Ειδήσεις ,Δρώμενα

Έκθεση στο Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη

Υποβρύχια ανασκαφή

Το Ίδρυμα Αικατερίνης Λασκαρίδη ανακοίνωσε την παρουσίαση, για πρώτη φορά στο κοινό, των νέων ευρημάτων από το περίφημο Ναυάγιο των Αντικυθήρων.

Η έκθεση – που θα διαρκέσει από τις 3 Δεκεμβρίου έως τις 15 Ιανουαρίου 2017 – περιλαμβάνει περισσότερα από 20 αντικείμενα από την ενάλια αρχαιολογική έρευνα των ετών 2014 έως 2016, η οποία διεξάγεται από την Εφορεία Εναλίων Αρχαιοτήτων με την τεχνολογική υποστήριξη του αμερικανικού Ωκεανογραφικού Ινστιτούτου Woods Hole. ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ →

Μεταξύ των μυστηριωδών “Ακουσμάτων” που ο Πυθαγόρας δίδασκε στους μαθητές του, κανένα δεν ξεσήκωσε διαλόγους και σχολιασμούς, όσο το περιβόητο “κυάμων απέχου” δηλαδή αποχή απο τα κουκια.. Η καταγωγή της προτροπής αυτής είναι αιγυπτιακή ίσως διοτι ,οι Αιγύπτιοι ιερείς, όπως ο Ηρόδοτος αναφέρει (Βιβλ. ΙΙ, κεφ. 37) απαγόρευαν αυστηρά την χρήση κουκιών, γιατι θεωρούσαν ακάθαρτο το φυτό αυτό. Ο Σέξτος ο Εμπειρικός λέει: “Οι Αιγύπτιοι ιερείς ευκολότερα θα έτρωγαν τις σάρκες των γονέων τους, παρά θα αποφάσιζαν να φάνε αυτά τα όσπρια”.
ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ →

Όταν τελείωσε η μάχη των Πλαταιών ( Αύγουστος του 479 π.Χ, μεταξύ των Ελλήνων και των Περσών, κατά τη διάρκεια της δεύτερης περσικής εισβολής στην Ελλάδα με τον Ξέρξη) η σκηνή του στρατηγού των Περσών Μαρδόνιου (ο Ξέρξης είχε ήδη φύγει) με τα ολόχρυσα σκεύη του και τους μαγείρους του ήρθαν στα χέρια των Ελλήνων.

Ο Παυσανίας διέταξε τους Πέρσες υπηρέτες να ετοιμάσουν ένα γεύμα σαν αυτά που ετοίμαζαν στον Μαρδόνιο και τους συνεργάτες του. Αντίστοιχα ζήτησε από τους Σπαρτιάτες να ετοιμάσουν το συνηθισμένο γεύμα των Λακεδαιμονίων, τον μέλανα ζωμό (*) . Ακολούθως, ο Παυσανίας κάλεσε όλους τους Έλληνες στρατηγούς στη σκηνή του Μαρδόνιου και τους παρουσίασε τα δύο γεύματα ένα πλούσιο σε ολόχρυσα σκεύη, το περσικό και ένα φτωχικό με τον μέλανα ζωμό των Σπαρτιατών. Τότε είπε:

“Δεν σας φαίνεται φίλοι μου, πως ήταν πολύ ανόητος ο Μαρδόνιος, να κινήσει να έρθη από τα πέρατα του κόσμου, για να μας αφαιρέσει τον μέλανα ζωμό μας, τη στιγμή που έτρωγε στην πατρίδα του τέτοια φαγητά σε χρυσά σκεύη.” !

Μία ακόμη μαρτυρία σώζεται για τον Μέλανα ζωμό. Ο τύραννος των Συρακουσών Διονύσιος θέλησε να δοκιμάσει τον περίφημο «μέλανα ζωμό» των Σπαρτιατών. Φυσικά, όταν τον δοκίμασε, του φάνηκε απαίσιος κι επέταξε το πιάτο μακριά γεμάτος αηδία. Αυτός που του τον έφτιαξε -ένας Σπαρτιάτης – είπε τότε στον Διονύσιο : «Δεν σου άρεσε, γιατί του έλειπε η σάλτσα».

-Και ποια είναι η σάλτα ; ρώτησε ο Διονύσιος.

-Η κούραση, ο ιδρώτας και η πείνα, απάντησε ο Σπαρτιάτης.

Χωρίς το ορεκτικό του μόχθου, καμία απόλαυση στη ζωή δεν είναι ολοκληρωμένη…!!

(*) Μέλανας ζωμός. Στην Αρχαία Λακεδαίμονα από την εποχή του βασιλιά και νομοθέτη Λυκούργου κατά τον 8ον π.Χ. αιώνα, γινόντανε στην Λακωνία τα κοινά συσσίτια κατά τα οποία λαός και στρατός τρώγανε τον περίφημο Μέλανα Ζωμό. Σφάζανε το χοίρο και φρόντιζαν με μεγάλη επιμέλεια να μαζέψουν το αίμα του μέχρι ρανίδος. Το αίμα ανακάτευαν με ξύδι για να μην πήξει.

Κατόπιν τηγάνιζαν κρέας και λίπος και μέσα σ’ αυτό έριχναν νερό. Μόλις το νερό άρχιζε να βράζει ανακάτευαν μέσα σ’ αυτό αλεύρι κρίθινο και προσέθεταν λίγο-λίγο το αίμα με το ξύδι. Εν συνεχεία και ενώ συνέχιζε το βράσιμο ρίχνανε νερό ώστε να διατηρείται πάντα αραιά πηχτό, υδαρές. Όταν το παρασκεύασμα δεν απορροφούσε άλλο νερό εσήμαινε πως είχε βράσει και ήταν κατάλληλο για σερβίρισμα.

αλιευθέν στο
http://xletsos-basilhs.blogspot.gr/

Τα Φαλληφόρια ήταν εορταστική πομπή, μέρος των Διονυσίων. Γίνο
νταν το μήνα Ποσειδεώνα.

Στην πομπή προπορευόταν ο φαλλός, σύμβολο της γονιμότητας και της βλάστησης. Όσοι ακολουθουσαν ήταν μεταμφιεσμένοι σε Σειληνούς, Σατύρους και Βάκχες. Κρατούσαν στα χέρια τους θύρσους, φαλλούς, κρατήρες με νέο κρασί, χόρευαν και τραγουδούσαν φαλλικά τραγούδια. Επίσης καλούσαν το Φάλλη, ακόλουθο του Διονύσου και προσωποποίηση του φαλλού, να προσέλθει και να γιορτάσει μαζί τους.Στη γιορτή αυτή επίσης γίνονταν και χοροί στο θέατρο των Αθηνών από άνδρες, αλλα και μερικες γυναίκες ,που ήταν μεταμφιεσμένοι σε Βάκχες ,Νύμφες και Ώρες, κατώτερες θεότητες οι οποίες προσωποποιούσαν τις φυσικές δυνάμεις που προστάτευαν τη βλάστηση και ανθοφορία της άνοιξης και την καρποφορία του καλοκαιριού.

Οι μεταμφιέσεις αυτού του είδους απέβλεπαν στο να ενεργοποιήσουν μέσα στο χειμώνα τις αναγεννησιακές δυνάμεις της φύσης, να αποτρέψουν τις αντίθετες κακοποιές δυνάμεις και να δώσουν τον τόνο, ιδίως οι βακχικές μεταμφιέσεις, ενός ξέφρενου ξεφαντώματος.Τα Διονύσια ήταν αγροτική καθαρά γιορτή.Πυρήνας των εορταστικών εκδηλώσεων ήταν κι εδώ μια πομπή, η πομπή του φαλλού. Ο μπροστάρης της πομπής κρατούσε αμφορέα γεμάτο κρασί και μια κληματόβεργα,έπειτα ακολουθούσε κάποιος που τραβούσε ένα τράγο, ζώο σύμβολο της γονιμοποιητικής δύναμης που θυσιαζόταν στο θεό Διόνυσο.Στη συνέχεια ερχόταν άλλος με κάνιστρο από λυγαριά γεμάτο με ξερά σύκα και τελικά εκείνος που περιέφερε ψηλά πάνω σε κοντάρι το φαλλό , το κατεξοχήν σύμβολο των γονιμοποιητικών δυνάμεων. Για την πομπή αυτή στην αρχαία απλή και τη μεταγενέστερη πολυτελή της μορφή μάς μιλά ο Πλούταρχος στο έργο του » Περί φιλοπλουτίας» 527d :

»… , όρα μη πομπήν επαινούντι και πανήγυριν μάλλον ή βίον έοικας. η πάτριος των Διονυσίων εορτή το παλαιόν επέμπετο δημοτικώς και ιλαρώς˙ αμφορεύς οίνου και κληματίς, είτα τράγον τις είλκεν, άλλος ισχάδων άρριχον ηκολούθει κομίζων, επί πάσι δ’ ο φαλλός. αλλά νυν ταύτα παρεώραται και ηφάνισται χρυσωμάτων παραφερομένων και ιματίων πολυτελών και ζευγών ελαυνομένων και προσωπείων ˙ ούτω τα αναγκαία του πλούτου και χρήσιμα τοις αχρήστοις κατακέχωσται και τοις περιττοίς.»

Η φαλλική πομπή απέβλεπε στη μεταβίβαση των γονιμοποιητικών δυνάμεων, που συμβόλιζε ο φαλλός, στη γη και στην ενεργοποίηση των παραγωγικών της δυνάμεων για μια νέα χρονιά με καλή σοδειά. Η τιμητική για το θεό Διόνυσο πομπή με το φαλλό μπροστά αναρτημένο πάνω σε κοντάρι λεγόταν Φαλληφόρια ή Φαλλαγώγια.Οι εορταστές που μετείχαν σ’ αυτήν μεταμφιέζονταν, έβαφαν τα πρόσωπά τους ή φορούσαν προσωπίδες, στεφανώνονταν με στεφάνια από κισσό και είχαν αναρτημένους από το λαιμό και τη μέση τους φαλλούς. Ευθυμούσαν πίνοντας από το νέο κρασί της χρονιάς, τραγουδούσαν βωμολοχικά και περιπαιχτικά τραγούδια, τα λεγόμενα φαλλικά, και χόρευαν κωμικούς χορούς. Οι εορταστικές εκδηλώσεις αυτού του είδους αποτέλεσαν τον πυρήνα για την γένεση της κωμωδίας.Ο Αριστοτέλης στο σύγγραμμά του «Περί ποιητικής» αναφέρει πως η κωμωδία προήρθε από τους «εξάρχοντας τα φαλλικά» , από εκείνους δηλαδή που στα φαλλικά τραγούδια έκαναν την αρχή κι ακολουθούσαν οι άλλοι απαντώντας ή επαναλαμβάνοντας ( Αριστοτέλους Περί ποιητικής 1449a, στίχοι 9-15):

»Γενομένης δ’ ουν απ’ αρχής αυτοσχεδιαστικής και αυτή και η κωμωδία, και η μεν από των εξαρχόντων τον διθύραμβον, η δε από των τα φαλλικά, α έτι και νυν εν πολλαίς των πόλεων διαμένει νομιζόμενα, κατά μικρόν ηυξήθη, προαγόντων όσον εγίγνετο φανερόν αυτής, και πολλάς μεταβολάς μεταβαλούσα η τραγωδία επαύσατο, επεί έσχε την αυτής φύσιν.»

Στις εορταστικές εκδηλώσεις των μικρών Διονυσίων περιλαμβάνονταν και λαϊκά παιχνίδια με κυριότερο εκείνο του ασκωλιασμού . Σ’ αυτό κάποιος πηδούσε πάνω σε ασκό από δέρμα τράγου αλειμμένο με λάδι και προσπαθούσε να κρατήσει ισορροπία, πράγμα που δεν ήταν εύκολο να το καταφέρει και πέφτοντας προκαλούσε το γέλιο των θεατών

 

Ο Τελεστικός θίασος «Διόνυσος Ελευθερεύς» και η Λατρευτική κοινότητα «Λάβρυς» διοργάνωσαν την πρώτη σύγχρονη τέλεση των Φαλληφορίων, η οποία και πραγματοποιήθηκε στο ιστορικό κέντρο των Αθηνών, το Σάββατο 1 Μαρτίου 2014

O »Παρμενίδης» Ιωάννης Μπουσίου πρωτεργάτης των προσπαθειών αυτών έδωσε μια εξαιρετική συνέντευξη στα Φαινόμενα του Ελ. Τύπου, για το παρελθόν και το παρόν των φαλληφορίων.

Τι ακριβώς ήταν τα Φαλληφόρια στην αρχαία Ελλάδα και σε ποιες περιοχές εορτάζονταν;
Τα Φαλληφόρια ονομάζονταν μία εορτή που επιτελούνταν στην Αττική στα πλαίσια των κατ’άγρους Διονυσίων. Γενικότερα όμως οι Φαλλικές τελετουργίες ήταν άμεσα συνυφασμένες με την Λατρεία του Διονύσου, άρα όπου συναντάμε τελετές Διονυσίων συναντάμε και Φαλληφορίες εφόσον αυτές αποτελούν αναπόσπαστο μέρος αυτών των εορτών. Με το γεγονός ότι οι διονυσιακές τελετουργίες ήταν ευρέως διαδεδομένες σε όλη την γεωγραφική επικράτεια του ελληνισμού αντιλαμβανόμεθα το εκτεταμένο μέγεθος και την ισχύ των φαλληφορικών εορτών. Το κυρίαρχο μέρος της εορτής ήταν η περιφορά του φαλλού εν πομπή γι αυτό και μια εξίσου γνωστή ονομασία της τελετής ήταν και Φαλλαγώγια. Κατά την πορεία της πομπής άντρες μεταμφιεσμένοι σε Σιληνούς, Σατύρους και Βάκχίδες, με θύρσους δάδες και ξύλινα ραβδιά που κατέληγαν σε δερμάτινους φαλλούς, χόρευαν γύρω από το περιφερόμενο ξόανο του Διονύσου, ενώ προπορεύονταν πάντα το Φαλλικό άρμα. Κατά την πορεία βέβαια οι μετέχοντες της πομπής έπιναν από δερμάτινους ασκούς οίνο και περιέπαιζαν τους περαστικούς, και με φαλλικά τραγούδια καλούσαν τον Διόνυσο–Φαλλήνα (προσωποποίηση του φαλλού) να έρθει να γιορτάσει μαζί τους. Όταν το ξόανο έφτανε στο προορισμό του ακλουθούσαν πάλι χοροί και φαλλικά άσματα αλλά και η συνακόλουθη ευωχία όλων των συμμετεχόντων με το άνοιγμα και την πόση από τα αγγεία που περιείχαν τον διονυσόγευστο οίνο. Υπήρχε μάλιστα και ένα ειδικό τελετουργικό αγγείο-ρυτό το οποίο, έκτος από την οικιακή λατρευτική χρήση του, πολύ πιθανών να χρησιμοποιούνταν και σε οινοποσίες των φαλληφορικών δρωμένων

Τι συμβόλιζαν αυτού του είδους οι εορτασμοί; Υπάρχει κάποια σχέση με διεργασίες που λαμβάνουν χώρα στη φύση;
Η λατρεία, και πιο συγκεκριμένα, η λιτανεία-περιφορά του φαλλού ως απεικονιστικό σύμβολο της γονιμότητος σαφώς και αποτελούσε αναπόσπαστο μέρος των γονιμικών τελετών που συνέδραμαν στην διασφάλισης της ευκαρπίας και ευγονίας. Οι εορτασμοί αυτοί υπήρξαν ένα είδος τελετουργίας της γονιμότητος όπου αναπαραστόυσαν, τόσο με την αρχέγονη μαγικό-θρησκευτική τους μορφή όσο και με το χαρακτήρα της μιμητικής αναπαράστασης, τον θάνατο του παλιού μέσα από την παγωνιά του χειμώνα, προς το ξεκίνημα-την αναγέννηση του νέου που οδηγεί στην απελευθέρωση και την ανανέωση της ζωής. Γι αυτό αλώστε οι τελετουργίες αυτές λαμβάνουν χωρά σε αυτήν την μεταιχμιακή εποχή του τέλους του χειμώνα προς την αρχή της πολυπόθητης ανοίξεως.

Αττική μελανόμορφη κύλικα περ. 550 π.Χ. Εθνικό Αρχ. Μουσείο Φλωρεντίας, αρ. ευρ. 387.Απεικονίζει Φαλλική πομπή με οκτώ ιθυφαλλικούς άντρες που μεταφέρουν το άρμα των Φαλληφορίων που αποτελείται από έναν ευμεγέθη ξύλινο φαλλό σε σχήμα αλετριού που καταλήγει σε βάλανο στην οποία είναι ζωγραφισμένη οφθαλμός. Ένας πελώριος σχεδιασμένος γενειοφόρος Σάτυρος ακουμπά πάνω στο φαλλό ενώ ένας άντρας στην κορυφή μοιάζει να ιππεύει το άρμα κρατώντας ένα λευκό μουσικό κέρας
Πώς αντιμετώπιζαν οι αρχαίοι τη θέαση των φαλλικών συμβόλων σε κοινή θέα; Το ρωτώ αυτό διότι το σύγχρονο κοινωνικό status είναι τελείως διαφορετικό.
Αξίζει να σημειώσουμε αρχικά ότι ο φαλλός κατά την αρχαιότητα λειτουργούσε στην καθημερινότητα του έλληνα και με αποτροπαικό – φυλακτήριο σκοπό αφού θεωρούνταν ότι η απεικονιστική του παρουσία και μόνο προφυλλάσει και κρατά μακριά κάθε λογής επιβουλή που μπορεί να προέρχονταν από εξωγενής κακόβουλες δυνάμεις, γι αυτό και πολύ συχνά έξω απ τα σπίτια τους υπήρχαν φαλλικά σύμβολα που διασφάλιζαν την ακεραιότητα του ιδιωτικού τους χώρου. Επίσης, όπως αναφέρει χαρακτηριστικά και ο διακεκριμένος γλωσσολόγος Μ. Κοπιδάκης στο άρθρο του “Και Διονύσου αρχαιότερα”, «Ακόμη και στους τάφους οι φαλλικές απεικονίσεις δεν είναι σπάνιες. Ο φαλλός υποδηλώνει τη μακαριότητα της μετά θάνατον ζωής, διασφαλίζει τη γαλήνη του νεκρού και προοιωνίζεται τη μέλλουσα αναγέννηση ή ακόμη και την εκ νεκρών ανάσταση!». Και από τις δύο παραπάνω διαπιστώσεις αντιλαμβανόμεθα το πόσο εξοικειωμένοι ήταν οι πρόγονοί μας με την έννοια του φαλλού και πόσο ενταγμένη ήταν η παρουσία του συμβόλου σε όλες τις εκφάνσεις του καθημερινού τους βίου.

Φαλλόσχημο ρυτό τέλη του 3ου αι. π.Χ. Από την αγορά της Πέλλας, αρ.ευρ. 83.940. Πήλινο τελετουργικό αγγείο από την μία πλευρά με την μορφή κανθάρου ενώ από την άλλη σε μορφή βαλάνου εν στύσει. Πολύ πιθανών εκτος από την αμιγώς τελετουργική οικιακή λατρεία να χρησιμοποιούνταν κατά τις σκωπτικές τελετές των Φαλληφορίων.

Θα ήταν παρακινδυνευμένο να υποστηρίξει κανείς πώς το σύγχρονο Καρναβάλι έχει τις ρίζες του στα Φαλληφόρια; Ποιες οι ομοιότητες και οι διαφορές που εντοπίζετε;

Θα ήταν πράγματι παρακινδυνευμένο να υποστήριζε κανείς κάτι τέτοιο αφού γνωρίζουμε ότι σε όλους του παραδοσιακούς πολιτισμούς επιτελούνται με ξεχωριστή τελετουργική μεγαλοπρέπεια πολλών και διαφορετικών ειδών καρναβαλικά τελετουργικά. Άλλωστε αυτού του είδους οι λατρείες αντλούν την καταγωγή τους από τις μακρινές απαρχές εμφανίσεως των πρώτων πολιτισμικών εκδηλώσεων που πολλές φορές παρουσιάζονται με τον ίδιο ακριβώς τρόπο ακόμα και σε πολιτισμούς που γεωγραφικά ποτέ δεν έχουν έρθει σε επαφή. Το ίδιο συμβαίνει και με τα σύγχρονα καρναβαλικά δρώμενα στην Ελλάδα που έχουν δεχτεί απειροπληθής προσμίξεις ξενικών στοιχειών όπως το καρναβάλι της Πάτρας και πολλά άλλα σύγχρονα αστικού τύπου καρναβαλικές εκδηλώσεις.

Μπορούμε όμως να ισχυριστούμε κάτι άλλο παράτολμο, το ότι, κάθε, μα κάθε παραδοσιακό δρώμενο που επιτελείται στην σημερινή επικράτεια του ελληνικού χώρου τις μέρες αυτές (και κάποια λίγο καιρό πριν) ανάγεται με άμεσο ή με έμμεσο τρόπο στα αρχέγονα ελληνικά τελετουργικά των φαλλικών τελετών και ασμάτων. Οι Μωμόγεροι στην Κομοτηνή, οι Γενίτσαροι και οι Μπούλες στην Νάουσα, τα Ραγκουσάρια στην Καστοριά, οι γιορτές στην Αγία Άννα, ο βλάχικος γάμος στην Θήβα την τσικνοπέμπτη κ.α.. εμφανίζουν αμέτρητες ομοιότητες με τα πρωταρχικά φαλλικά δρώμενα που θα χρειάζονταν πολλές σελίδες για να αποδείξουμε όλες του τις ομοιότητες και τις επιρροές. Το ζήτημα είναι ότι πολλοί λίγοι έχουν την γνώση των αρχαίων Φαλληφορικών τελετουργιών μιας και στο εκπαιδευτικό μας σύστημα σχεδόν καμία αναφορά δεν υπάρχει. Με το παρόν άρθρο, αλλά και με την ανάγνωση και άλλων πηγών που μπορεί πολύ εύκολα πια, δια μέσου του διαδικτύου ή βιβλίων που αναφέρονται στο θέμα, να αντλήσει πληροφορίες, και έτσι, ερχόμενος σε επαφή με κάποιο παραδοσιακό καρναβαλικό δρώμενο, θα μπορέσει να αντιληφθεί και ο ίδιος τις άμεσες επιρροές τους από τα αρχαία δρώμενα.

Πώς διασώθηκαν μέσα στο χρόνο οι παραδόσεις των Φαλληφορίων που μετεξελίχθηκαν στο σύγχρονο Καρναβάλι, από τη στιγμή που η αρχαία ελληνική θρησκεία υπέστη απηνείς διωγμούς κατά τους μεταχριστιανικούς αιώνες;

Όπως είναι ευκόλως κατανοητό τα φαλλικά λατρευτικά δρώμενα απότοκα της ελληνικής θρησκευτικότητος δεχτήκαν περισσότερο από όλα τα άλλα δρώμενα τον ποιο λυσσαλέο εκδιωγμό κατά την επικράτηση του χριστιανισμού. Ενώ πάρα πολλά τελετουργικά κατάφεραν και επικράτησαν τελικά, αφού η λαϊκή ψυχή με την επιμονή της κατόρθωσε να τα εντάξει μέσα στην ίδια την λατρευτική πρακτική της χριστιανικής πίστης, τα φαλλικά δρώμενα κατ ουσίαν, όπως είναι ευκόλως κατανοητό, δεν μπορούσαν με κανένα τρόπο να στοιχηθούν με τις επιμέρους παραδόσεις της χριστιανικής θρησκείας. Αρκεί να αναλογιστούμε ότι ακόμα και σχεδόν στις μέρες μας, μετά από τόσους αιώνες, ο εκδιωγμός τους συνεχίζεται αφού δεν έχουν περάσει και πολλά χρόνια από την γνωστή μήνυση που τόλμησαν χριστιανικές οργανώσεις να υποβάλλουν, δια μέσου του πρωτοψάλτου Θεόδωρου Ακρίδα, για την συλλογή και δημοσίευση σκωπτικών αποκριάτικων “τολμηρών” τραγουδιών της περίφημης ερμηνεύτριας παραδοσιακών τραγουδιών, της Δόμνας Σαμίου. Είναι όμως παρόλα αυτά πράγματι συγκλονιστικό να συνειδητοποιεί κανείς ότι κατάφεραν τελικά σε πολλά μέρη της Ελλάδας, έστω και με κάπως συγκεκαλυμμένη μορφή, πολλά από αυτά τα δρώμενα να επιβιώσουν μέχρι της μέρες μας. Μάλιστα οι πρώτοι μελετητές των καρναβαλικών παραδοσιακών δρωμένων θέλοντας να αιτιολογήσουν τις μεταμφιέσεις αυτές χρονολογούσαν τις απαρχές τους κατά την περίοδο της τουρκοκρατίας, για να μπορούνε δήθεν οι έλληνες με αυτό τον τρόπο να συνεννοούνται τις μέρες εκέινες για την οργάνωση της ελληνικής επαναστάσεως. Ο ισχυρισμός αυτό είτε από άγνοια είτε από καθαρή προσπάθεια απόκρυψης της διασύνδεσης τους με την “παγανιστική” αρχαιότητα φαντάζει τουλάχιστον γελοίος, αλλά δε μας πειράζει καθόλου αφού ο γέλωτας και η ευθυμία είναι το ζητούμενο των εορτών αυτών όποτε και η άποψη αυτή συμβαδίζει με την σκωπτική διάθεση των ημερών.

Αττικό μελανόμορφο αγγείο περ. 600π.Χ Εθνικό αρχαιολογικό μουσείο Ιταλίας. Απεικονίζει χορευτές που ορχούνται στον άσεμνο και προκλητικό χορό του Κόρδακα ένα είδος κωμικού χορού που συνόδευε την τελετή των φαλληφορίων

Από ποια κείμενα διασώζονται στις μέρες μας πηγές για τον τρόπο διεξαγωγής των Φαλληφορίων κατά την αρχαιότητα;

Υπάρχουν πάμπολλες πηγές που κατά την διετή περίπου ενδελεχή μας έρευνα, τόσο από πρωτογενείς πηγές, αφού μεγάλος αριθμός αρχαίων συγγραφέων έχουν αναφορές για το θέμα αυτό, τόσο όμως και από δευτερογενείς πηγές διατυπωμένες από συγχρόνους ξένους μελετητές-ακαδημαϊκούς της ελληνικής θρησκευτικής παραδόσεως. Πολύτιμες είναι οι πληροφορίες που μας δίδουν κάθε λογής εικαστικών αρχαίων τεχνών αφού σε αρκετά αγγεία, νομίσματα, ακόμη και αγάλματα που έχει δασώσει η αρχαιολογική σκαπάνη υπάρχουν ικανές πληροφορίες που μας επιτρέπουν την τελική ανασύνθεση και παρουσίαση του όλου δρωμένου. Ακόμη η λαογραφική ερεύνα μας αποκαλύπτει πολύ σημαντικά επιβιώματα των πρωταρχικών τελετουργιών αυτών στο σήμερα, αφού η εστιασμένη κατά γεωγραφικούς τόπους παράδοσή μας έχει διατηρήσει πάρα πολύ σημαντικά τελετουργικά στοιχεία – κατάλοιπα των φαλλικών τελετουργιών.

Αξίζει να αναφέρουμε μονάχα την πάρα πολύ σημαντική αναφορά του ίδιου του Αριστοτέλη όπoυ στην Ποιητική του 5. 1449b 2 ισχυρίζεται ότι, η ίδια η απαρχή της κωμωδίας, το δεύτερο ισάξιο μεγαλύτερο φιλολογικό είδος μαζί με την τραγωδία, η κωμωδία, προήρθε από τα αυτοσχέδια σκωπτικά άσματα και δρώμενα που λάμβαναν χώρα κατά την περίοδο του χειμώνος στον ελληνικό χώρο. Αυτό που δηλαδή εμείς θεωρούμε ως κωμωδία, όπως διαμορφώθηκε ως λογοτεχνικό είδος την κλασσική εποχή αλλά και μετέπειτα στην Νέα κωμωδία, όπου και επηρέασε τα έως και σήμερα μετεμφανιζόμενα κωμικά φιλολογικά είδη έλκει την καταγωγή της από την ελληνική θρησκευτική παράδοση. Με λίγα λόγια, ότι μέχρι και σήμερα εννοούμαι με τον όρο κωμωδία που μέχρι της μέρες ανθεί ως ζωντανό φιλολογικό, θεατρικό, κινηματογραφικό είδος, όσο και μας φαντάζει παράδοξο, η πρωταρχική του πηγή βρίσκεται στην σταδιακή ωρίμανση-εξελιξη των φαλλικών ασμάτων και δρωμένων προς τιμήν του Θεού Διονύσου.

Γενικότερα όμως θα ισχυριζόμασταν ότι βιβλιογραφικά, για το ρόλο το σκοπό και το ύφος των φαλλικών τελετουργιών καθώς και την πιο εσωτερική αποσυμβολιστική των γονιμοποιητικών ανθρωπίνων οργάνων δεν υπάρχει μία εκτεταμένη και στοχευμένη αμιγώς στο θέμα αυτό βιβλιογραφική αποτύπωση ούτε στο εξωτερικό αλλά ούτε φυσικά και στην Ελλάδα. Ευελπιστούμε ότι η δικιά μας προσπάθεια στο άμεσο μέλλον να καταφέρει να καλύψει αυτό το ερευνητικό αυτό κενό.

Για ποιον λόγο αποφασίσατε να αναβιώσετε τα Φαλληφόρια στην Ελλάδα του 2014; Πόσο δύσκολο είναι ένα τέτοιο εγχείρημα;

Κατά την διάρκεια των ακαδημαϊκών μου μελετών στον Ελληνικό πολιτισμό πολύ συχνά, είτε από την πλευρά της ενασχολήσεως μου με τις εκφάνσεις και τις επιβιώσεις της ελληνικής θρησκείας στην σημερινή εποχή δια μέσου της λαϊκής παραδόσεως, είτε από τις συνακόλουθες έρευνες μου στην λαογραφία, αλλά, κυρίως, από τις πιο ενδελεχείς προσεγγίσεις μου στην διασύνδεση τελετουργίας-θεάτρου, επιδιδόμουν στην απαραίτητη συγκέντρωση του πολυτίμου αυτού υλικού γνωρίζοντας ότι κάποια συγκεκριμένη στιγμή θα επιχειρούσα την ανασύνθεση αυτών των δρωμένων. Η ειδοποιός διαφορά είναι το ότι, ενώ πολλοί μελετητές καταγράφουν σε άρθρα αλλά και διάφορα βιβλία το θέμα αυτό ουδείς αποπειράθηκε να τα προσεγγίσει υπό το πρίσμα της τελετουργίας και δη της τελεσματικής αναβιώσεως αυτού. Κατά τον ίδιο τρόπο άλλωστε όπως έχει παρουσιαστεί σε πρότερο άρθρο σας στο εν λόγω περιοδικό πράξαμε και με την τέλεση των Αδωνίων επιχειρώντας, με πολύ μεγάλη αποδοχή, τις ημέρες του Πάσχα να αναβιώσουμε το τελετουργικό αυτό αποδεικνύοντας και έμπρακτα τις σαφής επιρροές των εορτών του Αδώνιδος στα θρησκευτικά πεπραγμένα των δρωμένων της χριστιανικής λεγόμενης Μ. Εβδομάδος.

Πέραν όμως τις απαραίτητες επιστημονικής προσεγγίσεως αναφορές για την επαναφορά των τελετών αυτών υπήρχε και ένας πιο προσωπικός λόγος για την πραγματοποίηση τους. Πολλές φορές, όταν έφταναν αυτές οι καρναβαλικές ημέρες αυτές αναρωτήθηκα ότι, ναι, ωραίες είναι όλες αυτές οι εορταστικές εκδηλώσεις με τις σύγχρονες διαστάσεις τους με καλλίγραμμες βραζιλιάνες λατινογενής ήχους και χορούς αλλά και παντός είδους μεταμφιέσεις, αλλά δεν θα ήταν αρκετά ενδιαφέρον να προταθεί και μία αμιγώς ελληνική διάσταση στις εορτές αυτές;. Εφόσον, ακόμα και εάν ο σύγχρονος αστικός τρόπος ζωής είναι πολύ μακριά, δήθεν, από την θέαση φαλλικών εορτών δεν θα ήταν παρακινδυνευμένο να ανασυσταθούν; H απάντηση που έδινα μέσα ήταν, αλλά αυτό ήταν ο φυσικός τους χώρος σε αυτό το περιβάλλον εμφανίστηκαν;, μέσα αλλά και έξω από τον περιβάλλοντα χώρο του θεάτρου του Διονύσου κάτω από την Ακρόπολη.

Πράγματι ένα τέτοιο επιχείρημα ενέχει εξαιρετικές κυρίως τεχνικές δυσκολίες και αυτό διότι τα τελετουργικά αντικείμενα της τελετής ( προσωπεία, φαλλικό ξόανο, ειδικές ενδυμασίες,) θα πρέπει να ακολουθούν σε κανόνες αισθητικής το πολύ υψηλό πρότυπο των προγόνων μας. Στην επίλυση αυτού του προβλήματος είχαμε την πολύτιμη συμβουλή του εξαιρετικού γλύπτη και ζωγράφου Εξηκία Τριβουλίδη. Αρκεί να σας αναφέρουμε ότι τα μέχρι τώρα αναπαραγόμενα αντικείμενα κατά την κατασκευή του αγγίζουν τα όρια της πειραματικής αρχαιολογίας αφού συλλέγουμε κάθε δυνατή πληροφορία για την ανασύστασή τους.

Κατά το πέρας αυτού του ερωτήματος θα θέλαμε να σας προβληματίσουμε με ένα δικό μας ερώτημα το οποίο πολύ πιθανό να το έχετε ήδη αναρωτηθεί και εσείς, αποτελεί άραγε η αναβίωση κάποιου τέτοιου δρώμενου παράδοση;. Γεγονός είναι ότι υπάρχει μία τάση σε όλη την ελληνική επικράτεια των νέων να επαναπροσδιορίζουν στοιχεία της ελληνικής παραδόσεως περισσότερο από ότι οι γονείς τους. Στο ερώτημα όμως αυτό απαντά ο ομότιμος καθηγητής της Λαογραφίας του Πανεπιστημίου Αθηνών, Μ.Γ. Μερακλής αφού μέσα από τις μελέτες του περιγράφει την παράδοση ως μια δυναμική διαδικασία που ενσωματώνει και αποβάλλει ή επανεβρίσκει τα στοιχεία που την επαναδομούν και την ανασυνθέτουν και αυτή φυσικά είναι και η μεγαλειώδης δύναμη της παραδόσεως. Άρα αναβίωση ενός πανάρχαιου Φαλληφορικού δρωμένου καταδεικνύει την ζωτική ενέργεια και το ζωτικό μετασχηματισμό της παράδοσης ως τρανταχτή απόδειξη και επικύρωσης της συνέχειας της πράγματι μεγαλειώδους ελληνικής πολιτισμικής εκφάνσεως.

Πείτε μας κάποια πράγματα για τις προετοιμασίες της διεξαγωγής των Φαλληφορίων τη φετινή περίοδο του Καρναβαλιού.

Η πρώτη χρονιά θεωρείται, όπως και κάθε ξεκίνημα, δύσκολη μα και γοητευτική συνάμα γιατί τολμούμε μετά από τόσους αιώνες να βιώσουμε και όχι απλά να αναβιώσουμε ένα τα τόσο ξεχωριστό δρώμενο. Την τελεσματική ευθύνη των Φαλληφορείων την αναλαμβάνουν σε απόλυτη συνεργασία ο τελεστικός θίασος Διόνυσος Ελευθερεύς με την λατρευτική κοινότητα Λάβρυς. Βεβαίως και πολλοί άλλοι που προσεγγίζουν με την απαραίτητη τελετουργική αίσθηση τα ελληνικά λατρευτικά δρώμενα θα συμπλεύσουν μαζί μας. Το δρώμενο για την πρώτη χρονιά τουλάχιστον, γιατί πολλά ακόμα στοιχεία θα προστεθούν τα μετέπειτα χρόνια που θα το καταστήσουν ένα ξεχωριστό λαϊκό διαδραστικό δρώμενο, θα είναι μία πομπή του ιερού φαλλικού ξοάνου του Διονύσου το οποίο θα συνοδεύεται από τον εξάρχοντα ηθοποιό-Διόνυσο και τον συνακόλουθο διονυσιακό θίασο αποτελούμενο από Μαινάδες, Σατύρους, Σειληνούς, μεθοκόπους και τον Θεό Πάνα. Κατά την διάρκεια της πομπής θα συνοδεύει βακχική μουσική από άσκαυλους (γκάιντες), αρχαίους αυλούς αλλά και τύμπανα. Σε δύο με τρεις σταθμούς η πομπή θα σταματάει για να ακουστεί το αυτοσχέδιο σκωπτικό φαλλικό τραγούδι και μετέπειτα θα επιτελείται από ομάδα αρχαίας ορχήσεως ο περίφημος κωμαστικός χορός του λεγομένου και ως Κόρδακα. Στην συνέχεια θα επιτελείται ένα διαδραστικό, σκωπτικής υφής, δρώμενο του θιάσου με τους παρευρισκομένους θεατές αλλά επί αυτού δε θα αναφέρουμε περαιτέρω διότι αποτελούν και την κυρίαρχη κωμική νότα της εορτής. Στην κατάληξή του το φαλλικό τέλεσμα θα εναποθέσει το ξόανο του Διονύσου σε κεντρικό σημείο όπου και μετέπειτα θα ακολουθήσει από τελεστές και θεατές η λεγόμενη ευωχία, όπου, από ένα ευμεγέθη αγγείο θα διαμοιραστεί οίνος και θα συνεχιστεί το τραγούδι και ο χορός και με σύγχρονα περιπαικτικά τραγούδια της λαϊκής παράδοσης συνδέοντας με αυτό τον τρόπο το αρχέγονο χθες με το αέναο σήμερα.

Εν κατακλείδι, εάν τις αυτές τις μέρες του καρναβαλικού κεφιού σε κεντρικό σημείο της Αθήνας πέριξ της ακροπόλεως, άξαφνα, ξεπροβάλει μπροστά σας ένας τέτοιος θίασος, με αριστοφανική διάθεση, με ζωτικό ενθουσιασμό, με σκωπτική ευπρέπεια, μην παραξενευτείτε αλλά προσεγγίστε μας. Σημείωση, δεν θέλουμε να προκαλέσουμε αλλά να σας καλέσουμε να συμμετάσχετε σε κάτι τόσο ελληνικό και ξεχωριστό, δεν θέλουμε να προσβάλουμε με τα αρχέγονα φαλλικά μας σύμβολα αλλά να σας εισβάλουμε στην διονυσιακή μέθεξη των ελληνικών αυτών εορτών, δεν θέλουμε να αναβιώσουμε αλλά να βιώσουμε με τον δέοντα σεβασμό τα ελληνικά δρώμενα.

Πηγές:theogonia.gr  siatistanews.gr  megaseniautos.blogspot   theseus-aegean.blogspot.gr/

4-3-2014 Συνέντευξη τύπου στα γραφεία της ΕΣΗΕΑ για τις Γερμανικές αποζημιώσεις 1940.
Για οποιαδήποτε πληροφορία η καταγγελία παρακαλώ ενημερώστε μας στην κεντρική ιστοσελίδα
http://www.fryktories.net

Από την πάλη, στο έφιππο πόλο με… αποκεφαλισμένες κατσίκες

Οι αθλητικοί αγώνες αποτελούσαν έναν από τους πιο ενδιαφέροντες και πολυσύνθετους θεσμούς στην αρχαία Ελλάδα, καθώς επίσης και σε άλλους αρχαίους πολιτισμούς. Μερικά από τα αγωνίσματα που ασκούνταν τότε υπάρχουν μέχρι και σήμερα, ενώ άλλα μετεξελίχθηκαν ή… «εξαφανίστηκαν» εντελώς λόγω της βαρβαρότητάς τους.

Δείτε παρακάτω δέκα από τα πιο περίεργα, σκληρά (και βάρβαρα πολλά από αυτά) αγωνίσματα του αρχαίου κόσμου, όπως τα παρουσίασε σε δημοσίευμά της η ιστοσελίδα , todayifoundout.com:

spor1Παγκράτιον: Αγώνισμα των αρχαίων Ελλήνων που συνδύαζε την πάλη και την πυγμαχία.
Υπήρχαν μόνο δύο κανόνες: οι αθλητές δε μπορούσαν να δαγκώνουν ο ένας τον άλλο και να… βγάλουν ο ένας τα μάτια του άλλου!  Δεν υπήρχε χρονικός περιορισμός ή διάρκεια στο αγώνισμα, εκτός από σπάνιες περιπτώσεις μετά από παρέμβαση διαιτητή.

Ο αγώνας διαρκούσε μέχρι ένας από τους δύο αθλητές να… εγκαταλείψει (με ανάταση του χεριού ή ενός δακτύλου), ή να… πεθάνει!
Η ονομασία του αγωνίσματος προέρχεται από τις λέξεις «παν» + «κρατείν», δηλαδή νικητής γινόταν αυτός που «κυριαρχεί απόλυτα».
Η μυθολογία θέλει το άθλημα να προέρχεται από το Θησέα, που επιστράτευσε συνδυασμό πάλης και πυγμής για να καταβάλει τον Μινώταυρο. Σύμφωνα με άλλη ανάλογη εκδοχή, ο Ηρακλής κατέβαλε με τον τρόπο αυτό το λιοντάρι της Νεμέας.
Με τις εκστρατείες του Μεγάλου Αλεξάνδρου το Παγκράτιο διαδόθηκε στην Ινδία. Πιστεύεται πως από εκεί έφτασε στις χώρες της Άπω Ανατολής και αποτέλεσε τον πρόγονο όλων των ανατολικών πολεμικών τεχνών, αναφέρει η Wikipedia.

spor2Κονταρομαχία του ψαρά (Fisherman’s Joust): Φανταστείτε δύο ομάδες μέσα στις βάρκες τους να κωπηλατούν στο Νείλο και να προσπαθούν να… «τσακίσουν» η μία την άλλη με τα κουπιά και τα καμάκια τους.
Τους αγώνες παρακολουθούσαν συχνά οι Φαραώ και πολλές φορές οι αιματοχυσίες προσέλκυαν… κροκόδειλους και ιπποπόταμους μέσα στο νερό, οι οποίοι ρίχνονταν επίσης στη «μάχη»!

spor3Ναυμαχίες: Οι Ρωμαίοι γέμιζαν αρένες με νερό, έβαζαν μέσα πλοία και… αναπαριστούσαν σπουδαίες ναυμαχίες. Πολλές φορές αυτές κατέληγαν σε αιματοχυσίες, με αιχμαλώτους πολέμου ή όσους είχαν καταδικαστεί σε θάνατο να αναγκάζονται να παλεύουν μεταξύ τους.

spor4Venatio: Κυνήγι και δολοφονία άγριων ζώων. Οι Ρωμαίοι γιόρτασαν τα εγκαίνια του Κολοσσαίου ρίχνοντας στη «μάχη» σκλάβους απέναντι σε περισσότερα από 9.000 άγρια ζώα, τα οποία σκότωναν.
Βέβαια, δεν ήταν λίγες οι φορές που οι άνθρωποι είχαν την ίδια… μοίρα με τα ζώα, καθώς ρίχνονταν στην αρένα χωρίς όπλα απέναντι σε πεινασμένα λιοντάρια ή αρκούδες. Οι άγριες εκτελέσεις ήταν μια μορφή «διασκέδασης» για το λαό.

spor5Μάχη με ξύλα (Nguni Stick Fighting): Είναι ένα αγώνισμα που ασκείται ακόμη και στις μέρες μας. Οι Ζουλού ρίχνονταν στη μάχη χρησιμοποιώντας δύο ξύλινες ράβδους, η μία για άμυνα ή άλλη για επίθεση.
Παρότι οι μάχες κατέληγαν σπάνια σε θάνατο, οι συμμετέχοντες τραυματίζονταν σοβαρά και αποκτούσαν σημάδια και ουλές, οι οποίες όμως ήταν τα «παράσημα» τους.

spor6Φλεγόμενο χόκεϊ επί χόρτου (Pelota Purepecha): Θα μπορούσε να το αποκαλέσει κανείς και χόκεϊ επί χόρτου για… πυρομανείς. Στον αρχαίο μεσοαμερικανικό πολιτισμό υπήρχε ένα αγώνισμα, στο οποίο οι αθλητές χρησιμοποιούσαν μια φλεγόμενη μπάλα.

spor7Κλωτσιές στην κνήμη (Shin Kicking): Στο αγώνισμα αυτό συμμετείχαν δύο αθλητές. Οι αντίπαλοι κρατούσαν ο ένας τον άλλο από το λαιμό και προσπαθούσαν να κλωτσήσουν ο ένας τον άλλο στην κνήμη.
Νικητής ανακηρυσσόταν εκείνος που έριχνε τον αντίπαλο στο έδαφος. Στις μέρες μας υπάρχει μέχρι και παγκόσμιο πρωτάθλημα Shin-Kicking.

??????
Άλματα επάνω από καμήλες (Camel Jumping): Οι άνδρες της αρχαίας φυλής Zaraniq της Υεμένης συνήθιζαν να πηδούν επάνω από καμήλες. Όσο πιο πολλές, τόσες περισσότερες οι πιθανότητες να ανακηρυχθείς νικητής.

spor9

Pato: Το επίσημο άθλημα της Αργεντινής αρχικά παιζόταν με μια ζωντανή… πάπια. Μετά από αρκετές κυβερνητικές παρεμβάσεις οι συμμετέχοντες δέχτηκαν να χρησιμοποιούν αντί για πάπιες, μπάλες. Πρόκειται για ένα αγώνισμα που συνδυάζει το έφιππο πόλο και το μπάσκετ.

spor91

Buzkashi: Το εθνικό σπορ του Αφγανιστάν είναι κάτι σαν έφιππο πόλο και σε αυτό συμμετέχουν αρκετοί παίκτες, οι οποίοι δίνουν σκληρή μάχη με το πτώμα μιας… αποκεφαλισμένης κατσίκας.

alexander-the-great-1_1

ΣΥΜΦΩΝΑ ΜΕ ΝΕΑ ΘΕΩΡΙΑ

Το κρασί που περιείχε δηλητήριο από το φυτό ελλέβορο, είναι πιθανό να ευθύνεται για το θάνατο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, όπως εκτιμά ο κορυφαίος Νεοζηλανδός τοξικολόγος , δρ. Λίο Σκεπ, που μόλις δημοσιεύθηκε στο διεθνές περιοδικό κλινικής τοξικολογίας Clinical Toxicology.

Οι ερευνητές επιχειρούν εκ νέου να φωτίσουν το μυστήριο του θανάτου του Αλεξάνδρου, το οποίο απασχολεί τους ιστορικούς και τους επιστήμονες εδώ και τουλάχιστον 2.000 χρόνια. Μερικοί πιστεύουν ότι πέθανε από φυσικά αίτια και άλλοι ότι δολοφονήθηκε με δηλητήριο από τον περίγυρό του.

Ο θάνατός του επήλθε το 323 πΧ στο παλάτι του στη Βαβυλώνα, όταν ο Έλληνας βασιλιάς ήταν μόνο 32 ετών.

Ο Αλέξανδρος, σύμφωνα με το «βασιλικό ημερολόγιο» που πιστεύεται ότι διετηρείτο στην αυλή του, εμφάνισε σταδιακά αυξανόμενο πυρετό και μετά από μια ασθένεια 12 ημερών, κατά την οποία δεν μπορούσε πλέον να περπατήσει και να μιλήσει, πέθανε κληροδοτώντας μια απέραντη αυτοκρατορία στους διαδόχους του.

Μεταξύ των ιατρικών «σεναρίων» που έχουν κατά καιρούς προταθεί για τον θάνατό του, είναι η σωρευτική επίπτωση από προηγούμενα τραύματά του σε μάχες (με τελική συνέπειά την οριστική κατάρρευσή του), οι επιπλοκές από την υπερβολική κατανάλωση αλκοόλ (που οδήγησαν σε ηπατίτιδα και οξεία παγκρεατίτιδα), η κατάθλιψη, κάποια οργανική ανωμαλία εκ γενετής, καθώς επίσης το ανθυγιεινό περιβάλλον της Βαβυλώνας, στο οποίο ήλθε να προστεθεί κάποια λοίμωξη λόγω ελονοσίας, τυφοειδούς πυρετού ή άλλης ασθένειας που οφειλόταν σε ιό ή παράσιτο.

Εκτός από τις ανωτέρω πιθανές φυσικές αιτίες, παραμένει πάντα η πιθανότητα της δηλητηρίασης. Ο δρ Σκεπ και οι συνεργάτες του από το Εθνικό Κέντρο Δηλητηρίων του πανεπιστημίου Οτάγκο της Νέας Ζηλανδίας και το πανεπιστήμιο του Μπέρμιγχαμ της Βρετανίας, θεωρούν αδύνατο να ευθύνεται κάποιο γνωστό δηλητήριο όπως το αρσενικό ή η στρυχνίνη, όπως υποστηρίζουν μερικές θεωρίες, γιατί τότε ο θάνατός του θα ήταν πολύ πιο γρήγορος.

Ως πιο πιθανό ένοχο θεωρούν ένα δηλητηριώδες φυτό (με την επιστημονική ονομασία Veratrum album), που ανήκει στην οικογένεια των κρίνων και είναι γνωστό ως λευκός ελλέβορος.

Το εν λόγω φυτό συχνά χρησιμοποιείτο από τους αρχαίους Έλληνες ως βότανο κατά του εμετού και, επιπλέον, είναι σε θέση να επιφέρει ένα τόσο βραδύ θάνατο.

Ο Λίο Σκεπ αναφέρει ότι η δηλητηρίαση από ελλέβορο χαρακτηρίζεται από γαστρικούς πόνους, ναυτία, εμετούς, βραδυκαρδία, υπόταση και σοβαρή μυϊκή αδυναμία, συμπτώματα που ο Μέγας Αλέξανδρος εμφάνισε, σύμφωνα με τις περιγραφές (όπως του ιστορικού Διόδωρου) των τελευταίων ημερών της ζωής του.

Πάντως ο Νεοζηλανδός τοξικολόγος παραδέχτηκε ότι, παρά τη μεγάλη έρευνά του πάνω στο ζήτημα (μελετά την αιτία θανάτου του Μακεδόνα στρατηλάτη από το 2003), το συμπέρασμά του δεν μπορεί παρά να είναι μια ακόμα θεωρία, καθώς η πραγματική αιτία θανάτου σήμερα πια δεν μπορεί να αποδειχτεί. «Ποτέ δεν θα ξέρουμε σιγουριά», τόνισε.

θανατοσ του αέξανδρου

ΠΙΟ ΑΝΑΛΥΤΙΚΑ    …από ξένες δημοσιεύσεις 

Τελικά οι επιστήμονες  έλυσαν το  μυστήριο του θανάτου του Μεγάλου Αλεξάνδρου;

Τον Ιούνιο του 323 π.Χ., ο Μέγας Αλέξανδρος πέθανε στη Βαβυλώνα 32 ετών, έχοντας κατακτήσει μια αυτοκρατορία που εκτεινόταν από το Ιόνιο  έως το  ανατολικό Πακιστάν. Το ερώτημα τι ή ποιος σκότωσε τον  Μακεδόνα βασιλιά δεν έχει απαντηθεί με επιτυχία. Ωστόσο, η νέα έρευνα μπορεί να λύσει οριστικά το 2300 ετών μυστήριο.

Ο Αλέξανδρος Γ ‘ο Μακεδών, επίσης γνωστός  ως Μέγας Αλέξανδρος , γεννήθηκε στην Πέλλα το 356 π.Χ. και ήταν μέντορας το ο  Αριστοτέλης μέχρι την ηλικία των 16. Έγινε βασιλιάς της Μακεδονίας, μια περιοχή στο βόρειο Ελλάδα και από την ηλικία των 30 είχε δημιουργήσει μια από τις μεγαλύτερες αυτοκρατορίες του αρχαίου κόσμου, που εκτείνεται από το Ιόνιο Πέλαγος έως τα Ιμαλάια. Αήττητος σε όλες τις μάχες του, θεωρείται ένας από τους πιο επιτυχημένους διοικητές βασιλιάδες της ιστορίας. Κατέκτησε το σύνολο της Περσικής Αυτοκρατορίας, αλλά και ως ένας φιλόδοξος πολεμιστής, επιδιώκοντας να φθάσουν τα «άκρα του κόσμου,« εισέβαλε Ινδία το 326 π.Χ., αλλά αργότερα γύρισε πίσω. Είναι αυτός ο ιστορικός γίγας που πιστώνεται με την ίδρυση περίπου 20 πόλεων που έφεραν το όνομά του, συμπεριλαμβανομένης της Αλεξάνδρειας στην αρχαία Αίγυπτο, και σε αυτόν οφείλεται η εξάπλωση του Ελληνικού  δικού του Πολιτισμού Ανατολικά. Ωστόσο, πριν από την ολοκλήρωση των σχεδίων του να εισβάλει Αραβία και στην δυτική Μεσόγειο , ο Μέγας Αλέξανδρος πέθανε από μυστηριώδη θάνατο , μετά από ταλαιπωρία 12 ημερών .

 

800px-Babylonian_astronomical_diary_recording_the_death_of_Alexander_the_Great_(British_Museum)

323–322 π.Χ. Βαβυλωνιακό έγγραφο,  αστρονομική αναφορά για τον θάνατο του Μ.Αλέξανδρου

Αυτό που είναι γνωστό από τα ιστορικά αρχεία είναι ότι ο Αλέξανδρος παρευρίσκετε  σε γιορτή για να τιμήσει το θάνατο ενός στενού  προσωπικού  φίλου του . Αλλά γύρω στα μέσα του της βραδιάς , ο ίδιος κατελήφθη από  έντονο πόνο και κατέρρευσε. Οδηγήθηκε στην κρεβατοκάμαρα του, όπου, μετά από μέρες αγωνίας, υψηλό πυρετό, σπασμούς και παραλήρημα, έπεσε σε κώμα και πέθανε.

Αρχικά τα συμπτώματα  του οργανισμού του  ήταν διέγερση, τρέμουλο, δυσκαμψία στον αυχένα, και οξύ πόνο στην περιοχή του στομάχου. Στη συνέχεια κατέρρευσε και υπέστη οξύ  και βασανιστικό  αγωνία πόνου όπου κάποιος τον άγγιζε. Βίωσε μια έντονη δίψα, πυρετό και παραλήρημα, και όλη τη νύχτα ένιωσε σπασμούς και παραισθήσεις, που ακολουθείται αυτή η έξαρση  από περιόδους ηρεμίας. Στα τελικά στάδια της πάθησης δεν μπορούσε να μιλήσει, αν και θα μπορούσε ακόμα να μετακινήσει το κεφάλι και τα χέρια του. Τελικά, η αναπνοή του γίνεται δύσκολη και πεθαίνει.

800px-Mid-nineteenth_century_reconstruction_of_Alexander's_catafalque_based_on_the_description_by_Diodorus

Από περιγραφή του Διόδωρου αποτύπωση του 19 ου αι. η κήδευση του Μ.Αλέξανδρου

Οι τέσσερις πιο δημοφιλείς θεωρίες σχετικά με το θάνατό του είναι: η ελονοσία, ο τυφοειδής πυρετός, δηλητηρίαση από αλκοόλ, ή ότι είχε σκόπιμα δηλητηριαστεί από έναν αντίπαλο. Τρεις πρώτες μπορεί πιθανώς να προεξοφλούνται.

Η ελονοσία μεταφέρεται από τα κουνούπια που ζουν στη ζούγκλα και τροπικές περιοχές, αλλά όχι σε περιοχές της ερήμου, όπως το κεντρικό Ιράκ, όπου ο Αλέξανδρος πέθανε.

Ο Τυφοειδής πυρετός μεταδίδεται από τα τρόφιμα ή το νερό που έχουν μολυνθεί από βακτήρια που προκαλεί επιδημίες και όχι σε  μεμονωμένες περιπτώσεις. Δεν υπάρχει τίποτα σε καμία από τις ιστορικές αφηγήσεις για να προτείνουν τέτοια επιδημία στη Βαβυλώνα τη στιγμή ο Αλέξανδρος πέθανε.

Η κύρια επίδραση της δηλητηρίασης από αλκοόλ είναι συνεχής έμετος, αλλά ούτε μία φορά και σε  καμία από τις ιστορικές πηγές  δεν αναφέρουν εμετό ή ακόμα και ναυτία, ως ένα από τα συμπτώματα του Αλεξάνδρου.

Έτσι, αυτό που έμεινε είναι,  κάποιος  να έχει σκοτώσει τον Αλέξανδρο; Σύμφωνα με τις ιστορικές μαρτυρίες, το σώμα του Αλεξάνδρου δεν είχε  δείξει οποιαδήποτε σημάδια της φθοράς για έξι ημέρες μετά το θάνατο του, παρόλο που κρατήθηκε σε ένα ζεστό, αποπνικτικό χώρο.

Μια εξήγηση είναι μια θανατηφόρα δόση τοξική ουσία που εισχώρησε στο πτώμα και επιβράδυνε το ρυθμό αποσύνθεσης. Αυτό υποδηλώνει ότι ο Μέγας Αλέξανδρος δηλητηριάστηκε, αλλά από ό, τι;

Νέα έρευνα που πραγματοποιήθηκε από τον Δρ Leo Schep από το Εθνικό Κέντρο Δηλητηριάσεων στη Νέα Ζηλανδία δείχνει ότι ο Αλέξανδρος πέθανε από την κατανάλωση δηλητηριώδους κρασιού  από ένα  αθώο σε εμφάνιση φυτό που, όταν έχει υποστεί ζύμωση, είναι εξαιρετικά θανατηφόρο.

Ο Δρ Schep, ο οποίος έχει ερευνήσει τα τοξικολογική στοιχεία για μια δεκαετία, είπε μερικές από τις άλλες θεωρίες με δηλητηρίαση – συμπεριλαμβανομένης της   δηλητηρίασης με αρσενικό και στρυχνίνη – δεν ήταν αξιόπιστες, καθώς ο θάνατος θα έρθει πολύ γρήγορα, όχι πάνω από 12 ημέρες, όπως δείχνουν τα αρχεία. Το ίδιο ισχύει και για άλλα δηλητήρια όπως το κώνειο, ακονίτο, αρτεμισία, henbane και του κρόκου του φθινόπωρο.

Ωστόσο, η έρευνα του Δρ Schep του και  συν ερευνητής  από το Πανεπιστήμιο του Otago  και ειδικός Dr Pat Wheatley και που  δημοσιεύτηκε στο ιατρικό περιοδικό Clinical Toxicology, βρήκε την πιο πιθανή αιτία ότι ένοχος ήταν Veratrum album, γνωστό ως λευκό hellebore. Το λευκό άνθος των φυτών, το  οποίο μπορεί να υποστεί ζύμωση μέσα σε ένα κρασί  αυτό γίνεται δηλητηριώδες, ήταν δε γνωστό στους αρχαίους Έλληνες όμως σε άλλες ποσότητες ως μία  φυτική  θεραπεία.

450px-Veratrum_album_Aubrac

 

Το  Veratrum album

 

Η θεωρία της δρος Schep ήταν ότι το  Veratrum album θα μπορούσε να έχει υποστεί ζύμωση, όπως το κρασί που δόθηκε στον αρχηγό. Θα το δοκιμάσει και θα του φαινόταν «πολύ πικρό», αλλά θα μπορούσε να έχει υποστεί γλύκανση – και ο Αλέξανδρος ήταν πιθανόν να ήταν πολύ μεθυσμένος στο συμπόσιο. Τα συμπτώματα που προκαλούνται από την κατανάλωση του φυτού ταιριάζει επίσης με την περιγραφή του τι ο Αλέξανδρος πέρασε  κατά τη διάρκεια των 12 ημερών πριν πεθάνει.

Ωστόσο, ακόμη και αν ο Αλέξανδρος είχαν δηλητηριαστεί, δεν υπάρχει καμία απόδειξη ότι δολοφονήθηκε από συνωμότες  στρατηγούς.

Υπήρξαν τεκμηριωμένες περιπτώσεις ανθρώπων από μια τυχαία δηλητηρίαση τους με Veratum άλμπουμ. Το 2010, το Clinical Toxicology δημοσίευσε ένα έγγραφο για τέσσερα άτομα στην Κεντρική Ευρώπη, οι οποίοι νόμιζαν ότι έτρωγαν άγριο σκόρδο. Σε 30 λεπτά περίπου σφάδαζαν  στον πόνο, είχαν μερική τύφλωση , και είχαν περιέλθει σε σύγχυση. Σε αντίθεση, ίσως, με τον  ο Αλέξανδρο, όλοι επέζησαν.

ellfavicon

 

pyramids-egypt-may-have-been-constructed-quickly-by-filling-them-rubble

Ένας Ουαλός μηχανικός παρουσίασε μια νέα θεωρία σχετικά με το πώς χτίστηκαν οι πυραμίδες της Αιγύπτου, και η υπόθεση του αυτή  έρχεται σε πλήρη αντίθεση ό, τι γενικά ισχυρίζεται η αρχαιολογία , για το τι είναι αληθινό.

££-Peter-James-3008510

Σύμφωνα με τις συμβατικές πεποιθήσεις, οι πυραμίδες χτίστηκαν από τους δεκάδες χιλιάδες των εργαζομένων να  ανασύρουν  ογκόλιθους μέχρι κάποιες ράμπες και μέσω αυτών τους τοποθετούσαν στην θέση τους.

Ωστόσο, σύμφωνα με τον 54 χρονο  μηχανικό Peter James, αυτό θα ήταν αδύνατο. «Υπό τις τρέχουσες θεωρίες, για να θέσει ένα πλήθος ανθρώπων τα δύο εκατομμύρια ογκόλιθους που απαιτούνται, οι Αιγύπτιοι θα έπρεπε να έχουν τοποθετήσει  ένα μεγάλο μπλοκ ,κομμάτι κατασκευής δηλαδή  , μία φορά κάθε τρία λεπτά στις μεγάλες ράμπες,» δήλωσε ο Peter James, ο οποίος έχει μελετήσει την κατασκευή των πυραμίδων για περισσότερο από είκοσι χρόνια.

 Ισχυρίζεται επίσης ότι οι ράμπες θα έπρεπε να έχουν τουλάχιστον το ένα τέταρτο του μιλίου μήκος     για να πάρει τη σωστή γωνία κάθε τεμάχιο πέτρας  που πρέπει να ανυψωθεί  σε τέτοια μεγάλα ύψη.

Pyramid-Diagram-3009333

Ο Πολιτικός μηχανικός Ρ . James και η ομάδα του στο Διεθνές CINtec στο  Νιούπορτ στην  Νότια Ουαλία, οι οποίοι είναι οι καλύτεροι στον κόσμο , αυτή η ομάδα , για την αποκατάσταση αρχαιολογικών χώρων, ισχυρίζονται ότι το 90% των πυραμίδων είναι μπάζα και ότι οι πυραμίδες χτίστηκαν από μέσα προς τα έξω… Και όχι ο άλλος τρόπος ,που όπως πιστεύεται σήμερα. χτίστηκαν

Ο  James γνωρίζει ότι η υπόθεση αυτή έχει ήδη προσελκύσει έντονη αντίδραση από τους αρχαιολόγους σε όλο τον κόσμο. Ωστόσο, ο James απαντά στους επικριτές του, θέτοντας το ερώτημα: «αν θέλετε να μάθετε ένα σπίτι πως χτίζεται θα σας πει ένας Πολιτικός Μηχανικός  ή ένας Αρχαιολόγος ; Εσείς ποίον θα χρησιμοποιήσετε για να χτίσει το σπίτι σας ;….Οι αρχαιολόγοι δεν είχαν ποτέ την εμπειρία της μηχανικής. » αναφέρει ο  Ρ James και η ομάδα του που έχουν βοηθήσει στην ενίσχυση στους ταφικούς θαλάμους στο 4.600-ετών Ζιγκουράτ Πυραμίδας αλλά και  της Κόκκινης Πυραμίδας Μέσα στη Ζιγκουράτ  πυραμίδα στην Αίγυπτο, ανακάλυψαν ότι μια τεράστια ποσότητα από μικρές πέτρες κρατιόταν πάνω και μόνο από τον κορμό ενός φοίνικα χιλιάδων ετών.

The-Pyramid-of-Khafre-3008511

Οι μηχανικοί πιστεύουν ότι οι πυραμίδες σχηματίζονται από μπάζα που συσσωρεύονται στο εσωτερικό και μετά αποδίδουν το περίβλημα με  μεγάλα τμήματα στο εξωτερικό τοποθετώντας τους ογκόλιθους .

Και ενώ η θεωρία του Ρ James μπορεί να είναι ή να μην  είναι σωστή, θα του δώσει όμως κάποιος  πλήρη πίστωση για την τόλμη να αμφισβητήσει την επί μακρού παγιοποιημένη θεωρεία  και αυτό του δίνει προοπτικές , αλλά και  είναι πρόθυμοι να αντιμετωπίσουν ο Μηχανικός και η ομάδα του  το μπαράζ της αντιπολίτευσης που αναπόφευκτα έρχεται με την… Για αυτούς προκλητική θεωρεία ,στις επικρατούσες πεποιθήσεις.

ellfavicon

 

 

Sardis-Ritual-Deposits (1)

Ένας τρόπος για να αποκρούσουν  τους δαίμονες και τους σεισμούς .Όπως εδώ μέχρι πρότινος  έσφαζαν κόκορες στα θεμέλια .

 Οι αρχαιολόγοι έχουν μόλις χθες  ανακοινώσει μια μοναδική ανακάλυψη που έγινε  στην Μικρά Ασία  το περασμένο έτος – μια σειρά από κειμήλια που πιστεύεται ότι έχουν χρησιμοποιηθεί στην αρχαία εποχή ως τελετουργικά για να αποκρούσει ο λαός μια καταστροφή. Τα αντικείμενα θάφτηκαν κάτω από ένα πάτωμα στις αρχαίες Σάρδεις, σχεδόν 2.000 χρόνια πριν και η ανασκαφή περιλαμβάνει δύο δοχεία, τα οποία περιείχαν έκαστο μικρά χάλκινα εργαλεία, ένα τσόφλι του αυγού και ένα κέρμα.

location-sardis

Η κατοικία είχε κατασκευαστεί μετά από έναν καταστροφικό σεισμό που σημειώθηκε το 17 μ.Χ., και οι ερευνητές υπέθεσαν ότι τα στοιχεία που είχαν τοποθετηθεί κάτω από το δάπεδο ως μέρος ενός τελετουργικού για να προστατεύει το σπίτι από την περαιτέρω καταστροφή.

Ritual-Deposit-1-in-situ

 

Ritual-Deposit-2 Deposit-1

Τα αντικείμενα που βρέθηκαν είναι γνωστό ότι έχουν σημαντικό ρόλο  στην αρχαία τελετουργία για να αποκρούσει τους δαίμονες και τα κακά πνεύματα. Η Elizabeth Raubolt του Πανεπιστημίου του Μισούρι, η οποία  έχει εργαστεί στις  ανασκαφές στις Σάρδεις, είπε ότι  σε πολλές προλήψεις στον αρχαίο κόσμο συμμετέχουν τέτοια όπως τα  αυγά. Για παράδειγμα, οι άνθρωποι που το χρησιμοποιούν  για να σπάσουν ή να τρυπήσου  το κέλυφος των αυγών με ένα κουτάλι μετά το φαγητό τους ,για να αποκρούσει το κακό με ξόρκια, και κελύφη αυγών επίσης τοποθετούνται μέσα σε «παγίδες για τον δαίμονα» και θάβονται σε σήμερα και  τώρα στο Ιράκ και στο Ιράν για να δελεάσουν και να αφοπλίσουν  κακόβουλες δυνάμεις.

View-trench Deposit-2-in-situ floor-before-removal

Η Raubolt πιστεύει ότι τα κελύφη αυγών  που βρέθηκαν στις Σάρδεις υπηρέτησαν ως ένας τρόπος για να προστατεύουν  τους ανθρώπους σε αυτό το κτίριο από τις δυνάμεις του κακού, συμπεριλαμβανομένων των μελλοντικών σεισμών.

Lydian-Ritual-Dinner

Σχεδόν ταυτόσημη τελετουργικό αντικείμενα βρέθηκαν πριν από δεκαετίες γύρω από το ναό της Αρτέμιδος στις Σάρδεις, και άλλα τελετουργικά αντικείμενα που χρονολογούνται 2500 χρόνια πριν έχουν βρεθεί επίσης κάτω από τα δάπεδα στην περιοχή. Για παράδειγμα, μια αποτρόπαια ανακάλυψη που έγινε στη δεκαετία του 1960 συμμετείχαν 30 γλάστρες και δοχεία που το καθένα περιέχει ένα μαχαίρι σιδήρου και ένα σκελετό από κουτάβι με σημάδια σφαγής.

Deposit-2-Incised-Lion zeus-lydios-deposit-1

 ο Ζεύς Λύδιος

Σύμφωνα με την Raubolt, η ανακάλυψη προσφέρει ένα σπάνιο παράδειγμα του πώς ο σεισμός έπληξε τους αρχαίους ανθρώπους σε προσωπικό επίπεδο: «Είναι ο τρόπος  αντίδρασης του ενός ατόμου για  την αντιμετώπιση των αβεβαιοτήτων και στα θυελλώδη γεγονότα εκείνης της περιόδου.»

 

ellfavicon