδρία, αδικία και πλεονεξία.»ΜΟΥΣΩΝΙΟΝ 

- «Η γενιά των Λακεδαιμόνιων είναι η πιο τιμημένη και η πιο ένδοξη στην Ελλάδα. Τον Λυκούργο λοιπόν που θέσπισε τους νόμους και που υπακούοντας σ’ αυτούς  ευτύχισαν οι Λακεδαιμόνιοι, και τον θαυμάζω και τον θεωρώ στο έπακρο τον πιο σοφό. Γιατί εκείνος, χωρίς να μιμηθεί άλλες πόλεις αλλά και νομοθετώντας  αντίθετα προς τις περισσότερες, ανέδειξε την πατρίδα του πρώτη στην ευδαιμονία.» Ξενοφών 

- «Οι Λακωνικοί έρωτες δεν είχαν τίποτε το αισχρό αλλά μονό αυτοσυγκράτηση και φιλοτιμία για την αρετή» 

- «Ο Λακωνικός τρόπος έχει ειλικρίνεια και δημιουργεί ελευθέρους ανθρώπους με αξιοπρέπεια που δεν ντροπιάζουν την ευγένεια ούτε λυγίζουν στην κακοτυχία.» 

- «Οι νέοι εκπαιδεύονταν και οι μεγαλύτεροι τους διδασκόμεναι τα παιχνίδια στον ελεύθερο χρόνο τους ήταν γεμάτα αστεία και χαριτωμένες Λακωνικές συζητήσεις..» 

- «Ο Λυκούργος κατάργησε με το νόμισμα και τον δανεισμό που επιφέρει χρέη και από τους ξένους τον εξόργιζαν μονό όσοι διέφεραν ως προς τις ασχολίες και τον τρόπο ζωής(πολιτισμός)κι εκείνους τους έδιωχνε όχι επειδή ήθελε να πολεμήσει το χρώμα τους ή  τα σώματα τους αλλά επειδή φοβόταν ότι με την συναναστροφή των πολιτών με αυτούς θα επέλθει ζήλος για τρυφή, μαλθακότητα και πλεονεξία.» 

- «Στη Σπαρτή δεν είναι ντροπή να κυριεύει τους νέους η δονεί για δόξα, αλλά ήταν επιθυμητό να ενδιαφέρονται για αυτή, να στενοχωριούνται όταν τα μαλώνουν και να υπερηφανεύονται όταν τα επαινούν. Τη φιλοτιμία και την αγάπη για νίκη επέφερε η Λακωνική παιδεία μαζί με την περιφρόνηση για οποίον είναι τεμπέλης και απαθής προς αυτά τα ζητήματα..» 

- «Η πόλη της Σπαρτής δεν έμοιαζε με ζωή πόλης, αλλά με ζωή ενός ασκητικού και σοφού άνθρωπου»
Πλούταρχος Παράλληλοι βίοι 

- «Η φιλοσοφία μεταξύ των Ελλήνων είναι αρχαιότερα εις την Λακεδαίμονα και εκεί υπάρχουν σοφιστές περισσότερο από κάθε άλλο τόπο. Αλλά αρνούνται και προσποιούνται ότι είναι αμαθείς, δια να μην φανούν ότι υπερτερούν των υπολοίπων Ελλήνων. Κάνοντας αυτό κατάφεραν να εξαπατήσουν τις υπόλοιπες πόλεις οι όποιες για να μιμηθούν αυτούς κατακόβουν τα αυτιά τους (φαινόμενο των παλαιστών που έχουν σπασμένα αυτιά), άλλοι τυλίγουν τα χέρια τους με λουριά (πυγμαχία)άλλοι αγαπούν τα γυμνάσια και φορούν κοντά πανωφόρια γιατί νομίζουν ότι με αυτά οι Λακεδαιμόνιοι εξουσιάζουν τους Έλληνες. Οι Λακεδαιμόνιοι είναι άριστα μορφωμένοι και εις την φιλοσοφία και εις τις συζητήσεις και αυτό φαίνεται από το εξής. Αν θελήσει κανείς να συζητήσει με τον πλέον ασήμαντο από αυτούς, εις τα περισσότερα σημεία κατά την συζήτησιν θα έχει την εντύπωση ότι πρόκειται περί κάποιου ανίδεου, αλλά, ξαφνικά, οπού το φέρει η σειρά της ομιλίας, πέτα αυτός μια φράση αξιόλογον, σύντομη και περιεκτική, ώστε ο συνομιλητής του μετά φαίνεται σαν παιδί μπροστά του. ΤΟ ΛΑΚΩΝΙΖΕΙΝ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΟ ΚΛΙΣΗ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΦΙΛΟΣΟΦΙΑ ΠΑΡΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΓΥΜΝΑΣΤΙΚΗ. Τέτοιους λογούς όπως των Λακεδαιμόνιων μονό εξαιρετικά μορφωμένος άνθρωπος είναι δυνατόν να τους λέγει. Άνθρωποι όπως ο Θαλλός Πιττακίου Βιας, ο Πρηνευς, ο δικός μας ο Σόλων, ο Μυσων κ.α. ήταν όλοι εραστές της Λακωνικής παιδείας. Γι΄αυτό και είχαν έντονη Λακωνική βραχυλογία..»Σωκράτης*(Πρωταγόρας 342)
(*ο Σωκράτης θεωρήθηκε από όλον τον αρχαίο κόσμο ως ο σοφότερος όλων….)

  

http://3.bp.blogspot.com/_rQxZMJtcby0/S4bHY9hr-VI/AAAAAAAAAM4/WZiU69Ekqf4/s320/300px-Leonidas_evlahos.jpg

 

Ο ΤΡΟΜΟΣ ΤΗΣ ΣΠΑΡΤΗΣ

Όλοι αυτοί που τάσσονται υπέρ του Περικλή ο οποίος στον επιτάφιο λόγο του υποστήριζε πως οι Αθηναίοι είναι εξίσου θαρραλέοι και ανδρείοι σαν τους Σπαρτιάτες και χωρίς να εξασκούνται τόσο εξαντλητικά από μικρά παιδιά σαν αυτούς, παραθέτω τα παρακάτω δεδομένα..
"Ιδιαίτερα η θέα του πορφυρού χιτώνα και της μακριάς κόμης των Σπαρτιατών έσπερνε τον τρόμο σε όλους τους αντίπαλους τους..."(ΞΕΝΟΦΩΝ, Λακεδ. Πολιτ..),"Ο Κλέων, στρατηγός των Αθηναίων, το έβαλε στα πόδια με τους στρατιώτες του μόλις στην Αμφίπολη αντίκρισαν τις αστραφτερές ασπίδες με το Λ.. "( ΕΥΠΟΛΙΣ, Αποσ. 359 ), "Όταν οι Πέρσες παρέκαμψαν τους σκοτωμένους Σπαρτιάτες στις Θερμοπύλες, χρειάστηκε να βεβαιωθούν πριν προχωρήσουν ότι οι ελληνικές προφυλακές δεν ήταν Σπαρτιάτες.."(ΗΡΟΔΟΤΟΣ)," Τρομακτικός ήταν ο διαβόητος ήχος των Σπαρτιάτικων αυλών με τον οποίο εξέπεμπαν το σήμα της προέλασης τους και τον άκουγαν από μακριά οι αντίπαλοι νοιώθοντας ατελείωτο φόβο.. "  ( ΘΟΥΚΥΔ.5.70 ), "Ήταν απόκοσμα τρομακτικό καθώς οι Σπαρτιάτες προέλαυναν με βήμα πάνω στον αυλό και χωρίς να αφήνουν κανένα κενό στις γραμμές τους και χωρίς σύγχυση στις καρδίες τους.."(ΠΛΟΥΤΑΡΧΟΣ, Λυκουρ.22.2-3)."Είναι τρομερό πράγμα να μάχεσαι τους Σπαρτιάτες.."(ΛΥΣΙΑΣ,16-17),"Οι Αθηναίοι όταν αποβιβάστηκαν στην Πυλό ήταν συντετριμμένοι στην ιδέα ότι θα αντιμετωπίσουν Σπαρτιάτες" (ΘΟΥΚΥΔ.4.37.7), "Στην Αμφίπολη. ο τριγμός των δοντιών των Αθηναίων από τον φόβο για τους Σπαρτιάτες ήταν τόσο μεγάλος όπου δεν μπορούσαν να ακουστούν τα παραγγέλματα"(ΠΟΛΥΑΙΝΟΣ, Στρατηγήματα 3.4.8)
Με αυτές τις λίγες πρόχειρες αναφορές γίνεται ξεκάθαρο πως την στιγμή που η Ελληνική Γραμματεία είναι γεμάτη με αναφορές φυσιολογικών αντιδράσεων φόβου σε όλους τους Έλληνες πριν από την μάχη, από ακράτειες ουρών και κοπράνων μέχρι ελάχιστες φορές να εγκαταλείπουν δειλά την μάχη γυρίζοντας πλάτη, ΜΟΝΟ ΟΙ ΣΠΑΡΤΙΑΤΕΣ ΑΠΟ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ ΗΤΑΝ ΣΕ ΘΕΣΗ ΝΑ ΕΝΕΡΓΟΥΝ ΑΛΩΒΗΤΟΙ ΑΠΟ ΤΟΝ ΚΑΛΠΑΖΟΝΤΑΣ ΦΟΒΟ ΠΟΥ ΓΕΝΝΟΥΣΕ Ο ΕΛΛΗΝΙΚΟΣ ΤΡΟΠΟΣ ΠΟΛΕΜΟΥ ΤΩΝ ΦΑΛΑΓΓΩΝ! Αυτό δεν ήταν αποτέλεσμα κάποιου "μαγικού ζωμού", άλλα μιας ολόκληρης κοσμοθέασης και αντίληψης που την αποκτούσαν μέσα από την συγκεκριμένη και υψίστη Σπαρτιατική φιλοσοφία, που απελευθερώνει έναν άνθρωπο από τα δεσμά του φόβου για τον Θάνατο, και δεν αφήνει την ελαττωματική ανθρωπινή φύση που έχει έμφυτη τάση προς την ευκολία και την μαλθακότητα, να τον μετατρέψει σε δούλο. Είναι ακριβώς αυτό που ο Ευριπίδης είχε υποστηρίξει πως ο θεός Διόνυσος(η καλοπέραση δηλαδή και η τρυφηλότητα )χώνει φόβο στους άνδρες πριν την μάχη. (Βακχες,303-4) Είναι λογικό όταν επιλεγείς συνεχώς τα εύκολα και όχι τα δύσκολα στην ζωή να γίνεσαι μαλθακός και όταν φτάνει η κρίσιμη στιγμή γίνεσαι ελεεινή γυναικούλα που θα κάνει τα πάντα για να αλλάξει η κατάσταση. Μόνο που κάποιες φορές δεν μπορούμε να αλλάξουμε τίποτα..

 


ΟΠΛΙΤΗΣ ΑΣΠΙΔΟΦΟΡΟΣ ΑΠΟ ΛΑΚΩΝΙΚΟ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΟ –ΑΘΗΝΑ


   
Όλα αυτά είναι κάποιες ενδεικτικές παρατηρήσεις διότι εάν μπούμε στην διαδικασία να γράψουμε ότι έχει ειπωθεί για την Σπαρτάρα χαθεί το νόημα του κείμενου. Οποίος επιθυμεί να ασχοληθεί περαιτέρω υπάρχει βιβλιογραφία πλούσια. Μόνο από τα Λακωνικά αποφθέγματα του Πλούταρχου συμπεραίνουμε πολύ εύκολα το μέγεθος της διάνοιας, ετοιμολογίας, λεκτικής ευστοχίας, σοφίας και ελεύθερης παιδείας που διακατέχει έναν Σπαρτιάτη.
Επίσης μας βοηθούν να καταλάβουμε το ποσοστό της βλακείας που υπάρχει σε μερικούς που ξεστομίζουν απόψεις όπως ότι ήταν αμόρφωτοι και ανόητοι άξεστοι και αγροίκοι που τους ενδιέφερε μόνο η μάχη και ο πόλεμος. Παρόλο που πολύ από όλους αυτούς γνωρίζουν ότι πριν από τον πελοποννησιακό πόλεμο, οι Λακεδαιμόνιοι ήταν οι μονοί που πρότειναν ειρήνη και μάλιστα τρεις φορές με τον Αρχίδαμο. Φυσικά όχι από δειλία, άλλα επειδή ήταν οι μονοί που καταλάβαιναν και γνώριζαν τι σημαίνει πόλεμος.
Την ισότητα, την ακριβή και δυσκολοβάστακτη ισότητα την έφερε πρώτη στον άνθρωπο η νομοθεσία του Λυκούργου. Στην Σπαρτή κυβερνούσαν οι ενάρετοι και οι άριστοι, σε αντίθεση με τους υπόλοιπους που κυβερνούν οι πλούσιοι. Και δεν μπορεί να υπάρξει δημοκρατία όπου υπάρχει οικονομική ανισότητα, αφού αυτομάτως δεν θα υπάρχει πολιτική ισότητα. Ο Πλατών στους νόμους του λέει πως δεν υπάρχει δημοκρατία όταν η οικονομική απόσταση του πλούσιου από τον φτωχό είναι πάνω από πενταπλάσια. Η αρχαία Σπαρτή, η αρχαιότερη καταστατική δημοκρατία στην Ελλάδα και σε όλων την ανθρωπότητα, μια πολιτεία που καλλιέργησε και τίμησε την έννοια της ελευθερίας όσο καμία άλλη πόλη, παρουσιάζεται ως ολιγαρχική και έχει αδικηθεί πολλαπλώς, η δε πραγματική της φύση έχει σκόπιμος παρεξηγηθεί. Το να θεωρεί κάποιος ότι η περίφημη αγωγή βασίζετε πάνω σε μιλιταριστική σκληρότητα και όχι στον αυτοέλεγχο, τον σεβασμό στην εργατικότητα και την φιλοπατρία, οδηγεί σε εσφαλμένη εικόνα για την Σπαρτή, εξίσου εσφαλμένη με αυτή που έχει διαμορφώσει στους αδαείς η χυδαία μονοθεϊστική προπαγάνδα για την αρχαία εθνική ελληνική θρησκεία.

 

ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΑΠΟ ΤΑ ΕΥΡΗΜΑΤΑ ΤΟΥ ΝΑΟΥ ΤΟΥ ΑΠΟΛΛΩΝΑ ΣΤΙΣ ΑΜΥΚΛΕΣ- ΣΠΑΡΤΗ

 

Το γεγονός ότι η αρχαία Σπάρτη υπήρξε διαφορετική από αυτή που θέλει να πιστέψουμε το σύγχρονο καταστημένο, το οποίο προσπαθεί να φέρει τα πάντα στα αθλία μέτρα του για να αισθάνεται όσο γίνεται λιγότερο άβολα, είναι ξεκάθαρο. Το ίδιο το καθεστώς κρύβει τα κόπρανα του πίσω από τις αρχαίες κολώνες, για να προσποιηθεί το άλλο πρωί ότι έκανε κάποια ανακάλυψη.
Αυτό που έδειξε στην ανθρωπότητα και τον ελληνισμό η Σπαρτή, είναι η απολυτή εύθετης και ελευθεροπρέπεια και μια αρετή μοιρασμένη ισόποσα ανάμεσα στην αγαθότητα και την ανδρεία.
Όλα αυτά επιτηδευμένα αποκρύπτονται επειδή κυριαρχεί η φυλέτης, η χυδαιότητα και η κτηνωδία, ενώ πάντα η πορεία προς τα κάτω είναι ταχύτερη και ευκολότερη.
Η ιστορία που συγγράφουν τα δουλικά του παγκοσμίου καθεστώτος, θα είναι πάντα η ιστορία των νικητών, δηλαδή πλέον μια ιστορία που σχεδιάζουν οι πολύμορφοι εκπρόσωποι της κτηνωδίας για να εξυπηρετεί περαιτέρω την κυριαρχία τους.
Η πεμπτουσία της ανθρώπινης υπερβατικότητας και ανδρείας εκφράζεται με την μητέρα των αχωνεψιάς Θερμοπύλες, που όπως επισημάνει ο Διόδωρος, πάντα θα ζηλεύουν οι πάντες τους θερμοπυλομαχους. "...Από που κατεβάζουν και σέρνουν οι ποταμοί αυτής της ανθρώπινης δύναμης που ανατρέπει τους νόμους της φυσικής μηχανικής? Πως οι λίγοι λιγοστεύουν τους πολλούς? Η απόκριση της μυθικής φωνής των μηδικών είναι σταθερά καταφατική. Το απλό μυστικό της πηγής που παράγει αυτήν την θεϊκή υπεράνθρωπη δύναμη βρίσκεται στη μετρία και συσπειρωμένη στάση του άνθρωπου εναντία στην έμφυτη ροπή του για τη άνεση, τον πλούτο, και την τρυφηλότητα. Απέναντι σε τέτοια ιδεώδη παιδείας ο σύγχρονος άνθρωπος έχει να αντιπαρατάξει το διαμετρικά αντίθετο.. τη χρησιμοθηρία, την μαλθακότητα, και την μαλάκυνση. Ο μύθος των μηδικών δημιουργήθηκε από την σθεναρή στάση του άνθρωπου εναντία στην λαιμαργία του ανθρωπινού φυσικού για πλούτο. Αιτία της κατάκρισης ενός τέτοιου τρόπου ζωής είναι η γενική τάση του σύγχρονου άνθρωπου να θηρεύει τον άκαρπο ευδαιμονισμό με οποιοδήποτε επαίσχυντο τρόπο. Στη βάση αυτής της δυσφήμησης βρίσκεται η παρακμή αδυναμία, η ακράτεια ,η δειλία και πάνω από όλα η πνευματική αποβλάκωση ..... Η νομοθεσία του Λυκούργου δημιούργησε έναν τύπο άνθρωπου εντελώς ασύμμετρο, και κατ΄ επέκταση ανέφικτο, απέναντι στα γνωρίσματα του σημερινού ανθρωπολογικού μοντέλου. Το αποτέλεσμα αυτού είναι ότι σήμερα που όλοι κοστολογούν τις άξιες τους με το χρήμα, να λένε μερικοί ότι υπήρχε ισότητα στη φτώχεια στη Σπάρτη θέλοντας προφανώς να κάνουν κάποιο συσχετισμό με κομμουνισμό και επομένως δεν ¨περνούσαν¨ καλά, όμως δεν μπορούν να καταλάβουν ότι όταν ΟΛΟΙ έχουν οικονομική ισότητα και δεν υπάρχει νόμισμα, δεν ευσταθεί η έννοια του φτωχού αφού δεν υπάρχει ο πλούσιος για να συγκριθεί.
Το αγαλμάτιο του γέλωτα που είχε στηθεί από τον Λυκούργο , σημείο απουσίας κάθε περιττού στοιχείου ευθυμίας στο παιδαγωγικό ιδεώδες της πολιτείας του Λυκούργου, συμβολίζει κάτι μοναδικό. Απαλά τα ζώα ο άνθρωπος μόνο γελά, γιατί μόνο αυτός αντιλαμβάνεται τον ψυχικό πόνο και την λύπη καθώς και το τέλος του. Η αγωγή στη Σπάρτη οδήγησε τον άνθρωπο τόσο κοντά στη φύση, όσο κοντά βρίσκονται τα ζώα. Αρκεί να μην σχετίσουμε απλοϊκά την ανθρωπινή ψυχική κατάσταση με τη κατάσταση του ζώου. ΟΙ Σπαρτιάτες ήξεραν να γελούν μόνο μπροστά στη φοβερή θέα της αληθείας, που κατά κανόνα παγώνει τα πρόσωπα των ανθρώπων. Εκεί που οι άλλοι γελούν ο Σπαρτιάτης διατηρεί σχετική σοβαρότητα, άλλα εκεί που οι άλλοι λυγίζουν και κλαίγουν μπροστά σε επικείμενο τέλος, τότε είναι αυτός που χαμογέλα . .Στις Θερμοπύλες, λίγο πριν πέσουν, ο Πέρσης ανιχνευτής τους βλέπει να χτενίζουν τα μαλλιά τους και να στολίζουν την όψη τους με εορταστική σοβαρότητα…

Η αναφορές αφορούν την ένδοξη Σπάρτη. Το να μιλήσουμε για τα χρόνια του Άγη και του Κλεομένη, όπου «..ο πλούτος συγκεντρώθηκε στα χέρια λίγων, η φτώχεια μάστιζε την πόλη, κι η πλεονεξία μαζί με την ενασχόληση με ποταπά πράγματα, επέφεραν την τρυφή, την πλαδαρότητα και την πολυτέλεια, είναι λάθος. Η Σπαρτή ξέπεσε (και όσο πιο ψηλά βρίσκεσαι τόσο μεγαλύτερη είναι η πτώση) από τις περισσότερες αρετές κάνοντας ανάξια γι αυτήν πράγματα.» Πλούταρχος Άγις-Κλεομένης. Δεν μπορούμε επομένως να λάβουμε ως μετρό αξιολόγησης της Σπαρτής αυτά τα χρόνια της παρακμής, άλλα θα επικεντρωθούμε στο απόγειο της ένδοξης Σπαρτής.
Όλη η δομή της Σπαρτιατικής κοινωνίας στηριζόταν στον απολυτό σεβασμό στους νόμους του Λυκούργου. Καμία εξαίρεση δεν ήταν νοητή, γιατί η μια εξαίρεση έφερνε την άλλη. Δεν αντλούσαν την δύναμη τους από το πλήθος των ανδρών, καθώς ήσαν οι πιο ολιγάριθμοι, άλλα από αυτό το φρόνημα τους και την κοσμοαντίληψη που πρόσφεραν στην ανθρωπότητα. Το πνεύμα του σπαρτιάτη είναι αντί διαμετρικά αντίθετο από την στάση του ¨εφιάλτη¨ που προσωποποιεί την έννοια της προδοσίας και της χυδαιότητας. Μια χαμερπής στάση ζωής, το πρότυπο της μικρότητας, της ευτελείας, του χάλαρου τρόπου, της εμπορικής θέασης της ζωής και του ατομικισμού. Η Σπαρτή υπερέχει επειδή διαφέρει και δεν διαφέρει επειδή υπερέχει. Ασπίδα της Σπαρτής είναι ο τρόπος ζωής της που είναι ο στυλοβάτης της ελευθεροπρέπειας.
Η πολυμάζα της ανθρωπότητας, ψάχνει να βρει ανέκαθεν τρόπους λύτρωσης από την τραγική μοίρα που περιμένει τον άνθρωπο. Επιζητούμε την τέρψη της ψυχής και τον άκρατο ευδαιμονισμό που οδηγεί σε τρυφή και χαλάρωση. Χρησιμοποιούμε κάθε δυνατό μέσο, την διασκέδαση, το φαγητό, την καλοπέραση, τον ερώτα, την πολυτέλεια για να λησμονήσουμε το αναπόφευκτο, τον θάνατο που μας καταδυναστεύει όλους από την πρώτη αναπνοή μας και από τότε που ο Προμηθέας έκλεψε την γνώση από τον Δια και την έδωσε στους ανθρώπους. Υπάρχει διασκέδαση στη Σπαρτή άλλα μόνο μετά από σκληρή καταπόνηση ψυχής και σώματος, ως ένα μικρό και φευγαλέο δώρο. Δεν ξέχνα πότε ο Σπαρτιάτης να κοιτάξει στα ματιά τον θάνατο και την σκληρότητα της ζωής, και να τους ανταποδώσει ένα υπεροπτικό χαμόγελο. Και αυτό το χαμόγελο είναι αποτέλεσμα της ελευθερίας απέναντι στο φόβο του θανάτου, η μεγαλύτερη μορφή ελευθερίας που μπορεί να γνωρίσει ο άνθρωπος. Πως μπορεί άλλωστε να είναι ελεύθερος ο φοβισμένος, αυτός που ζει για να φοβάται τον θάνατο. Φυσικά όπως αναφέρεται στο επίγραμμα των Λακεδαιμόνιων που υπήρχε στην Σπαρτή, δεν ήταν πεισιθάνατοι. Προτιμούσαν να νικήσουν πάρα να σκοτωθούν. Αναδεχόντουσαν τον θάνατο μόνο όταν ήταν αναπότρεπτος και προς όφελος της σεπτής Λακεδαίμονας. Γι αυτό και τον ομηρικό τρόπο μάχης και ήρωες όπως ο Καλόγηρος, μπορεί να τον τιμούσαν άλλα δεν τον υιοθετούσαν. Ήταν μια αδελφότητα πολεμιστών που είχαν εκλείψει την έννοια δικό μου και δικό σου .Αυτό φαίνεται και από το ότι δεν ευσταθούσε η έννοια της μοιχείας. Η σχέσεις φίλαυτους δεν ήταν η κτητική στάση που επικρατεί σήμερα και που ουσιαστικά ο καθένας αγαπά μόνο τον εαυτό του ικανοποιώντας τις ανάγκες του. Αυτός είναι και ο λόγος της ζήλειας.

http://4.bp.blogspot.com/_rQxZMJtcby0/S4ddQByKuCI/AAAAAAAAANQ/2UlTC0dDCBE/s400/leonidas-bronze-statue.jpg


Οι Λακεδαιμόνιοι σε αντίθεση με σήμερα είχαν κατανοήσει όσο σκέπτονται και ενεργούν για το συμφέρον της πόλης, αυτή θα είναι ακμαία και δυνατή. Αν όμως σκεπτόταν πρώτα τον εαυτό τους και αν υπάκουαν στα ένστικτα τους και όχι στους νόμους πόλη θα παρήκμαζε και μαζί με αυτήν και ο εκάστου πολίτης. Αυτή η άποψη είχε διατυπωθεί και από τον 
Περικλή στους αθηναίους και φαίνεται πως αποτελούσε κοινή παραδοχή σε όλους.
Όσον αφορά μερικούς που λένε ότι είχαν ¨δούλους¨ θα πρέπει να ενημερωθούν ότι δεν ήταν δούλοι οι είλωτες γιατί μπορούσαν να έχουν έγγεια περιούσια και πολεμούσαν μαζί με τους Σπαρτιάτες στους πολέμους, που αποδεικνύει ότι δεν είχαν σχέση με την έννοια του δούλου. Δεν υπήρχε περίπτωση να τους τοποθετούσαν οι Σπαρτιάτες ως βοηθούς στην πλάτη τους αν ένιωθαν ότι απειλούνται. Είχε γίνει κατανομή αρμοδιοτήτων όπου κάποιοι θα ασχολούνταν με γεωργικές εργασίες (είλωτες), κάποιοι με παράγωγη οπλών (περίοικοι) και κάποιοι καλούνταν ανά πασά στιγμή να δώσουν την ζωή τους για την προστασία της Λακεδαίμονας (Σπαρτιάτες όμοιοι). Για την κατανόηση του πως ήταν η σχέση μεταξύ όμοιων και ειλώτων είναι ενδεικτικό το κατώι απόφθεγμα, όπου φαίνεται καθαρά πως αν ο είλωτας είχε την πρόχειρη έννοια του δούλου όπως δίνουν σήμερα οι πολλοί ,δεν θα τολμούσε να συμπεριφερθεί άσχημα σε "αφεντάδικα αν το έκανε, μπορούμε να φανταστούμε την συνεχεία. Κρίνετε μονοί σας λοιπόν.."Όταν ένας από τους είλωτες του συμπεριφέρθηκε άσχημα του είπε "Αν δεν ήμουν οργισμένος θα σε σκότωνα.."ΧΑΡΙΛΑΟΣ (Λακων.αποφθ.Πλουταρχος)
Γενικότερα η κατάσταση του δούλου στην αρχαία Ελλάδα ήταν μια μορφή αναγκαστικής εργασίας που εμπεριείχε δικαιώματα και δεν έχει καμία σχέση με την έννοια του σκλάβου που εννοούμε σήμερα. Ήταν κυρίως αποτέλεσμα τύχης το να υπάρξεις δούλος έστω μια φορά . Χαρακτηριστικό παράδειγμα ο Πλάτωνας που υπήρξε τρεις φορές στην ζωή του δούλος. Οποίοι συσχετισμοί λοιπόν των σύνθρονων για ακρατές και κτηνώδης εκμεταλλεύσεις των Ελλήνων σε άλλους είναι ανθελληνικές.

 

ΕΥΡΗΜΑ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΡΧΑΙΟΛΟΓΙΚΟ ΧΩΡΟ ΣΤΙΣ ΑΜΥΚΛΕΣ-ΣΠΑΡΤΗ


Ηττημένος στη ζωή τι αξία έχει να νικήσεις στη μάχη. Αγώνας εναντία στον εαυτό σου, εναντίον των ενστίκτων, των παθών και των αδυναμιών, Αυτή ήταν η αντίληψη που διαφοροποίησε την Σπαρτή. Δημιούργησαν μια κοινωνία δίχως διακρίσεις στηριγμένες στον πλουτοκρατών την αντίληψη προστάτευαν στρατιωτικά. Αυτή την δάδα ανδρείας , ηθικής και λιτότητας. Με τις πράξεις ξεχωρίζει ο άριστος και όχι με τα λόγια, γιατί κανείς Σπαρτιάτης δεν έγραψε πότε τίποτα. Ότι είχε να πει θα το πουν οι πράξεις του. Αυτοί διαβίωναν όλοι μαζί ενώ όλοι οι υπόλοιποι συμβιώνουμε χωρία. Ανέλιξη χωρίς αξιοπρέπεια δεν είναι νοητή και αξιοπρέπεια χωρίς γενναιότητα ανέφικτη. Αυτό επιτυγχάνεται μονό όταν έχεις ξεπεράσει τον φόβο και εκεί βρίσκεται η επιτυχία τους με την σκληρή εκπαιδευόσασταν οι άλλοι γονάτιζαν από φόβο, αυτοί δεν πατούσαν στη γη . Οποίος μάχεται με το κεφάλι ψηλά, οποίος αισθάνεται την ιερότητα της στιγμής, οποίος βγαίνει από την μάχη τραγουδώντας όπως οι Λακεδαιμόνιοι, έχει κάνει ένα βήμα στην ατραπό της γνώσης. Η ενάρετη ζωή καταξιώνει και η συνεχείς επιδίωξη της αρετής .¨Να επιλεγείς τα δύσκολα για να σφυρηλατείς την αρετή σου ¨ έλεγε ο Πυθαγόρας. Ζώντας ενάρετα είσαι πραγματικός πολεμιστής και όχι άπλα συμμετέχοντας σε μια μάχη. Γιατί το να ζεις ενάρετα σημαίνει να είσαι Ηρακλής και να τα βάζεις με την Λερναία Ύδρα που αποσυμβολισμένη είναι οι ανθρώπινες ορέξεις και ανάγκες. Οποίος επιδιώκει την ευτυχία ικανοποιώντας τοις, πετυχαίνει μόνο τον πολλαπλασιασμό τους, όπως πολλαπλασιαζόντουσαν και τα κεφάλια της. Έκοβες ένα έβγαιναν δυο. Έπρεπε λοιπόν να "κάψεις" το κεφάλι..
Ο ασιατικός δεσποτισμός, η απολυταρχία και ο το ανθρωπινό συνονθύλευμα περιττωμάτων και μηδενικών που προσωποποιούνται στους διαχρονικούς εφιάλτες είναι ο πραγματικός εχθρός της αιωνίας Σπαρτής.
¨Βεβαία μέσα στη βαρβαρότητα και κτηνωδία που μεγαλώνουμε τα παιδιά μας, βλαστούς απαλούς στη διάκριση και το γούστο μαχλων τραγων, ποιος τολμά να πιάσει στο στόμα του τέτοιους πολίτες?
Νομίζω πως οι Σπαρτιάτες εκείνον που σήμερα χλευάζει τη ζωή που έζησαν στην εποχή της ακμής τους, θα τον κάκιζαν στην γλωσσά τους σαν ακρατή, και προς την κοινήν απομαλακιζομενον δίαιταν..
ΜΗΝ ΜΙΛΑΤΕ ΛΟΙΠΟΝ ΓΙΑ ΛΑΚΕΔΑΙΜΟΝΙΟΥΣ!¨

Δ.ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ

 

Παραθέτω το κείμενο του Σαραντάκου (είναι και ¨Λάκωνας¨ αν κρίνω απ την κατάληξη –ακος)και τα συμπεράσματα δικά σας….

 


«Η μελέτη της Σπάρτης και της κοινωνικής δομής της κρύβει αρκετές εκπλήξεις για τον ιστορικό. Εν πρώτοις πρέπει να διευκρινιστεί για ποια Σπάρτη μιλάμε, γιατί η Σπάρτη της αρχαϊκής εποχής σε πολλά σημεία διαφέρει τόσο από τη Σπάρτη των κλασικών χρόνων, που θα 'λεγε κανείς ότι πρόκειται για δυο διαφορετικές πόλεις.(*άσχετα αν μετά μιλά για την παρακμή (εποχή Αγησιλάου-Άγη-Κλεομένη και το παρουσιάζει ότι έτσι ήταν και στην ακμή της η Σπάρτη….. )Πολύ πριν από τον Πελοποννησιακό Πόλεμο, ήδη από τον 6ο π.Χ. αιώνα, η Αθήνα εθεωρείτο το αντίθετο της Σπάρτης σε πολλά πράγ­ματα. Στην πραγματικότητα η Σπάρτη από τον 6ο αιώνα και μετά, ώς το τέλος της ιστορίας της δεν έχει προσφέρει τίποτα στην τέχνη, στην επιστήμη, στη φιλοσοφία, στον πολιτισμό γενικότερα. Ουσιαστικά ποτέ της δεν έπαψε να είναι ένα άθροισμα από πέντε χωριά, που οι κάτοικοι τους διαβιούσαν συνεχώς σε καθεστώς στρατοπέδου. Την πολιτείαν ομοίαν κατεστησάμεθα στρατόπεδο λέει ο Ισοκράτης. Η ευθυμία, τα αστεία και το χιούμορ ήταν επισήμως κατακριτέα και ελαφρώς ύποπτα. Όταν ο Αρχίλοχος ο Πάριος τόλμησε να απαγ­γείλει στο κοινό της Σπάρτης σατιρικό του ποίημα, για το πώς έχασε σε μάχη με τους Θράκες την ασπίδα του αλλά δεν τον ένοιαξε πολύ, γιατί μια και γλίτωσε θα 'βρισκε άλλην, οι Έφοροι, που δεν έπαιζαν με τέτοια «ιερά» θέματα, διέταξαν αμέσως την απέλαση του. Τη Σπάρτη διοικούσε μια σκυθρωπή και καχύποπτη ολιγαρχία, που είχε επιβάλει σε όλους την ισότητα, αλλά μιαν ισότητα στη φτώ­χεια, στη σκληραγωγία και στην αμάθεια.

Σ' όλους ανεξαιρέτως τους Σπαρτιάτες απαγορευόταν να ταξιδεύουν έξω από την επικράτεια χω­ρίς ειδική άδεια, που σπανιότατα δινόταν. Ομοίως, ούτε οι ξένοι μπο­ρούσαν να μπουν και να μείνουν για πολύ στο σπαρτιατικό κράτος. Η διοίκηση ήθελε να ξέρει κάθε κίνηση και κάθε ενέργεια των πάντων. Δεν υπήρχε δυνατότητα ατομικής ζωής και για όλες τις πρά­ξεις του ο κάθε Σπαρτιάτης έπρεπε να παίρνει την έγκριση των κρα­τούντων. Ουδείς ην αφειμένος ως εβούλετο ζειν λέει ο Πλούταρχος.(*Μήπως όμως αναφέρεται στην αναρχία κ. Σαραντακο και στο να κάνει κανείς ο,τι γουστάρει?)Όταν ο Αγησίλαος αντελήφθη κάποιους Σπαρτιάτες να κάνουν κάτι το τελείως αθώο(?), αλλά με δική τους πρωτοβουλία και χωρίς εντολή, δεν τους είπε τίποτα, αλλά τη νύχτα έστειλε στρατιώτες και τους σκό­τωσαν. Ταυτόχρονα τη διοίκηση χαρακτήριζε η απόλυτη αδιαφάνεια και μυστικότητα στις αποφάσεις και στις ενέργειες. Ο Θουκυδίδης(*Αθηναίος του οποίου η στρατηγία του είχε αφαιρεθεί εξαιτίας της ήττας του από τον Βρασίδα και τους Σπαρτιάτες. Πόσο γνώστης και αντικειμενικός ήταν ? Σίγουρα πάντως δεν ήταν σαν τον Ξενοφώντα που έζησε στη Σπάρτη και ξέρει τι γράφει..) περι­γράφει εκτενώς της πολιτείας το κρυπτόν, τονίζοντας ότι η Εκκλησία του Δήμου στη Σπάρτη είχε καθαρά διακοσμητικό χαρακτήρα. Σπανι­ότατα συνερχόταν, κανείς εκτός από τον εισηγητή δε ζητούσε το λόγο και οι αποφάσεις δεν παίρνονταν με ψηφοφορία παρά «δια βοής», και ήταν πάντα επικυρωτικές των προτάσεων των εφόρων.

 Μία και μόνη φορά μίλησε εκτός από τον εισηγητή και άλλος ένας και έγινε ψηφοφορία, αλλά και πάλι όλοι ψήφισαν ομόφωνα την εισήγηση. Ζώντας ανάμεσα σε υποδουλωμένους πληθυσμούς (τους περίοι­κους και τους είλωτες), που ήταν τουλάχιστον πενταπλάσιοι σε αριθ­μό, οι Σπαρτιάτες ασκούσαν συνεχή και απίστευτα σκληρή τρομοκρα­τία σε βάρος τους. Κάθε χρόνο οι έφοροι κήρυτταν την «Κρυπτεία» κατά των ειλώτων. Ήταν μια επιχείρηση που γινόταν κρυφά τη νύχτα με σκοπό την εξόντωση των πιο θαρραλέων και πιο ρωμαλέων (και γι' αυτό επικίνδυνων για το καθεστώς) ειλώτων. Κατά το όγδοο έτος του Πελοποννησιακού Πολέμου συνέβη ένα απαίσιο γεγονός, που μας το μαρτυρεί ο Θουκυδίδης. Οι είλωτες όπως και οι περίοικοι είχαν στρατευθεί και είχαν πολεμήσει γενναία για τη Σπάρτη και οι έφοροι κάλεσαν όσους είλωτες διακρίθηκαν να τους ανταμείψουν. Παρουσιάστηκαν δύο χιλιάδες είλωτες. Οι έφο­ροι τους στεφάνωσαν, τους άφησαν να παρελάσουν στο κέντρο της Σπάρτης και τους υποσχέθηκαν ότι θα τους ελευθέρωναν. Τη νύχτα όμως και οι δύο χιλιάδες εξαφανίστηκαν(?) (*μήπως τους πήραν εξωγήινοι?) και κανείς δεν έμαθε ποτέ, με ποιόν τρόπο και σε ποιο μέρος θανατώθηκαν! Αλλά και η θρυλούμενη ισότητα των Σπαρτιατών ήταν ψέμα. Ορι­σμένοι, και πρώτοι οι ελέγχοντες την πολιτεία έφοροι, ήταν «πιο ίσοι από τους ίσους» για να θυμηθούμε τον Όργουελ. Και προνόμια με­γάλα είχαν, και περιουσίες τεράστιες είχαν συγκεντρώσει, αλλά και τους δημόσιους πόρους και χρήματα σπαταλούσαν χωρίς έλεγχο.(*ΣΕ ΠΟΙΑ ΕΠΟΧΗ ΑΝΑΦΕΡΕΤΑΙ??ΣΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΤΗΣ ΠΑΡΑΚΜΗΣ ΠΟΥ ΟΠΩΣ ΠΡΟΑΝΕΦΕΡΑ ΟΛΑ ΕΙΧΑΝ ΚΑΤΑΡΡΕΥΣΕΙ) Κι όταν κάποτε το κακό έφτασε στο απροχώρητο και βρέθηκαν κάποιοι σαν τον Άγη και τον Κλεομένη να ανασυγκροτήσουν το καθεστώς και να κάνουν αληθινή ισότητα, οι έφοροι και οι περί αυτούς πλουτήσαντες τους σκότωσαν. Κι αυτό σήμανε και το τέλος της Σπάρτης.

Το πρόβλημα είναι πως για τη Σπάρτη, την ιστορία της και την κοινωνική της δομή δεν έχει γράψει κανένας Σπαρτιάτης ούτε μία γραμμή. Όσα ξέρουμε τα έχουν γράψει ξένοι, ιδίως Αθηναίοι ή φιλο-Αθηναίοι. Έτσι μας εντυπωσιάζουν κάποιες αντιφάσεις, όπως για παράδειγμα το ότι υπήρχε άγαλμα του Γέλωτος και είναι τουλάχιστον περίεργο να τιμάται το γέλιο σε μια σκυθρωπή πόλη, που οι άρχοντες της δε σήκωναν τα αστεία. Πολύ σημαντικότερη όμως είναι η ανακολουθία που διαπιστώ­νουμε, εξετάζοντας τη θέση των γυναικών στη Σπάρτη. Θα περίμενε κανείς πως στη δημοκρατική Αθήνα οι γυναίκες θα ήταν πιο ελεύθε­ρες παρ' ό,τι στην ολιγαρχική Σπάρτη. Εντούτοις συνέβαινε ακριβώς το αντίθετο. Στην Αθήνα η γυναίκα δεν είχε κανένα πολιτικό ή κοινω­νικό δικαίωμα. Αντίθετα στη Σπάρτη οι γυναίκες είχαν πολύ μεγάλες ελευθερίες. Όχι* μόνο διατηρούσαν τα δικαιώματα τους στην πατρική περιουσία, αλλά μπορούσαν και παντρεμένες να αποκτήσουν δικιά τους.

 Έτσι, τον καιρό του Άγη και του Κλεομένη τα περισσότερα χω­ράφια της Λακεδαίμονας ανήκαν σε Σπαρτιάτισσες. Πολύ μεγάλες ήταν και οι σεξουαλικές ελευθερίες των γυναικών της Σπάρτης. Το λεγόμενο ότι «στη Σπάρτη δεν υπήρχαν μοιχοί» δεν έχει καμιά σχέση με την συζυγική πίστη, αλλά υποδήλωνε ακριβώς το αντίθετο. Δεν υπήρχε η έννοια της μοιχείας, γιατί οι Σπαρτιάτισσες μπορούσαν ελεύθερα να έχουν ερωτικές σχέσεις με άλλους άντρες,(*ουδέν σχόλιον. Άμετρη η ασχετοσύνη..) παντρεμένους και μη. Όταν μάλιστα, στον Β' Μεσσηνιακό Πόλεμο, οι άντρες τους λείψανε πολλά χρόνια μακριά τους, οι Σπαρτιάτισσες δέχτηκαν τις ερωτικές περιποιήσεις των ειλώτων, χωρίς καμιά συνέπεια σε βάρος τους, μολονότι από όλη αυτή την ιστορία γεννήθηκαν πολλά παιδιά, οι λεγόμενοι Παρθενίαι, τους οποίους τελικά η πολι­τεία, μη μπορώντας να τους εξομοιώσει με τους πατεράδες τους αλλά μη θέλοντας να τους κάνει ισότιμους με τους άλλους Σπαρτιάτες, τους ξεφορτώθηκε στέλνοντας τους να ιδρύσουν στη Μεγάλη Ελλάδα την αποικία του Τάραντα. Αυτή η ελευθερία εκφραζόταν και στη γυναικεία αμφίεση. Δυο χιλιάδες χρόνια πριν εφευρεθεί η «μίνι» φούστα, οι Σπαρτιάτισσες φορούσαν τις φαινομηρίδες, που ήταν πολύ κοντοί χιτώνες, που όχι μόνο άφηναν τους μηρούς των γυναικών ακάλυπτους, αλλά ήταν και σχιστοί στο πλάι, περίπου ώς τη μέση. Εκτός αυτού σε ορισμένες περιπτώσεις μπορούσαν (οι νέες κοπέ­λες φυσικά) να κυκλοφορούν τελείως γυμνές. Αυτό το θέσπισε, κατά την παράδοση, ο Λυκούργος, αρχικά μόνο κατά τα στρατιωτικά γυ­μνάσια των νεαρών, θέλοντας έτσι να τους εξασκήσει ώστε να προσέ­χουν τα παραγγέλματα του «επιλοχία», όταν γύρω τους στις κερκίδες του σταδίου, στέκονταν εκατοντάδες ολόγυμνα κορίτσια. Η ιδιάζουσα ελευθερία των γυναικών στη Σπάρτη, που σκανδάλι­ζε τους Αθηναίους δεν ήταν η μοναδική περίπτωση στην Αρχαία Ελ­λάδα. Μολονότι στις περισσότερες ελληνικές χώρες η γυναίκα ήταν πλήρως υποδουλωμένη στον άνδρα, σε ορισμένες άλλες απολάμβανε σημαντική ισοτιμία μ' αυτόν. Εκτός από τη Σπάρτη και σε άλλες δω­ρικές πόλεις, όπως στο Άργος, τη Γόρτυνα της Κρήτης (και σε όλη την Κρήτη γενικώς), αλλά και σε αιολικές, όπως στις πόλεις της Λέσβου, οι γυναίκες είχαν εξέχουσα θέση. Στη Λέσβο επίσης οι γυναίκες ήταν πολύ πιο ελεύθερες, όχι μόνο από τις Ατθίδες αλλά κι από τις περισσότερες Ελληνίδες. Μπορού­σαν να μορφωθούν, διατηρούσαν τα δικαιώματα τους στην πατρική εξουσία και είχαν κοινωνικές δραστηριότητες. Φαίνεται πως στη δω­ρική και στην αιολική φυλή επιβιώσανε πολλοί θεσμοί και συνήθειες της παλαιότερης μητρογραμμικής κοινωνίας, που επικρατούσε κατά την προϊστορική εποχή στο Αιγαίο.

 

http://3.bp.blogspot.com/_rQxZMJtcby0/S4bFFPXG6sI/AAAAAAAAAMg/aawnswtOEg8/s400/72281-bigthumbnail.jpg

 

ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΑ
Υ.Γ.1 Για εκτεταμένη ενημέρωση σχετικά με το πώς ζούσαν οι Σπαρτιάτες αναφορά γίνεται στο Λακεδαιμόνιων πολιτεία του Ξενοφώντα ο οποίος είχε ζήσει στη Σπαρτή ένα διάστημα και τα παιδιά του παρότι ήταν Αθηναίος, πέρασαν την Σπαρτιατική αγωγή)

Υ.Γ.2 ΠΗΓΕΣ. ΑΡΧΑΙΕΣ, ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ, ΡΑΣΣΙΑΣ, ΚΑΡΓΑΚΟΣ.

Υ.Γ.3 Την εργασία αυτή την αφιερώνω στον παιδικό και αδελφικό μου φίλο Χρήστο, στον Αλφεο και στον Αντρέα..

 

ΠΗΓΕΣ- ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ

-ΕΠΙΚΡΑΤΕΕΙΝ Η΄ ΑΠΟΛΛΥΣΘΑΙ

MARONAS480.BLOGSPOT.COM

 

-Δ ΛΙΑΝΤΙΝΗΣ

-ΕΡΥΝ. ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΑΜΙΚΛΩΝ

-ΑΡΧ ΜΟΥΣΕΙΟ ΑΘΗΝΩΝ

-ΑΡΧ ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΠΑΡΤΗΣ

-Δ ΣΑΡΑΝΤΑΚΟΣ
 

 

 

Για να δείτε κάποιες σελίδες πρέπει να έχετε τον flash player που μπορείτε να βρείτε πατώντας στο εικονίδιο δίπλα.

Πνευματικά δικαιώματα © 2009

 Συντελεστές  και επικοινωνία μαζί μας

       SiteLock