ΜΥΘΟΛΟΓΙΑ

Η αναφορά του Πλάτωνα, που είναι ο μόνος ο οποίος έγραψε για την Ατλαντίδα και μάλιστα σε δύο Διαλόγους του, στον Τίμαιο και στον Κριτία, εξακολουθεί να αποτελεί αξεδιάλυτο μυστήριο που εξάπτει το ενδιαφέρον και αφήνει τη φαντασία να καλπάζει. Ένας πραγματικός μύθος, καθώς δεν μπορεί να χαρακτηρισθεί αλλιώς, αφ’ ης στιγμής δεν υπάρχει καμία ένδειξη για την ύπαρξη αυτής της ηπείρου.Υπήρξε, δεν υπήρξε η Ατλαντίδα, δεν μπορεί να δοθεί σαφής απάντηση, εφόσον οι έρευνες έχουν αποβεί άκαρπες μέχρι τώρα, δεδομένου ότι οι επιστήμονες και ερευνητές την έχουν αναζητήσει εξαντλητικά από τον Ατλαντικό και τις Αζόρες ως τις Σκανδιναβικές Χώρες, και από την αμερικανική ήπειρο ως τη Σαντορίνη και τ’ ανοιχτά της Κύπρου. ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ →

Μαινάδα (βάκχη) με τύμπανον και σάτυρος με δίαυλο (διπλό αυλό)

“Τι είναι γλώσσα; Ποια η προέλευσή της;” – διαβάζουμε στην είσοδο του συνεδριακού μεγάρου όπου γίνεται ένα άκρως ενδιαφέρον διεθνές συμπόσιο. Εντός του, φυσικά, οι πάντες… διαφωνούν με τους πάντες, όμως υπάρχει και μια επωδός, όπου όλοι σχεδόν συμφωνούν, κάτι που διέφυγε της προσοχής ακόμη και του Δαρβίνου: προϋπόθεση για την ανάπτυξη της γλώσσας, λένε, είναι να υπάρχει εμπιστοσύνη στους κόλπους τής φυλής – αυτό που εμείς ονομάζουμε “κοινωνία”! Άρα, κάποιος κοινωνικός μετασχηματισμός αύξησε την εμπιστοσύνη σε πρωτοφανή επίπεδα, απελευθερώνοντας εν δυνάμει γλωσσοπλαστικές ικανότητες που παρέμεναν αδρανείς. Υπό κανονικές συνθήκες, όπως είναι γνωστό τοις πάσι, “οι λέξεις είναι φτηνές”, “έπεα πτερόεντα”, “λόγια τού αέρα”, σύμβολα αναξιόπιστα, που δεν μπορούσαν να εμπνεύσουν εμπιστοσύνη στα μέλη τής φυλής για την επιβίωσή τους – δηλαδή η γλώσσα ήταν αναξιόπιστη ως βάσιμη εξελικτικά στρατηγική. ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ →

ΟΙ ΜΕΣΟΠΛΕΙΣΤΟΚΑΙΝΙΚΕΣ ΡΙΖΕΣ ΤΗΣ ΤΕΧΝΗΣ ;

Του Δρ Νίκου Α. Πουλιανού

(Δημοσιεύθηκε στις ανακοινώσεις του XVI Συμποσίου Προϊστορικής Τέχνης στη Valcamonica της Ιταλίας, 24-29 Σεπτ. 1998. Εκδ. Prof. E. Anati.)

ΠΕΡΙΛΗΨΗ
Mία αρχέγονη, πιθανότατα ανθρωπόμορφη, αναπαράσταση βρέθηκε στο λιγνιτωρυχείο Καρδιάς Πτολεμαΐδας της ΔΕΗ, σε βάθος 10 -12 περίπου μέτρων από την επιφάνεια του εδάφους. ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ →

Μια προσπάθεια αποκρυπτογράφησης της Αργούς

Η ΑΠΟΔΟΣΗ ΣΤΟΙΧΕΙΩΝ ΠΟΥ ΠΑΡΑΤΙΘΕΤΑΙ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΦΥΣΙΚΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΑ ΤΕΚΜΗΡΙΩΜΕΝΑ ΑΛΛΑ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΟΤΕ ΛΟΓΙΚΑ ΑΛΛΟΤΕ ΠΑΡΑΛΟΓΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΣΚΕΨΗ ΤΟΥ ΣΗΜΕΡΙΝΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΑΛΛΟΤΕ ΑΠΟΚΥΗΜΑΤΑ ΦΑΝΤΑΣΙΑΣ ΚΑΙ ΑΛΛΟΤΕ ΑΚΟΥΜΠΑΝΕ ΚΑΠΟΙΑ ΑΛΗΘΕΙΑ ΟΠΩΣΔΗΠΟΤΕ ΟΜΩΣ ΔΗΜΙΟΥΡΓΟΎΝ ΤΗΝ ΕΥΧΑΡΊΣΤΗΣΗ ΤΟΥ ΑΝΘΡΩΠΟΥ ΟΤΑΝ ΣΥΝΑΝΤΑΕΙ ΤΟ ΑΓΝΩΣΤΟ .ΕΑΝ ΠΕΡΙΜΕΝΑΜΕ ΒΕΒΑΙΑ ΟΛΑ ΝΑ ΤΑ ΤΕΚΜΗΡΙΩΣΕΙ Η ΕΠΙΣΤΗΜΗ …ΜΑΛΛΟΝ ΣΤΟΝ ΜΕΣΑΙΩΝΑ ΚΑΙ ΠΙΟ ΠΙΣΩ… ΘΑ ΒΡΙΣΚΟΤΑΝ Η ΣΗΜΕΡΙΝΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ

Η αρχαία Ελληνική μυθολογία ίσως δεν αποτελείται από μυθεύματα, αλλά περιέχει και πραγματικά γεγονότα τα οποία σήμερα, ύστερα από τα τεχνολογικά επιτεύγματα των τελευταίων δεκαετιών, γίνονται ίσως κατανοητά και θα μπορούσαν να παίρνουν τις αληθινές τους διαστάσεις. ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ →

Στη Προϊστορική εποχή

Πινακίδα απόδοσης ελαιώνων στη Λύκτο.

Η φυσιογνωμία ενός λαού θεμελιώνεται καθοριστικά εκτός των άλλων και μέσα από τη σχέση του με τον περιβάλλοντα χώρο. Κι αν θα έπρεπε να δώσουμε το στίγμα της ελληνικής φύσης κατονομάζοντας κάποια καρποφόρα δέντρα που επέδρασαν στις κοινωνικοοικονομικές πραγματικότητες την πρώτη θέση αναμφίβολα διεκδικεί η ελιά. ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ →

«Υπέρ της των Αργείων πόλεως πολλά μεν αν τις ειπείν έχοι,
σεμνύειν αυτήν εθέλων, παλαιά και νέα πράγματα»
«Αν ήθελε κανείς να τιμήση την πόλη των Αργείων,

θα μπορούσε να αναφέρη πολλά, παλαιά και καινούρια γεγονότα»[1]

Δυτικά της αργολικής πεδιάδας κτισμένο κάτω από τα τείχη της Λάρισας και της Δειράδας και κοντά στις πολύχρυσες Μυκήνες, βρίσκεται το αρχαίο και δοξασμένο Άργος της ηρωικής εποχής, το όνομα του οποίου στην Ιλιάδα και την Οδύσσεια του Ομήρου έχει υποκαταστήσει ολόκληρη την Ελλάδα και τα ένδοξα ονόματα Αργείος και Δαναός είναι συνώνυμα με το εθνικό όνομα Έλληνας, γεγονός που υποδεικνύει ότι στους χρόνους αυτούς το Άργος ήταν η καρδιά του ελλαδικού και αιγαιακού κόσμου.

ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ →

Πλησιάζουν και με αρχαιολογικά στοιχεία ότι η έκρηξη στο ηφαίστειο της Θήρας έγινε περί το 1627 – 1613 π.Χ. Αιγυπτιακή επιγραφή που συνδέεται με την έκρηξη του ηφαιστείου της Θήρας

Μια επιγραφή ηλικίας 3.500 ετών ενός ογκόλιθου από την Αίγυπτο μπορεί να είναι ένα από τα παλαιότερα δελτία καιρού στον κόσμο – και θα μπορούσε να προσφέρει νέα στοιχεία σχετικά με τη χρονολογική σειρά των γεγονότων στην αρχαία Μέση Ανατολή. Αλλά και την επιβεβαίωση της έκρηξης του ηφαιστείου της Θήρας περί το 1620 π.Χ. και έτσι να επιβεβαιώσει την νέα χρονολόγηση που είναι πολύ παλιότερη από την πρότερα επικρατούσα . ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ →

Στο 103ο χλμ της εθνικής οδού Αθηνών – Λαμίας και 300 μ. δυτικά του κόμβου Ακραιφνίου – Αλιάρτου ψηλά στον πετρώδη λόφο που ορθώνεται στα βόρεια του παράλληλου αγροτικού δρόμου, βρίσκεται ένα από τα ομορφότερα σπήλαια της Στερεάς Ελλάδος και σίγουρα το σημαντικότερο της Βοιωτίας. Πρόκειται για το σπήλαιο του Σαρακηνού ή Σαρακινό ή Σαρακίνικο.

Βρίσκεται σε υψόμετρο 190 μ., δηλαδή 100 μ. πάνω από τη σημερινή πεδιάδα. Πρόκειται για σπήλαιο μεγάλων διαστάσεων, έκτασης 3.000 τ.μ., με μεγάλη σε μήκος (30 μ.) και ύψος τοξωτή είσοδο που εξασφαλίζει φυσικό φωτισμό, το οποίο μπορούσε να χρησιμοποιηθεί για κατοίκηση, αποθήκευση, ενταφιασμό κ.λπ., με υπέροχη θέα στην Κωπαΐδα και ευρήματα ηλικίας 40.000 ετών.
ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ →