πίσω

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΣΠΑΡΤΙΑΤΗ  ΟΘΡΥΑΔΗ

 

http://www.ancientgreekbattles.net/Pics/56050_Deadhop.jpg

  

547 ΠΧ . Οι Σπαρτιάτες, έχοντας ήδη αποσπάσει από το Άργος την ισχυρότερη σύμμαχό του, την Τεγέα, εν συνεχεία αποσπούν τα Κύθηρα και τη νότιο Κυνουρία και, τέλος την Θυρεάτιδα, η απώλεια της οποίας θα αποτελέσει βαρύτατο οικονομικό πλήγμα για το Άργος, το οποίο κηρύσσει τον πόλεμο κατά της Σπάρτης. 


 
Map of Thyrea plain

 

Η ΜΑΧΗ ΤΩΝ« ΠΡΩΤΑΘΛΗΤΩΝ» 546 π.χ.

546 ΠΧ  Στη σύγκρουση που θα έκρινε το νέο πόλεμο, έχουμε ένα συγκλονιστικό ιστορικό γεγονός που αποδεικνύει την αξία που απέδιδε η Σπάρτη στις έννοιες της Τιμής, της Πίστεως και της Αξιοπρέπειας. Προς αποφυγή ασκόπου αιματοχυσίας, οι δύο στρατοί συμφωνούν να πολεμήσουν από την κάθε πλευρά μόνον 300 επίλεκτοι οπλίτες («Λογάδες») και το υπόλοιπο των στρατών να αποτραβηχτεί στις πατρίδες τους. Η σύγκρουση των δύο επιλέκτων σωμάτων, με επικεφαλής τον Σπαρτιάτη Οθρυάδη και τον Αργείο Θέρσανδρο, ορίζεται και πραγματοποιείται στην τοποθεσία Πάρπαρο. Στην άγρια μάχη που ακολουθεί έως την άφιξη της νυκτός, φονεύονται πάντες πλην τριών μόνον οπλιτών, δύο Αργείων (του Αλκήνωρος και του Χρομίου) και του τραυματισθέντος σοβαρά Σπαρτιάτου αρχηγού Οθρυάδου. 

Battle of Champions

ARTWORK ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΜΑΧΗΣ ΟΙ ΦΛΑΟΥΤΙΣΤΕΣ ΟΔΗΓΟΥΝ ΤΟΝ ΣΤΡΑΤΟ ΣΤΗΝ ΜΑΧΗ

Οι Αλκήνωρ και Χρόμιος, θεωρώντας ότι είναι οι μόνοι ζωντανοί, φεύγουν από το πεδίο της μάχης για να ανακοινώσουν τη νίκη τους στο Άργος, αλλά ο Οθρυάδης, συγκεντρώνει τις δυνάμεις του, σηκώνεται όρθιος, εκδύει τα σώματα των νεκρών Αργείων και με τον οπλισμό τους υψώνει Τρόπαιο, πάνω στο οποίο γράφει με το αίμα του«(Λακεδαιμόνιοι ) Κατ’ Αργείων» (σύμφωνα με τον Λουκιανό και το Ανθολόγιο Στοβαίου) ή «(Λακεδαιμόνιοι) Διί Τροπαιούχωι» (σύμφωνα με τον Πλούταρχο),  και ξεψυχάει δίπλα στους 299 νεκρούς συμπολεμιστές του. Μόλις θα φθάσουν στο πεδίο της μάχης οι δύο στρατοί, το επόμενο πρωϊ, για να διαπιστώσουν το αποτέλεσμα, η νίκη αμφισβητείται και από τις δύο πλευρές και από λόγο σε λόγο οι δύο πλευρές έρχονται σε κανονική σύγκρουση. Μετά από αιματηρό αγώνα νικούν οι Σπαρτιάτες και η Θυρέα οριστικά δίδεται στην πόλη τους. 

Αντίθετα από τον Ηρόδοτο που θέλει τον αρχηγό των Σπαρτιατών Οθρυάδη να έχει αυτοκτονήσει μετά την ύψωση του Τροπαίου, μη θέλοντας να επιστρέψει ζωντανός στην Σπάρτη όταν όλοι οι συλλοχίτες του είχαν φονευθεί, η παράδοση των Αργείων τον θέλει θανασίμως τραυματισθέντα υπό του Περιλάου, τον οποίο μάλιστα ετίμησαν οι Αργείοι, όπως διασώζει ο Παυσανίας (2, 20, 6), με ανδριάντα του στο Θέατρο της πόλεως. Η εκδοχή των Αργείων φαίνεται αληθεστέρα, δεδομένου ότι δεν θα άφηναν ποτέ ζωντανό οι δύο Αργείοι τον αρχηγό των αντιπάλων τους, άρα είναι λογικό να έχει ανασηκωθεί ο τελευταίος, τραυματισμένος σοβαρά, μέσα από νεκρά κορμιά, “αμικλάστοις δόρασι επερειδόμενος” όπως γράφει ο Πλούταρχος στα “Ηθικά” του, δηλαδή στηριζόμενος σε σπασμένα δόρατα, όταν απεχώρησαν οι επιζήσαντες δύο πολεμιστές του Άργους από το πεδίο της μάχης για να αναγγείλουν τη νίκη τους στην πατρίδα τους. 


 
Προς ανάμνηση αυτής της μάχης σώζονται επιγραφές, όπως η ακόλουθη:  

 

ΖΕΥ ΠΑΤΕΡ, ΟΘΡΥΑΔΑ ΤΙΝΑ

ΦΕΡΕΤΡΟΝ ΕΔΡΑΚΕΣ ΑΛΛΟΝ ΟΣ ΜΟΝΟΣ

ΕΚ ΘΥΡΕΑΣ ΟΥΚ ΗΘΕΛΗΣΕ ΜΟΛΕΙΝ

ΠΑΤΡΙΔΑ ΕΠΙ ΣΠΑΡΤΗΝ ΔΙΑ ΔΕ

ΞΙΦΟΣ ΗΛΑΣΕ ΠΛΕΥΡΑΝ ΔΟΥΛΑ

 ΚΑΤΑΓΡΑΨΑΣ ΣΚΥΛΑΣ

 ΚΑΤ’ΙΝΑΧΙΔΩΝ (δηλ.  Αργείων). 

 

Η Σπάρτη πλέον θα ελέγχει μία μεγάλη έκταση 8.500 τετραγωνικών χιλιομέτρων, που αντιστοιχεί στα 2/5 της Πελοποννήσου. Οι Αργείοι ξυρίζουν σε ένδειξη πένθους το κεφάλι τους και ορκίζονται να μην αφήσουν ξανά μακριά μαλλιά, μήτε οι γυναίκες τους να φορέσουν κοσμήματα χρυσά έως ότου επανακτηθεί η Θυρεάτις. Αντιθέτως, οι Σπαρτιάτες καθιερώνουν έκτοτε τα υπερβολικώς μακριά μαλλιά σε ανάμνηση της μεγάλης νίκης τους επί των Αργείων και ενσωματώνουν στη μνήμη τών εν Θυρέα πεσόντων και του Οθρυάδου και προς τιμήν του Θεού Απόλλωνος Καρνείου, μέσα στους ανά έτος εορτασμούς των «Γυμνοπαιδιών» ανδρικούς χορούς κατά την τελευταία ημέρα των εορτών στον χώρο του Θεάτρου της πόλεως. Οι χορευτές Σπαρτιάτες πολεμιστές, γυμνόποδες και με μακριά μαλλιά (σε υπενθύμιση του όρκου των αντιπάλων τους να μην αφήσουν μακρυά τα μαλλιά τους και να μη ξαναφορέσουν οι Αργείες γυναίκες χρυσά κοσμήματα αν δεν ανακτήσουν την Κυνουρία) προσφέρουν με το τέλος των εορτασμών σπονδή στους Θεούς και στην ψυχή του ήρωος Οθρυάδου, ενώ οι τελετές αυτές συνδυάζονται χρονικώς με άλλη,  μικρότερη εορτή, τουλάχιστον έως το 370 όπου απωλέσθη η Θυρεάτις, τα λεγόμενα “Παρπαρώνεια”, στην ακριβή τοποθεσία που διεξήχθη η αιματηρή μάχη (Πάρπαρος). 
 

Johan Tobias Sergel (1740-1814) ΛΟΥΒΡΟ Ο ΣΠΑΡΤΙΑΤΗΣ ΟΘΡΥΑΔΗΣ ΘΝΗΣΚΩΝ

Στους δικούς μας καιρούς, 30 και πλέον συγγραφείς, Έλληνες και ξένοι, έχουν υμνήσει την ανδρεία του Οθρυάδου, ο δε ποιητής Αρίστος Καμπάνης (1883-1956), συνέγραψε γι’αυτόν το παρακάτω ποίημα, με τίτλο "Τρόπαιον": 

 

«Απ' την αυγή πολέμααν ως το δείλι, 
στης πολυζήλευτης Θυρέας τον κάμπο,
 
οι Αργείοι με τους Σπαρτιάτες
  
και το αίμα το νεοχλόιστον επότιζε το χώμα.
 
Κι όταν ο ήλιος έπεσε στα ρείθρα του Ωκεανού πατρός,
 
να ξεκουράσει απ' την τόση τα μάτια του τη φρίκη,
  
Αργείος δεν ανάσαινε κανένας,
  
κι απ' τους Σπαρτιάτες τρεις μονάχα
 
ανάμεσ' απ' τους νεκρούς συντρόφους των
  
επρόσμεναν το θάνατο, που δε θ' αργούσε.
 
Κι ήρθεν η άλλη αυγή, κι ήρθεν ο ήλιος,
  
ήρθε να πήξει τα αίματα και να λαμπρύνει
  
τον ηρεμαίο το θάνατο ηρώων τόσων
  
στον κάμπο το πολύχλοο της Θηρέας.
 
Κι από τους τρεις μόνον ένας απ’τους Σπαρτιάτες
 
αργοσάλευε μες απ' τα κουφάρια.
 
Το αίμα του τ'αργόπινε το χώμα,
 
ενείρονταν τα Ηλύσια και το πλήθος
 
το ηρωικό των Ηρακλειδών προγόνων...
 
Και καθώς αντιχτύπησε στο πρόσωπό του το φέγγος,
  
άθροισεν ο νιος τη δύναμή του τη λίγη.
  
ορθοτινάχτηκε, κι η κόμη ανέμισέ του στην αύρα της ημέρας.
 
Το στηθοβόρον, έπνιξε τον πόνο,
  
το πολέμιον αιχμηρό βγάζει βέλος
 
που τον είχε τρυπήσει το γυμνίτη
  
και κοιτώντας τριγύρω, ω τι τρομάρα,
  
νεκρούς τους εχθρούς ξάνοιξε και τους Σπαρτιάτες,
 
και νικητής ελόγιασε πως ήτον
 
της πολυαίμακτης μάχης στη Θυρέα.
 
Μ' όσην είχε ζωή ο Οθράδης,
  
απ' τους Αργείους ανάμεσα και τους Σπαρτιάτες,
 
λίθο μεγάλο εστύλωσε.
 
Κατόπι αφού βούτηξε στο αίμα του το ξίφος,
  
"Ενίκησαν οι Σπαρτιάτες", γράφει.
 
Έπειτα πέφτει για να κοιμηθεί τον ύπνο,
  
Πού 'χαν υπνώσει οι σύντροφοι και οι εχθροί του».
 

 


(Από το βιβλίο του Βλάση Γ. Ρασσιά "Επίτομος Ιστορία των Σπαρτιατών".

Σημ 1

Ο Πλούταρχος αργότερα θα ισχυριστεί ότι ο λόγος που οι Σπαρτιάτες άφηναν μακριά  μαλλιά δεν ήταν λόγω αυτής της μάχης, αλλά ήταν το ύφος της εποχής.

Σημ 2

Οι εορτές για την μάχη των Αργείων με τους Σπαρτιάτες ίσως να μην συνδέεται την μάχη αλλά πιθανά είναι παλιότερη

IN ENGLISH

ΑΚΟΛΟΥΘΟΥΝ ΤΑ ΔΡΩΜΕΝΑ ΣΤΗΝ ΑΓΓΛΙΚΗ ΑΠΟ ΤΟΝ ΙΣΤΟΤΟΠΟ © 2006 - 2009 ANCIENT GREEK BATTLES

  


Τhe Battle of Champions was a battle between Sparta and Argos who fought for control of the Thyrean plains. The Argives comprehensive defeat of the Spartans at the Battle of Hysiae 669 B.C. have given the Argives the upper hand in the area, but Sparta it seems had recovered enough in the interim to again challenge Argos for Peloponnesian supremacy. Previously, many small skirmishes and such took place, but both nemeses' now agreed to conclude hostilities once and for all in a all in battle.
The Spartans and the Argives decided that instead of another major war taking place it should be decided by just 300 champion hoplites from each side and thus spare the others. This would be known as 'The Battle of Champions'.

With everything to loose, the battle would have been hard and fierce. The killing was on an unprecedented scale, each side would not allow any survivors for any reason. The injured or incapacitated hoplite did not mean he would be left for medical attention, wholesale butchery was the call of the day.

The fighting was so very fierce that neither force could outdo the other, until it ended with two exhausted Argives left standing. They surveyed the area to make sure there were no more survivors and left to return to Argos to inform them of their victory.

However, they had made an unimaginary blunder, they had overlooked the Spartan hoplite Orthryades, who wounded as he was, was still technically alive and with the last two surviving Argives gone, Orthryades was technically the last surviving member out of both armies left on the field of battle. He survived long enough to inform his baggage handlers and witnesses to the battle that he Orthryades proclaimed himself victor of the battle in the name of Sparta, soon afterwards dying probably never even moving from the spot where he fell.

It is said that Orthryades 'killed himself because he was too ashamed to return to Sparta as the sole survivor'. This was the story that was circulating, but is probably not correct. Orthryades realised or probably was told that he needed to kill himself, his injuries being so devastating that he had little prospect of making it back to Sparta alive, he probably couldn't even move. The fact that he killed himself is of monumental importance, because when he killed himself, he did not die by an Argive warrior in battle. Argos could not use the argument that 'he was going to die anyway because of the injuries we inflicted him', the Spartans now had the argument that 'he was the last man on the field of battle and then he killed himself afterwards in shame'.

Both sides now claimed absolute victory. The Argives arguing that they had won the battle and had the last men standing, the Spartans saying that their man was alive when they left and he proclaimed himself victor with no Argives remaining to oppose him.

Even though this battle was suppose to be the final answer between the Argo and Spartan hostilities, in fact it ended up even more confusing than before. It solved nothing and only upped the ante of anger between the two city-states. Soon afterwards aggression between the two would flare up again.

The Spartans began a "style" during this period that would last for many years. They would let their hair grow long and have no moustaches, and only after they would be victorious would they cut their hair again. [1].

The Spartans made many great advances after this, capturing Phigaleia and Hira, as well as conquering Pylos and Mothone. 
Yet still the Spartans achieved more war with Tegea around 560 BC (Which ended up with Sparta setting up pro Spartan government there), and worse, another war with Argos ensured.

Around the year 505 BC, Sparta and Argos went to war again. No reason is known for this war, but by this time there was so much bad blood between the two, any reason would have been good enough.

Kleomenes of Sparta advanced his army into Argolis, but he had failed to take Argos itself. The Argive army was very careless, and in that same year he surprised and defeated the Argive army near Sepia. The fleeing Argives attempted to take sacred refuge in a holy grove of the mythical Hero Argos. Kleomenes did the unthinkable and set fire to the grove. The Argives were either killed by the fire or driven out and killed, and in the end the Argive casualties numbered 6,000, over two thirds of the entire Argive army.

This was considered the last major battle Argos fought by itself against Sparta, and it was the biggest loss Argos would ever encounter at the hands of Sparta. The Spartans then after had all the male citizens of Argos executed to ensure that Argos would never again cause trouble for Sparta (This was very merciful, as the average thing to do in this period in Greece was a complete slaughter of a city's citizens).

With Argo severely cut down nothing further is heard of fighting between Argos and the Lacedaemonians until c494 B.C.

 

 

 

 

Για να δείτε κάποιες σελίδες πρέπει να έχετε τον flash player που μπορείτε να βρείτε πατώντας στο εικονίδιο δίπλα.

Πνευματικά δικαιώματα © 2009

 Συντελεστές  και επικοινωνία μαζί μας

       SiteLock